**Zdjęcie, które skasowałam**

Pojechałam po białego szczeniaka, a wróciłam z blizną, o której choćby nie wiedziałam, iż jej potrzebuję. Tak to po prostu wyszło.

Schronisko mieściło się na Bemowie, przy ulicy Powstańców Śląskich. Dotarłam tam w sobotę, koło dziesiątej rano, kiedy w powietrzu jeszcze unosił się zapach drożdżówek z piekarni na rogu. Miałam ze sobą wydrukowane zdjęcie Puchatka: osiem tygodni, biały meszek, oczka jak guziczki. Zobaczyłam go na stronie internetowej i zakochałam się w samym pomyśle. Nowy pies, bez przeszłości. Coś tylko mojego, żeby nie spędzać kolejnej niedzieli, licząc godziny.

Danuta, wolontariuszka, przywitała mnie kawą rozpuszczalną i plamą od keczupu na rękawie. Powiedziała, iż Puchatek już sobie poszedł, iż jakaś rodzina odebrała go pół godziny wcześniej, zanim zdążyłam zadzwonić i potwierdzić. Prawie się odwróciłam na pięcie. Miałam zatankowany samochód, telefon pełen poradników jak wychować szczeniaka i świeżo zrobiony manicure. Nie byłam gotowa na niespodzianki.

— Chodź ze mną — powiedziała Danuta, i wcale nie pytała. — Chcę ci kogoś pokazać.

Nie wiem, czemu poszłam za nią. Może przez zapach chloru i wilgotnego ręcznika. Może dlatego, iż jechałam już czterdzieści minut, a parking świecił pustkami.

Na końcu korytarza, w ostatniej klatce, siedział Guzik. Maltańczyk, cztery lata. Rozerwane ucho, brakowało mu trzech zębów. Sierść pożółkła od słońca i kurzu. Łapy podwinięte pod ciałem, jakby chciał zajmować jak najmniej miejsca.

Nie podszedł do siatki. Nie poruszył ogonem. Tylko podniósł oczy i zaraz je odwrócił, z przyzwyczajenia, iż nikt naprawdę na niego nie patrzy.

Danuta wytłumaczyła cicho, iż znaleźli go na podwórku, przywiązanego na zbyt krótkim łańcuchu, przy pustej misce, z tym uchem już zapalonym. Że ludzie się zatrzymywali, robili współczującą minę i pytali o szczeniaki. Zawsze o szczeniaki.

Ja też pytałam o szczeniaka.

Ścisnęłam zdjęcie Puchatka w palcach. Papier się pomiął, a ten dźwięk sprawił mi ból. Oto był idealny, nieskazitelny szczeniaczek, czysta kartka. A ja trzymałam się kurczowo wydruku, na którym tusz zaczynał się rozmazywać od potu.

Guzik powąchał powietrze. Pysk zadrżał mu w moją stronę. Jedna łapa przesunęła się o centymetr po zimnym betonie, potem znieruchomiała, jakby żałował, iż w ogóle na coś czekał.

Kucnęłam. Kolana dotknęły podłogi i poczułam wilgoć betonu przez dżinsy. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Wyszły ze mnie głupie słowa, takie, które się mówi, kiedy nic się nie da naprawić.

— Cześć, kolego. Nie spieszę się.

Zerknął na mnie kątem oka. Potem spojrzał wprost. Dwie sekundy. Tylko dwie. Wystarczyło, żeby zobaczyć, iż w środku nie było pustki. Czekał, nie mając odwagi mieć nadziei.

Kiedy otworzyli klatkę, Guzik nie wyszedł od razu. Wysunął jedną łapę, potem drugą. Powąchał rękaw mojej bluzy. Potem, bardzo powoli, oparł czoło o moje kolano. Nie prosił o czułość — sprawdzał, czy dłoń zostanie na miejscu.

Podpisałam papiery. Sto pięćdziesiąt złotych opłaty adopcyjnej. Długopis był niebieski, jeden z tanich, z nazwą schroniska wydrukowaną rozmazującymi się literami. Złożone potwierdzenie wsadziłam do tylnej kieszeni. Zdjęcie Puchatka zostało pomięte na dnie torebki.

W samochodzie, Skodzie Fabii z materiałowymi siedzeniami i choinką zapachową w kształcie palmy zwisającą z lusterka, Guzik zwinął się w kłębek na fotelu pasażera. Tym razem nie chował rozerwanego ucha. Odwrócił je w moją stronę, jakby dawał mi pozwolenie, żebym je zobaczyła.

Na światłach przy Połczyńskiej westchnął sucho i zasnął. Ciało wreszcie mu zwiotczało, bez napięcia.

Zaparkowałam przy Żabce na rogu. Wyjęłam telefon. Dotknęłam galerii. Zdjęcie Puchatka wciąż tam było, w folderze ulubionych. Idealny szczeniak, bez blizn. Popatrzyłam na ekran, potem na siedzenie obok. Guzik spał z łapą na moim udzie, nie zabierając jej.

Bez zastanowienia stuknęłam w ikonę kosza. Pojawił się komunikat: „Usunięto 1 zdjęcie". Potem sięgnęłam do torebki, wyjęłam pogniecioną odbitkę i wrzuciłam ją do kosza na parkingu, obok starych paragonów i pustej torebki po chipsach.

Usłyszałam kliknięcie zamka samochodu. Guzik uniósł powieki, na wpół śpiąc. Usiadłam za kierownicą i odpaliłam silnik.

Wyciągnął łapę, znalazł moją nogę i westchnął. Skręciłam w Powstańców Śląskich i nie spojrzałam już w lusterko wsteczne.