NIEZWYKŁE ŻYCIE
Na weselu mojej przyjaciółki Jadzi bawiliśmy się dwa dni było gwarno, wesoło i syto. Pan młody, Tomek, urodą przypominał młodego Daniela Olbrychskiego i zadziwiał wszystkich swoim spokojem i skromnością, zupełnie niepasującą do tak zniewalającej aparycji. Cała weselna ekipa po kryjomu przyglądała się Tomkowi: oczy w kolorze chabrów, rzęsy długie i gęste jak u dziewczyny (do licha, po co mężczyźnie taki skarb natura, ach!), silny podbródek, nos jak z greckich posągów, skóra gładka, lekko muśnięta słońcem. Wisienką na torcie był prawie dwumetrowy wzrost i imponująca postura. Gdybyśmy nie lubiły Jadzi, pobiłybyśmy się tam wtedy na oczach wszystkich o ten cud natury. Trzeba przyznać, iż Tomek był naprawdę zjawiskowy.
No, Jadzia, jakiegoż ty sobie przystojniaka upolowałaś! zaczęłyśmy ją drażnić. Każda z nas celowo robiła się jeszcze bardziej nieszczęśliwa na wypadek, gdyby Tomek miał równie atrakcyjnych kawalerów w rodzinie.
Dziewczyny, co wy! Ja Tomka pokochałam za jego prostotę. On jest ze wsi, wychowany przez babcię, złota rączka i bardzo zaradny. Poznaliśmy się przypadkiem, kiedy moi rodzice kupili działkę w jego rodzinnej wiosce. Jest wrażliwy, dobry i solidny. Gospodarstwem jak zarządzał, to tylko pozazdrościć! Prawdziwy facet, dziewczyny! Ledwo namówiłam go, żeby do miasta się przenieść, ileż to nocy musiałam go przekonywać, haha!
Tomek świetnie odnalazł się zarówno w pracy, jak i wśród rodziny Jadzi, zaś nauka i miejskie życie przyszły mu zadziwiająco lekko: w dwa lata poznał się na dobrym alkoholu, perfumach, polityce, sztuce, podróżach, opanował choćby indeks giełdowy WIG! Zgubił gwarę, siadał za kierownicą auta, które teść młodym podarował, i świetnie spisał się w firmie, gdzie zatrudnił go teść. O tym, kto dał im mieszkanie, domyślcie się sami.
W drugim roku małżeństwa Tomek ujawnił zamiłowanie do białych skarpetek. Tylko w nich śnieżnobiałych! chodził po domu i w gości, niezależnie od kapci; choćby do kaloszy zakładał białe, stał boso w nich na brudnej podłodze przymierzalni. Jadwiga nie podzielała tej miłości, ale pokornie dwa razy dziennie myła podłogę i biegała po wybielacze. Tak Tomek zyskał ksywkę Skarpetka.
O tym, iż ma kochankę, Jadwiga dowiedziała się w ósmym miesiącu ciąży. U kochanki, jak się okazało, również akurat trwał ósmy miesiąc Skarpetka został wygnany z domu, zwolniony, przeklęty i opłakany w ciągu doby. Potem zaczęły się długie, lepkie dni ponurej jesieni. Jadwiga nie schodziła z ogromnego łóżka, gapiąc się w sufit suchymi oczami.
Popłaczę potem. Teraz dziecku szkodzi mówiła tylko.
Leżała jak pomnik, a my, jej przyjaciółki, zmieniałyśmy się przy niej, by towarzyszyć jej w milczeniu.
Chciało się wyć, podrzeć kartę losu, wymazać zdrajcę z pamięci. Ale trzeba było milczeć i po prostu być.
W dzień wyjścia ze szpitala hałasowałyśmy, wręczałyśmy balony, prosiłyśmy położne o lampkę herbaty na odwagę i życzyłyśmy wszystkim zdrowia i szczęścia. Dziadek wznosił się na wyżyny: dzień wcześniej, wzruszony, obiecał pielęgniarkom posprzątać po swojej niespodziance i wymalował kredą pod oknem oddziału ogromny napis: „Dziękuję za wnuka!”. Potem próbował zaintonować piosenkę, ale powstrzymała go ochrona. Ochroniarz łaskawie zaprosił go do swojej kanciapki na kieliszek koniaku bez szkody dla porządku publicznego.
Tamtego dnia dziadek promieniał i płakał z euforii i dumy i płakał z umiarem, i z sercem. My też płakałyśmy, całą delegacją, śmiałyśmy się, całowałyśmy Jadzię, nieśmiało zaglądałyśmy w niebieską kopertę i uparcie milczałyśmy o greckim nosku Igorka. Tylko Jadzia choćby ze szczęścia nie płakała:
Później. Może mleko się zmarnuje?
