Jestem inżynierem budowlanym i naprawdę nie miałem w planach zostawać nikomu winny wyjaśnień. Ale skoro Marta postanowiła opowiedzieć swoją wersję tej historii, to niech i moja się gdzieś znajdzie – bo z jej strony to wygląda jak bajka o dobrej wróżce, a z mojej to była po prostu najgorsza zima mojego życia.
Nazywam się Bartek Kowalczyk, mam trzydzieści dwa lata, pracuję na budowach w Katowicach – akurat wtedy kończyliśmy halę magazynową pod Gliwicami, harmonogram płonął, a ja przez trzy tygodnie spałem może po pięć godzin na dobę. Ewa, moja dziewczyna – a raczej była dziewczyna – mieszkała w mieszkaniu komunalnym, które dostała jako osoba, która wychowała się w domu dziecka w Rudzie Śląskiej. Trzydzieści dwa metry, kuchnia z oknem na podwórko, gdzie sąsiad zawsze o siódmej rano wyprowadzał swojego owczarka i ten pies szczekał na każdego gołębia. Mieszkaliśmy tam razem prawie rok.
Nie usprawiedliwiam się z tego, co zrobiłem. Ale niech ktoś spróbuje pożyć w sytuacji, kiedy dziewczyna, z którą jesteś, milczy tygodniami, bo ma depresję po jakiejś kolejnej rocznicy związanej z rodzicami, a ty przychodzisz z budowy cały w pyle cementowym i chcesz po prostu, żeby ktoś zapytał, jak minął dzień. Poznałem Klaudię na wigilii firmowej w grudniu. Śmiała się głośno, opowiadała głupie historie o swoim kocie, nic nie ważyła. Zacząłem u niej nocować, kiedy Ewa wyjeżdżała na terapię grupową do Krakowa. Nie planowałem, iż to się tak potoczy – po prostu pewnego dnia, w połowie stycznia, kiedy Ewa wróciła z kolejnego trudnego weekendu, zastała w kuchni Klaudię robiącą jajecznicę w jej rondlu.
Powiedziałem jej wtedy, żeby po prostu wyszła na jakiś czas, niech to wszystko przemyśli. Że to jest chwilowe. Że muszę się w tym połapać. Prawda jest taka, iż po prostu bałem się powiedzieć wprost: zostań, ale ja już wybrałem kogoś innego. Tchórzostwo, wiem. Ewa wzięła kurtkę i wyszła w tym, w czym stała, było minus jedenaście stopni, walił śnieg z wiatrem taki, iż latarni na drugim końcu ulicy nie było widać.
Nie szukałem jej tego wieczoru. To jest ta część, której nie da się wybielić żadnym tłumaczeniem o zmęczeniu i stresie budowlanym. Siedziałem z Klaudią, piliśmy grzane wino, ona włączyła jakiś serial, a ja co jakiś czas patrzyłem na telefon i myślałem, iż Ewa pewnie pojechała do koleżanki. Dopiero rano, kiedy zobaczyłem nieodebrane połączenie z nieznanego numeru – to była ta bizneswoman, Nina, która ją zabrała z drogi – zrozumiałem, iż Ewa całą noc przesiedziała w cudzym mieszkaniu, bo ja nie odpisałem na jej jedyną wiadomość: "Zimno mi".
Dowiedziałem się później od samej Niny, jak to wyglądało. Że szła poboczem drogi wylotowej w stronę Zabrza, nie reagując na klaksony, iż jakaś kobieta w range roverze musiała ją siłą wsadzić do samochodu, bo Ewa choćby nie zarejestrowała, iż ktoś do niej mówi. Nina ma firmę deweloperską, dom z basenem, i chyba coś w niej pękło, kiedy usłyszała historię o dziewczynie z domu dziecka wyrzuconej z własnego mieszkania w środku zimy.
Przez dwa tygodnie próbowałem się dodzwonić. Klaudia zresztą też gwałtownie się wyniosła – powiedziała, iż nie chce być z kimś, kto tak łatwo zostawia ludzi na mrozie, co, przyznaję, było dość ironiczne z jej strony. Zostałem sam w tym mieszkaniu na Wilczej, z jajecznicą zaschniętą w rondlu i z poczuciem, iż zrobiłem coś, czego nie da się cofnąć żadnym bukietem kwiatów.
W lutym przyszło pismo z sądu rejonowego. Ewa, po konsultacji z prawnikiem, którego znalazła jej Nina, złożyła wniosek o przywrócenie posiadania lokalu – bo formalnie mieszkanie było zawsze na nią, ja byłem tam tylko zameldowany czasowo, na jej prośbę, żebym mógł załatwiać sprawy urzędowe bliżej pracy. Rozprawa trwała może dwadzieścia minut. Sędzia spojrzała na dokumenty przydziału z ośrodka pomocy społecznej, na moje czasowe zameldowanie, i orzekła jasno: mam opuścić lokal do końca miesiąca.
Przyszedłem po rzeczy w sobotę, dwudziestego ósmego lutego. Ewa otworzyła drzwi – nie sama, tylko z Ritą, tą dziewczyną, którą poznała później w agencji nieruchomości Niny, gdzie zaczęła pracować jako asystentka. Za nimi, w progu kuchni, stała sama Nina, ubrana zwyczajnie, w swetrze, bez tej całej biznesowej zbroi, jaką sobie wyobrażałem. Na stole leżała teczka z dokumentami i klucze – nowe klucze, bo zamek wymieniono jeszcze w styczniu.
— Twoje rzeczy są w dwóch kartonach w przedpokoju — powiedziała Ewa. Głos miała spokojny, nie podniesiony, co zabolało bardziej niż krzyk. — Umowa najmu, którą podpisałam z gminą, jest tylko na mnie. Zawsze była tylko na mnie. Ty tu nigdy nie miałeś żadnego prawa, Bartek, po prostu ci na to pozwoliłam.
Chciałem coś powiedzieć o tym roku wspólnego życia, o tym, iż pomagałem płacić czynsz, iż kładłem panele w tym korytarzu własnymi rękami. Nina, stojąc przy oknie, powiedziała tylko jedno zdanie, cicho, ale tak, iż nie dało się go zignorować:
— Panelami się nie mieszka, młody człowieku. Mieszka się umową. A umowa jest jej.
Wziąłem kartony. Na klatce schodowej sąsiad z owczarkiem akurat wracał ze spaceru, pies obwąchał moje buty i poszedł dalej, jakby nic się nie działo. Zjechałem windą, która jak zawsze zatrzymywała się z tym samym metalicznym szczękiem na drugim piętrze, i wyszedłem na Wilczą. Śniegu już nie było, tylko mokry chodnik i kałuże od odwilży. Stałem tam z dwoma kartonami, nie mając choćby gdzie ich postawić, bo mój samochód był po drugiej stronie ulicy, i pomyślałem, iż w sumie dostałem dokładnie to, na co zasłużyłem – nic więcej, nic mniej.
