Dawne czasy przypominają mi się dzisiaj z mieszanką nostalgii i żalu. Przyszło mi na świat w małym miasteczku na Mazowszu. Kiedy ukończyłam ósme klasy, posłano mnie tak było wtedy przyjęte do technikum gastronomicznego. Całe cztery lata pilnie się uczyłam, a później zatrudniono mnie w miejscowym barze. Praca ta nie dawała mi jednak spełnienia. Kiedy minęło pięć lat przy szorowaniu blatów i podawaniu kawy, wiedziałam, iż jeżeli chcę lepszego losu, muszę coś zmienić. Zarobki miałam mizerne, a życie wciąż gnało do przodu, pozostawiając mnie w tyle.
Właśnie wtedy poznałam Tomasza wysokiego, przystojnego mężczyznę z Warszawy, który dobrze znał się na rzeczy i miał znajomości w stolicy. Pojechałam za Wisłę do Warszawy i z pomocą Tomasza zaczęłam pertraktować, by spróbować swoich sił na studiach. Tomasz bez ogródek wyjaśnił, iż taka pomoc nie jest bezinteresowna trzeba będzie zapłacić, i to niemało. Z trudem zebrałam pieniądze, tyle ile się dało z oszczędności. Za tę przysługę zostawiłam u niego lwią część swoich złotych.
Pamiętam, jak zdobyłam nowe świadectwo, kupione na lewo taki był wtedy czas. Wszystko w papierach było świeże i nieskazitelne: on młodsza o pięć lat, oceny same piątki, jakby los nie znał innych liczb. Świadectwo przedstawiało mnie jako lepszą wersję siebie.
Tomasz załatwił mi miejsce na uniwersytecie. Tak zaczęło się moje nowe życie. Odtąd otaczali mnie zupełnie inni ludzi ciekawi świata, roześmiani młodzi chłopcy, pełni planów i marzeń. Po roku poznałam Marka. Zakochaliśmy się i po niedługim czasie stanęliśmy na ślubnym kobiercu. Marek miał wtedy dziewiętnaście lat, ja zamieszkałam u jego rodziców w Warszawie.
Skończyłam studia, gdy w kraju nastały wielkie zmiany. Komuna upadła. We dwójkę z Markiem gwałtownie odnaleźliśmy się w nowej rzeczywistości wynajęliśmy niewielki lokal i urządziliśmy własny bar, potem udało się go wykupić, więc zostaliśmy właścicielami. Życie się ustabilizowało, choć dzieci się nie pojawiły.
Któregoś razu po latach, postanowiliśmy pojechać do mojej rodzinnej wsi. Spotkałam starych znajomych i koleżanki z klasy. Życie potoczyło się nam zupełnie inaczej niż im byłam lepiej ubrana i chyba młodo wyglądałam na tle reszty. Zazdroszczono mi, dopóki nie wypłynęła prawda. Jeden z kolegów z klasy, z którym nie miałam kontaktu od lat, szepnął Markowi na ucho, ile mam naprawdę lat i gdzie kiedyś pracowałam.
Marek nie potrafił mi tego wybaczyć. Obarczał mnie winą, oskarżał, iż przez lata go zwodziłam. Bardzo się zmienił coraz częściej zaglądał do butelki. Rozwiedliśmy się. Musieliśmy podzielić się majątkiem, ja zdołałam kupić sobie mieszkanie, a Marek popadł w długi, zaciągając w banku niekorzystne kredyty o drakońskim oprocentowaniu. Cały nasz dotychczasowy świat runął jak domek z kart.
Dziś wciąż jeszcze pracuję, mimo iż w metryce mam już wiek emerytalny. Czasem myślami wracam do Tomasza przypomina mi się, jak przestrzegał, iż nie warto fałszować papierów. Ale przeszłości nikt nie cofnie, a błędów młodości nie da się naprawić jednym ruchem.
Niedawno odwiedziłam mamę, a przy okazji spotkałam Zosię, koleżankę z klasy. Od dwóch lat jest już na emeryturze, wychowuje wnuki i pielęgnuje ogród warzywny. A ja wciąż muszę chodzić do pracy, do tego zdrowie już mi nie dopisuje. Los bywa przewrotny. W młodości robi się rzeczy lekkomyślne, a potem przychodzi za to zapłacić w dorosłym życiu i to czasem bardzo drogo.
Nie wiem, czy jeszcze można naprawić głupotę, którą popełniłam przed laty, ale w duszy wciąż czekam na jakąś radę, jak się z tym pogodzić i żyć dalej.