Jadzia milczała z nami jeszcze dwa miesiące, a potem po prostu poszła odwiedzić Tomka. Bez zapałek i żrącego kwasu, ale z większą siłą, by sobie ulżyć. Chciała krzyczeć, walić w ściany chudymi pięściami, zawstydzać go, wywlekać ból i zawód, który zakuł ją o to łóżko, i położyć cały ciężar swego cierpienia na człowieku, który zawiódł ją i ich świat z maleńkim synkiem, w którym wyobrażała sobie przyszłość wspólne wieczory z robieniem skarpetek dla ukochanych, śmiejącego się Igorka chwytającego ją i Tomka za rękę na spacerze, i samego Tomka takiego bliskiego i potrzebnego.
Chciała też koniecznie spojrzeć w oczy tej kobiety, która spała z nie swoim mężem. Oczy z pewnością miały być bezczelne i prawdopodobnie piękne. W te oczy postanowiła splunie. jeżeli będzie trzeba, wydrapie.
Gdzie mieszka ta druga, Jadzia dowiedziała się od babć z klatki podczas spaceru z dzieckiem. Zacne staruszki przypomniały jej, iż Tomek to kawał potem drobiazgowo opisały trasę do legowiska kochanków i rozważyły opcje zemsty na zdrajcy. Jadzia zesztywniała, łzy wrzały w środku, aż miała ochotę uciec, nie zanotowawszy numeru bloku. Ale nie uciekła.
I tak stanęła, Jadzia, przed adekwatną klatką w starej warszawskiej kamienicy. Wystarczyło wdrapać się na piąte piętro, a potem już co dusza zapragnie.
Na pierwszym piętrze pomyślała, iż z jej szczęściem nikogo i tak w domu nie zastanie. Na drugim iż może to i lepiej. Na trzecim usłyszała rozdzierający płacz dziecka docierający z piątego piętra.
Otworzyła jej drzwi chuda i rozmazana od łez dziewczyna, której wygląd nijak nie pasował Jadzi do obrazu tej „famme fatale” uwodzącej męża niewinnego.
Kiedy Jadwiga oniemiała, patrząc na smarkającą dziewkę ważącą zaledwie czterdzieści kilogramów, z wnętrza dobiegał nieprzerwany płacz dziecka.
Dzień dobry, Jadwigo. Tomka tu nie ma, odszedł dwa tygodnie temu. I gdzie jest nie wiem, przemknęła dziewczyna i osunęła się na podłogę, wybuchając płaczem.
Jadwidze od razu odechciało się awantury. Pragnęła wejść do pokoju, uspokoić dziecko tej nieogarniętej matki, a potem wbić jej gorzko kąśliwe: „Jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz”, bo cóż, takie prawo ma kobieta zdradzona. I spojrzeć z pogardą, którą miała pełne prawo darzyć tą kobietę.
Niemowlak był suchy, powieki zapuchnięte, na czole siny żyłka, głos zdarty. Dziecko najzwyczajniej głodowało, a jego dziwna matka leżała na podłodze i wyła.
Jak grzebała po pustych szafkach i bezskutecznie szukała mieszanki w pustej lodówce, Jadzia wspominała później ze ściśniętym gardłem.
A jak odnalazła na kuchennym blacie karteczkę z niedokończonym, przerażającym zdaniem: Błagam w mojej sm… to do dziś nie zapomniała.
Dziewczyna leżała i opowiadała, jakby Jadwiga była jej najbliższą przyjaciółką, iż za dwa dni musi wyprowadzić się z tej wynajętej kawalerki, a nie ma gdzie, iż mleko zniknęło, a Tomek też, iż pieniędzy, szczerze mówiąc, nigdy nie było, i iż jest jej bardzo wstyd. I iż może Jadzia ją uderzy, bo zasłużyła. Syn nazywa się Pawełek i niech Jadwiga to zapamięta, w razie czego. Pawełek był starszy od Igorka ledwie o 9 dni.
Do domu Jadzia biegła w tempie ekspresowym za 20 minut Igorek miał się domagać mleka. Biec nie było łatwo dwie wielkie torby Hanki ciążyły w rękach, płacząca Hanka szła obok, kołysząc najedzonego Pawełka. Jadwiga biegła i rozmyślała, gdzie postawi jeszcze dwa łóżka.
Po trzech latach bawiliśmy się na weselu Hanki, po czterech na ślubie Jadwigi. Nowy mąż Jadwigi nie toleruje białych skarpet, powtarza, iż życie trzeba mieć kolorowe i kocha żonę, syna i dwie córeczki. Hania jest mamą czterech chłopców, a jej mąż wciąż liczy na córeczkę…
