Zabrałaś mi męża, dzieci nie dostaniesz

Iwona pochyliła się nad Ursią tak nisko, iż jej czarny kok musnął rozsypane po stole konfetti. Maja poczuła, jak plastikowy widelczyk do ciasta pęka w jej palcach z cichym trzaskiem. Tak zaczęła się ta część wieczoru, która miała skończyć się zupełnie inaczej, niż wszyscy planowali.

A zaczęło się wcześniej. W restauracji „Antrykot” przy Piotrkowskiej w Łodzi, w sobotę, osiemnastego listopada. Tomek kończył osiem lat. Stoły ustawione w podkowę, na środku tort z czekoladową ósemką, nad nim balony w kolorze morskiej piany. Za oknem deszcz ze śniegiem, ale w środku pachniało cynamonem i skórką pomarańczową. W kącie stało akwarium, w którym pływała jedna gruba złota rybka. Tomek przez całą godzinę ciągnął Maję za rękaw, żeby mu pozwoliła ją nakarmić, ale ona za każdym razem mówiła, iż rybka już dostała obiad i drugi by jej zaszkodził.

Maja, trzydzieści sześć lat, florystka, po rozwodzie. Wychowywała dzieci sama, z alimentami od Pawła w wysokości trzystu złotych na każde dziecko. Ledwo starczało, ale starczało. Na ten tort oszczędzała trzy tygodnie, odmawiając sobie kawy z automatu na dworcu.

Paweł miał przyjść punktualnie o szesnastej. Przyszedł o szesnastej dziesięć, ale nie sam. Za nim weszła Iwona. Wysoka, w zamszowych botkach na obcasie, w płaszczu w kolorze butelkowej zieleni. Jedenaście lat temu była druhną na ślubie Mai i Pawła. Dwa lata później zniknęła z ich życia, by pół roku po tym zamieszkać z Pawłem. Teraz stała w drzwiach i trzymała w dłoni dużą srebrną torebkę z logo sklepu z butikową biżuterią. Przy wejściu minęła doniczkę z suchą hortensją, ale choćby na nią nie zerknęła.

Maja odłożyła ukruszony widelec. Podeszła do byłego męża i powiedziała cicho, żeby dzieci nie słyszały:

— Miałeś być sam. Mówiłam.

— A ja ci mówiłem, iż Iwona jest teraz częścią mojego życia i nie będę jej ukrywał przed własnymi dziećmi. — Paweł poprawił kołnierzyk. — Przywyknij.

— To nie są wasze wspólne dzieci.

— Nie rób sceny. Wszyscy się patrzą.

Iwona minęła ich bez słowa, położyła płaszcz na krześle i poszła w głąb sali, między dzieci. Z gracją kobiety, która wie, iż wygląda dobrze, uklękła przy Ursi i zaczęła poprawiać jej kokardę we włosach. Potem zwróciła się do Tomka, podała mu dłoń jak dorosłemu i coś powiedziała. Tomek zaśmiał się, a Maja usłyszała jedno słowo: „mamusia”.

Kolacja się jeszcze nie zaczęła, ale Maja straciła apetyt. Poszła w stronę łazienki, żeby odetchnąć, oparła dłonie o umywalkę i policzyła do dwudziestu. Wróciła po pięciu minutach. Wtedy właśnie Iwona podeszła do niej. Podeszła blisko, tak iż Maja poczuła zapach jej perfum, cierpki i drogi.

— Widzę, iż moja obecność cię boli, Maju — powiedziała Iwona, a jej usta ułożyły się w półuśmiech. — Niepotrzebnie się denerwujesz. Dzieci dawno wyczuły, komu na nich bardziej zależy. Uwielbiają mnie. Tomek wczoraj powiedział, iż chciałby, żebym to ja odbierała go ze szkoły. A Ursia… — tu zniżyła głos — …sama mnie objęła przed snem, kiedy u nas nocowała.

Maja ścisnęła oparcie krzesła tak mocno, iż zabolały ją palce.

— To kłamstwo. Nie zostali u was ani razu.

— Nie? A sprawdź u Pawła. W zeszły weekend, kiedy miałaś dyżur w kwiaciarni, dzieci były z nami. Spały w naszym domu. Ursi się podobało, pytała, czy może jeszcze.

Maja milczała, przełykając ślinę. Wiedziała, iż Paweł miał dzieci w zeszłą sobotę, bo sama mu je podwiozła. Ale nie wiedziała, iż nocowały u Iwony. Myślała, iż u jego matki.

— Więc nie rób z siebie poszkodowanej — dodała Iwona. — One też mnie kochają. Może choćby bardziej niż ciebie, skoro ciągle jesteś w pracy.

Muzyka ucichła, bo zespół robił przerwę. Gdy rozmowy przy stolikach przycichły, głos Mai zabrzmiał bardzo wyraźnie:

— Może i masz rację, Iwonko. Ale jedno ci powiem. — Maja pochyliła się. — Moje dzieci nie są twoim projektem. Nie zbliżysz się do nich więcej, niż ja ci pozwolę. A pozwolę ci na zero. Rozumiesz? Zero.

Iwona zbladła. Chciała coś odpowiedzieć, ale Maja minęła ją, podeszła do Tomka i Ursi, wzięła ich za dłonie i poprowadziła w stronę szatni.

Tomek próbował protestować:

— Mamo, a tort?

— Tort zjemy w domu. Z babcią. Obejrzymy film. Pani sąsiadce powiem, iż tortu nie liczy się na urodziny.

