Zabrać jednego, wrócić z dwoma

Krystyna miała sześćdziesiąt osiem lat i dwa lata po śmierci męża wciąż budziła się o piątej rano, bo tak było przez czterdzieści lat. W sobotę wstała jeszcze wcześniej, o wpół do piątej, bo autobus linii 15 odjeżdżał z pętli o szóstej dwadzieścia. Za oknem padał drobny październikowy deszcz, a w kuchni pachniało wczorajszą kapustą z grochem, której nie zdążyła dokończyć. Wzięła z szafki nad zlewem kluczyki od starego Opla Astry, którego syn zostawił jej po maturze i nie chciał zabrać do Warszawy. Włożyła do torebki wydruk ze strony Adopcje Białystok i okolice, na którym widniał pies o imieniu Max — krzepki, bury, z białą łatą na piersi i rozsądnym pyskiem. Pani Krystyna już w domu postanowiła, iż jeżeli ten pies tylko na nią popatrzy, zabierze go od razu.

Przystanek na Lipowej mijała codziennie od trzydziestu lat, ale tego dnia zauważyła, iż na szybie wiaty ktoś napisał markerem „Oddam kota, bo gryzie”. Za szybą siedziała kobieta z torbą z logo Biedronki, między kolanami trzymała siatkę z bułkami. Autobus podjechał punktualnie, pani Krystyna wsiadła, pokazała legitymację emeryta, usiadła przy oknie. Za oknem migały bloki z wielkiej płyty, potem fabryka mebli, potem już tylko mokre pole i ogrodzenie z napisem „Zakład pogrzebowy. Trumny dębowe od 1800 zł”. Na pętli wysiadła, poprawiła szalik i ruszyła wąską uliczką w stronę schroniska. Przy bramie, na żółtym słupie, wisiała blaszana tabliczka „Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt. Pies to nie zabawka”. Pieszyła się, bo wiedziała, iż po deszczu podwórko przed wjazdem zamienia się w bagno.

W biurze przy drzwiach paliło się światło, ale pani Krystyna od razu skręciła w lewo, do boksów. Pachniało tu mokrą sierścią i środkiem dezynfekującym, spod nóg uciekał kot z urwanym uchem. Wolontariuszka, młoda dziewczyna w gumowcach i polarowej bluzie z kapturem, myła podłogę na korytarzu. Na widok pani Krystyny odłożyła mop i uśmiechnęła się.

— Pani do Maxa? — zapytała, patrząc na wydruk wystający z torebki. — Widzę, iż pani już go wybrała.

Poszła za dziewczyną do boksu numer siedem. Dziewczyna odsunęła zasuwę, weszła do środka, cmoknęła.

— Max, chodź do pani. No, wyjdź, nie bój się.

Ale pies nie ruszył się z miejsca. Stał na betonie, łeb trzymał nisko, a przednie łapy miał wbite w podłogę. Pani Krystyna przykucnęła, wyciągnęła smycz, powiedziała ciepło:

— No chodź, kochany. Nic się nie bój.

Pies tylko przekręcił pysk w bok i dalej stał jak wmurowany. Nie szczekał, nie warczał, nie machał ogonem. Wyglądał, jakby czekał na kogoś.

— Może on jest chory? — zapytała Krystyna, podnosząc się z kolan.

— Wczoraj z nami jadł, biegał po wybiegu. Normalny pies. Ale jak widzi kogoś obcego, to tak stoi. Mówię pani, on nie jest wredny. — Dziewczyna wzruszyła ramionami i dodała: — On po prostu pilnuje.

Pani Krystyna chciała zapytać, kogo pilnuje, ale wtedy popatrzyła w głąb boksu. W kącie, przy samej ścianie, skulony pod miską z wodą, siedział szczeniak. Miał może dwa miesiące, był chudy, sierść sterczała mu we wszystkie strony, a cały trząsł się jak galareta. Nie odrywał ślepek od dużego psa. Max też go obserwował. Tylko ogon szczeniaka drgał mu nerwowo, uderzając o beton.

— A ten mały? — wyrwało się Krystynie.

— To jego towarzysz. Trafił do nas dwa tygodnie temu. Znaleźli go w kartonie przy śmietniku na osiedlu. Wtedy Max go wziął pod siebie. Śpią razem, jedzą z jednej miski, a jak mały zapiszczy w nocy, Max go liże po pysku i uspokaja.

— To czemu od razu nie powiedzieliście?

