Wołam przez okno:
Mamo, czemu tak wcześnie? Przemarzniesz!
Odwraca się, machając łopatą na powitanie:
Pracuję dla was, leniuchy!
A następnego dnia już jej nie ma…
Do tej pory nie potrafię spokojnie przejść obok naszego podwórka
Za każdym razem, gdy widzę tę ścieżkę, ściska mnie w sercu, jakby ktoś trzymał je w garści. To ja zrobiłam to zdjęcie drugiego stycznia
Po prostu szłam, ujrzałam ślady na śniegu i stanęłam.
Zrobiłam zdjęcie, sama nie wiedząc po co. Teraz to jedyna rzecz, która została mi z tamtych dni
Sylwestra świętowaliśmy jak zawsze, całą rodziną.
Mama już od rana trzydziestego pierwszego krzątała się po domu. Obudził mnie zapach smażonych kotletów i jej głos z kuchni:
Córciu, wstawaj! Pomóż mi dokończyć sałatki, bo tata znowu zeżre składniki, zanim się obejrzę!
Zeszłam na dół w piżamie, z potarganymi włosami. Stała przy kuchni w swoim ulubionym fartuchu w brzoskwinie, który dostała ode mnie w podstawówce. Uśmiechała się, policzki miała czerwone od pieca.
Mamo, daj choć kawę wypić najpierw jęknęłam.
Kawa później! Najpierw jarzynowa! zaśmiała się, wręczając mi miskę z pieczonymi warzywami. Kroisz drobno, tak jak lubię, a nie jak ostatnio wielkie klocki!
Kroiłyśmy warzywa i rozmawiałyśmy o wszystkim.
Opowiadała, jak za jej dzieciństwa na Nowy Rok nie było żadnych egzotycznych sałatek, tylko śledź pod pierzynką i mandarynki, które dziadek przynosił z pracy ukradkiem.
Potem przyszedł tata z choinką. Wielką, prawie do sufitu.
Kobiety, przyjmujcie tę piękność! zawołał dumnie od progu.
Ojej, tata, co ty, cały las wyciąłeś? zaśmiałam się.
Mama spojrzała tylko i rozłożyła ręce:
Piękna, ale gdzie my ją wstawimy? W zeszłym roku była mniejsza!
Ale i tak pomagała ją ubierać. Z młodszą siostrą Jagodą wieszałyśmy lampki, a mama wyciągnęła stare bombki te z mojego dzieciństwa. Pamiętam, jak wzięła szklanego aniołka i powiedziała szeptem:
Tego ci kupiłam na twój pierwszy Nowy Rok. Pamiętasz?
Pamiętam, mamo skłamałam.
Tak bardzo promieniała, kiedy pamiętałam tego małego aniołka
Brat przyjechał już późnym popołudniem, oczywiście z hukiem siaty z prezentami, butelka szampana.
Mamuś, w tym roku mam lepsze szampanisko! Nie to, co rok temu sikacz.
Obyście się nie opili mama śmieje się i przytula go.
O północy wyszliśmy wszyscy na dwór. Tata z bratem odpalili fajerwerki, Jagoda piszczała z radości, a mama stała przy mnie, mocno obejmując za ramiona.
Popatrz, córciu, jakie to wszystko piękne szepnęła. Mamy naprawdę dobre życie
Objęłam ją.
Mamy najlepsze, mamo.
Piłyśmy szampana z butelki po kolei i śmiałyśmy się, gdy rakieta poleciała w stronę szopy sąsiada.
Mama, trochę podchmielona, tańczyła w filcowych kapciach do Pada śnieg, pada śnieg, a tata podniósł ją na ręce. Śmialiśmy się do łez.
Pierwszego stycznia cały dzień odpoczywaliśmy. Mama znowu gotowała teraz uszka i galaretkę z nóżek.
Mamo, wystarczy już! Jesteśmy okrągli jak kulki! narzekałam.
Jeszcze zjecie. Przecież Nowy Rok trwa tydzień machała ręką.
Drugiego stycznia wstała jeszcze przed świtem jak zawsze.
Usłyszałam, iż ktoś trzasnął drzwiami. Wyjrzałam przez okno ona na podwórku, z łopatą. Odśnieża śnieżkę. W starym puchowym płaszczu, zawiązana chustką na głowie.
Ma wszystko dokładnie wyznaczone: od furtki po same schodki wąska, równa ścieżka. Usuwa śnieg pod ścianę domu, jak lubiła.
Krzyknęłam przez okno:
Mamo, czemu tak wcześnie? Zmarzniesz!
Odwróciła się, pomachała łopatą:
A co, lenie, w śniegu do wiosny brodzić będą? Idź, wstaw czajnik!
Uśmiechnęłam się i poszłam do kuchni. Po pół godziny wróciła, policzki rumiane, oczy błyszczące.
Gotowe, wszystko porządek powiedziała, siadając do kawy. Ładnie wyszło, prawda?
Ładnie, mamo. Dziękuję.
To był ostatni raz, kiedy słyszałam jej pogodny głos.
Trzeciego stycznia rano powiedziała cicho:
Dziewczynki, mam coś w piersi. Trochę kłuje, nie bardzo boli, ale nieprzyjemnie.
Od razu się zaniepokoiłam:
Mamo, zadzwonić po karetkę?
Daj spokój, córciu. Przemęczyłam się. Tyle gotowałam, tyle wszystkiego. Poleżę, minie.
Położyła się na kanapie, my z Jagodą przy niej. Tata pojechał do apteki po leki. Żartowała jeszcze:
Nie patrzcie tak posępnie, jeszcze was przeżyję
Nagle zbladła. Przycisnęła dłoń do piersi:
Ojej źle mi bardzo źle
Zadzwoniłyśmy po pogotowie. Trzymałam jej rękę, szeptałam:
Mamusiu, wytrzymaj, zaraz przyjadą, będzie dobrze
Spojrzała na mnie i wyszeptała:
Córciu tak bardzo was kocham Nie chcę odchodzić.
Lekarze przyjechali szybko, ale już nic nie mogli zrobić. Zawał serca. Wszystko stało się błyskawicznie.
Siedziałam na podłodze w korytarzu i wyłam. Nie dowierzałam. Jeszcze wczoraj tańczyła pod fajerwerkami, śmiała się, a dziś
Z ledwością wyszłam na podwórze. Śnieg prawie nie padał. I zobaczyłam jej ślady. Właśnie te drobne, staranne, proste. Od furtki do schodków i z powrotem. Takie, jakie zawsze zostawiała.
Stałam i patrzyłam długo, bardzo długo. Pytałam Boga: Jak to możliwe, iż ktoś wczoraj chodził i zostawiał ślady, a dziś go już nie ma? Ślady są, a jej nie ma!
Wydawało mi się, iż drugiego stycznia wyszła po raz ostatni by zostawić nam czystą ścieżkę. Byśmy mogli po niej przejść bez niej.
Nie zasypałam. Prosiłam wszystkich, żeby tego nie robili. Niech zostaną, dopóki sam śnieg ich nie zasypie.
To ostatnia rzecz, którą dla nas zrobiła. Jej opieka czuwała nad nami choćby wtedy, gdy już jej nie było.
Tydzień później spadło mnóstwo śniegu.
Przechowuję to zdjęcie z ostatnimi śladami mamy.
Co roku, trzeciego stycznia oglądam je, a potem patrzę na pustą ścieżkę pod domem. I boli, wiedząc, rozumiejąc: gdzieś pod tym śniegiem zostawiła swoje ostatnie ślady.
Po nich przez cały czas za nią idę…