Ursia zaczęła płakać, bo chciała balonik. Maja wzięła z krzesła jeden zielony balonik i wcisnęła córce do rączki.

W drzwiach minęła ich kelnerka z tatuażem sowy na nadgarstku, niosąca dzbanek z gorącą czekoladą. Maja usłyszała, jak ktoś za nią mówi: „Oszalała”. Nie odwróciła się, tylko mocniej ścisnęła dłoń Tomka i przyspieszyła kroku w stronę wyjścia.

W domu, już po tym, jak dzieci zasnęły, Maja otworzyła laptop. Weszła na konto bankowe. Oszczędności: dwa tysiące sto trzydzieści złotych. Zamknęła laptopa, zaparzyła sobie herbatę, której nie wypiła, i do adwokata zadzwoniła następnego dnia rano, zanim jeszcze zdążyła się rozmyślić.

Adwokat nazywał się Krzysztof Malinowski. Przyjął ją w poniedziałek rano, w kancelarii na rogu Gdańskiej i Legionów. Pachniało tam starymi aktami i kawą z ekspresu. Maja opowiedziała mu wszystko, łącznie z tym, co usłyszała od dzieci po drodze z restauracji: Iwona mówiła im, iż mama już ich nie kocha, bo tyle pracuje, a ona będzie ich nową mamą. I iż jeżeli będą grzeczne, zabierze je do Disneylandu.

Malinowski wziął od niej tysiąc osiemset złotych zaliczki i przygotował wniosek o zakaz zbliżania się Iwony do dzieci. Napisał też do sądu rodzinnego wniosek o zmianę orzeczenia w sprawie kontaktów Pawła z dziećmi: tylko w obecności Mai.

— To potrwa, pani Maju. Sąd nie działa szybko. Ale zakaz zbliżania się może być wydany w trybie zabezpieczenia, jeżeli dostarczymy dowody.

Dowodem miało być nagranie z restauracji. Właściciel „Antrykotu” nie chciał go udostępnić, bo nie miał zarejestrowanej zgody gości. Ale kamera przy wejściu nagrała, jak Iwona podchodzi do Mai i jak Maja odsuwa się. Wystarczyło.

Dwa tygodnie później Maja odebrała z sądu postanowienie. Sąd zakazał Iwonie kontaktowania się z małoletnimi i zbliżania się do nich na odległość mniejszą niż dwadzieścia metrów przez sześć miesięcy. W uzasadnieniu było słowo „zagrożenie dobra dziecka”. Maja przeczytała to trzy razy, przesunęła palcem po pieczątce sądu i włożyła dokument do teczki z napisem „DZIECI”.

Iwonę zobaczyła następnego dnia. Przyjechała po dzieci do szkoły. Czekała przy furtce, w tym samym zamszowym płaszczu, z torbą cukierków w dłoni. Maja podeszła, wyciągnęła z torby teczkę i otworzyła ją tak, żeby tamta widziała pieczątkę sądu.

— Czytaj.

Iwona wczytała się w pierwsze linijki. Twarz jej zastygła, palce zacisnęły się na uchwycie torby z cukierkami.

— Co to ma być? — wycedziła.

— Sześć miesięcy zakazu. Nie podchodź do moich dzieci. Ani do szkoły, ani do domu. Ani nigdzie.

— Ty… — Iwona splunęła słowami. — Myślisz, iż ten papier cię uratuje? Paweł mi wszystko opowie. I tak będę je widywać.

Maja wyjęła telefon i włączyła nagrywanie.

— Właśnie to zrobiłaś. Powtórz to przed sądem.

Iwona zamarła. Potem rzuciła torbę z cukierkami na chodnik, a jedna z czekoladek potoczyła się pod but Mai. Maja cofnęła stopę. Nie podniosła.

Wtedy Iwona odeszła. Szybko, stukając obcasami o płytki. Maja schowała teczkę do torby i weszła na teren szkoły. W sekretariacie zostawiła kopię postanowienia i zdjęcie Iwony. Pani sekretarka, starsza kobieta w okularach z łańcuszkiem, wzięła dokument bez słowa i wpięła do segregatora.

— Gdyby ta pani tu przyszła, dzwonimy na policję — powiedziała Maja.

Sekretarka potaknęła.

Maja odebrała dzieci. Tomek spytał, czemu pani Iwona stała przy furtce. Maja powiedziała, iż pani Iwona się pomyliła i iż w tej szkole nie ma już dla niej miejsca.

Wieczorem Paweł dzwonił siedem razy. Maja odebrała raz, usłyszała, jak krzyczy, iż zniszczyła mu życie i iż on odda sprawę do sądu. Maja powiedziała:

— Sąd już się wypowiedział. Przekaż Iwonie, iż następnym razem nie będzie zakaz na sześć miesięcy, tylko wniosek o nękanie. Do zobaczenia w sądzie, Pawle.

Odłożyła słuchawkę. W kuchni Ursia mieszała kakao łyżeczką, a Tomek rozkładał na stole karty do gry. Maja usiadła obok nich, pocałowała syna w czoło i powiedziała, bardziej do siebie:

— Ubierzcie się ciepło, jutro pojedziemy na lody. Za to, iż jesteście dzielni.

Tomek uniósł brew.

— W listopadzie?

— W listopadzie jada się najlepsze lody, bo nikt ich wtedy nie chce i są tańsze. — Maja rozdała karty. — Trzymaj się, synku. Masz ósemkę.