— Bo ludzie przyjeżdżają po jednego. Jak proponujemy dwa, to odchodzą i potem dzwonią z pretensjami, iż schronisko wciska im dodatkowe.

Pani Krystyna oparła się o bramę boksu. W kieszeni płaszcza miała złożoną kartkę z adresem schroniska, na niej napisała rano: „Max, lat około czterech, waga 28 kg”. Teraz dopisała w myślach: „plus szczeniak, waga może cztery kilo”.

— Zabiorę oba — powiedziała na głos.

— Oba? — dziewczyna podniosła brwi. — Proszę pani, to dwa razy więcej obowiązków.

— Wiem, ile to kosztuje. Liczyłam się z jednym psem, policzę się z dwoma.

W biurze pachniało już tylko kawą z ekspresu. Dziewczyna wyjęła z szafy dwa formularze adopcyjne, położyła na stole. Pani Krystyna usiadła na krześle, podpisała pierwszy, potem drugi. W rubryce „liczba zwierząt” napisała „2”. Wolontariuszka przeczytała na głos:

— Opłata adopcyjna wynosi sto pięćdziesiąt złotych od psa. To daje trzysta. W gotówce czy kartą?

— Gotówką.

Pani Krystyna otworzyła portfel, wyjęła trzy banknoty po sto złotych. Trzymała je chwilę, bo od śmierci męża nie wydawała jednorazowo takich pieniędzy na coś, co nie było rachunkiem za prąd. Potem położyła banknoty na biurku.

— Reszty nie trzeba.

— Nie, pani Krystyno, to dokładnie trzysta. — Dziewczyna uśmiechnęła się i schowała pieniądze do metalowej kasetki. — Chce pani zabrać ich dziś?

— Tak. Teraz.

— To dam pani obroże i smycze. Mały jeszcze nie ma chipa, bo wczoraj był u weterynarza dopiero na odrobaczeniu. Ale wszystko w papierach zapisane.

Wyszli na podwórze. Deszcz ustał, ale pod nogami chlupotało. Max szedł przy nodze Krystyny, a szczeniak dreptał tuż przy jego boku, tak blisko, iż co chwilę potykał się o jego łapę. Przy bramie duży pies przystanął, obejrzał się na małego, polizał go po łebku i dopiero wtedy ruszył dalej. Dziewczyna z przyjemnością patrzyła, jak ta trójka wychodzi za ogrodzenie.

— Dziękuję — powiedziała, zanim furtka zamknęła się za nimi.

— Za co?

— Że pani ich nie rozdzieliła.

Pani Krystyna nic nie odpowiedziała, tylko przywołała oba psy do Opla. Otworzyła tylne drzwi, Max wskoczył pierwszy, odwrócił się i pomógł szczeniakowi wejść na tylne siedzenie, popychając go nosem. Potem oba ułożyły się na starym kocu, który syn zostawił w bagażniku jeszcze zimą.

W domu pani Krystyna zdjęła buty, powiesiła płaszcz na haku w przedpokoju, obok zepsutego wieszaka, który od miesiąca obiecywała wymienić. Przyniosła z kuchni dwie miski — jedną starą, emaliowaną, po psie męża, drugą plastikową, kupioną po drodze w sklepie zoologicznym za dziewiętnaście złotych. Nalała wodę, nasypała karmę. Max podszedł do miski dopiero wtedy, gdy mały zaczął jeść.

Pani Krystyna usiadła przy kuchennym stole, wyjęła z szuflady zeszyt w kratkę i długopis. Zapisała: „Adopcja — 300 zł. Obroże — 24 zł. Smycz — 15 zł. Karma — 35 zł”. Podkreśliła sumę: „374 zł”. Obok dopisała: „Max i Burek”. Bo tak nazwała małego, bez namysłu, po fryzjerze z sąsiedniej klatki, który zmarł na wiosnę.

Potem wstała, zgasiła światło w kuchni, poszła do pokoju. Psy poszły za nią. Max położył się na podłodze przy łóżku, a szczeniak wtulił się w jego bok. Pani Krystyna nie włączała telewizora. Położyła się na wznak i patrzyła w sufit, na którym od dawna odklejał się narożnik tapety. Z sąsiedniego podwórka dochodziło szczekanie psa z bloku naprzeciwko. Max uniósł pysk, nasłuchiwał. Burek choćby nie drgnął — spał, przyciskając się do dużego psa, jakby cały świat mieścił się teraz między tymi dwoma ciałami.