Po trzydziestu ośmiu latach małżeństwa nagle kupił drogie perfumy, zmienił fryzurę i zaczął pilnować telefonu choćby podczas kąpieli.
Andrzej twierdził, iż chce po prostu „lepiej wyglądać na emeryturze”. Próbowałam mu wierzyć, dopóki nie znalazłam w kieszeni jego marynarki paragonu z restauracji. Kolacja dla dwóch osób, butelka wina i deser, którego zawsze odmawiał, kiedy wychodziliśmy razem.
— Byłem ze znajomym — odpowiedział bez mrugnięcia okiem.
Nie powiedziałam, iż na rachunku widniała dopłata za bukiet czerwonych róż.
Kilka dni później usłyszałam jego rozmowę na balkonie.
— Jeszcze trochę cierpliwości — szeptał. — Załatwię pieniądze i będziemy wolni.
Stałam za zasłoną, czując, jak rozsypuje się całe moje życie. Chciałam wyjść, krzyczeć i zażądać prawdy. Zamiast tego wróciłam do kuchni i zrobiłam herbatę.
Następnego dnia spotkałam się z prawniczką. Powiedziała mi, żebym nie działała pod wpływem emocji. Przez kolejne tygodnie kopiowałam wyciągi bankowe, dokumenty dotyczące domu i potwierdzenia wszystkich większych wpłat. Odkryłam, iż Andrzej od kilku miesięcy przelewał niewielkie kwoty na nieznane konto.
Dom, w którym mieszkaliśmy, odziedziczyłam po rodzicach. Andrzej przez lata powtarzał, iż jest „nasz”, ale dokumenty mówiły coś innego. Zabezpieczyłam akt własności i odwołałam pełnomocnictwo, które pozwalało mu dysponować moim osobistym kontem.
Założyłam także nowe konto i przelałam na nie pieniądze ze sprzedaży działki odziedziczonej po matce. Zgodnie z radą prawniczki nie ruszałam natomiast naszych wspólnych oszczędności. Chciałam zobaczyć, jak daleko się posunie.
Odpowiedź dostałam dwa miesiące później.
Wróciłam z zakupów i zobaczyłam walizki stojące w przedpokoju. Andrzej czekał przy drzwiach. Nie wyglądał na zawstydzonego. Przeciwnie — był spokojny, niemal zadowolony.
— Odchodzę — powiedział. — Między nami od dawna nic nie ma. Poznałem kogoś, przy kim znowu czuję, iż żyję.
Kobieta miała na imię Monika i była od niego o dziewiętnaście lat młodsza. Poznali się na turnusie rehabilitacyjnym. Andrzej oznajmił, iż zamierzają wynająć mieszkanie i wyjechać w długą podróż.
— A nasze małżeństwo? — zapytałam.
— Nie rób scen. Dzieci są dorosłe. Poradzisz sobie.
Wyszedł bez pożegnania. Tego samego wieczoru zalogowałam się do banku. Wspólne konto było puste. Zniknęło sto osiemdziesiąt tysięcy złotych, które odkładaliśmy przez prawie dwadzieścia lat.
Zadzwoniłam do niego.
— Te pieniądze są również moje.
— Sama sobie poradzisz — odpowiedział. — Masz dom i emeryturę. Ja muszę zacząć od nowa.
Potem się rozłączył.
Następnego ranka Andrzej otrzymał pismo od mojej prawniczki. W pozwie rozwodowym znalazły się kopie przelewów, potwierdzenie wypłaty wspólnych oszczędności oraz dowody jego wielomiesięcznej zdrady. Zażądałam rozliczenia całej zabranej kwoty.
Największe zaskoczenie czekało go jednak kilka dni później. Przyjechał po pozostałe rzeczy i oznajmił, iż dom należy się nam po połowie.
Położyłam przed nim akt własności.
— Ten dom odziedziczyłam po rodzicach. Nigdy nie był twój.
Andrzej pobladł.
— Przecież remontowałem go przez całe życie!
— A ja przez całe życie gotowałam, sprzątałam i opiekowałam się twoją matką. Czy z tego powodu należy mi się jej mieszkanie?
Po raz pierwszy zobaczyłam w jego oczach strach. Zrozumiał, iż planował nowe życie za pieniądze, których połowę będzie musiał mi zwrócić, a dom, który uważał za zabezpieczenie, nigdy do niego nie należał.
Monika wytrzymała przy nim niecałe cztery miesiące. Gdy dowiedziała się o sprawie sądowej i zobaczyła, iż pieniądze gwałtownie się kończą, zniknęła. Andrzej zadzwonił do mnie późnym wieczorem. Płakał i mówił, iż został sam.
— Popełniłem błąd — powtarzał. — Wrócę do domu i wszystko naprawimy.
— Nie masz już domu, do którego możesz wrócić — odpowiedziałam.
Rozłączyłam się, zanim zdążył powiedzieć coś więcej.
Nie odzyskałam jeszcze wszystkich pieniędzy. Odzyskałam jednak spokój i pewność, iż nie zostanę bez dachu nad głową. Andrzej był przekonany, iż zdradził naiwną staruszkę, która po jego odejściu będzie błagała, żeby wrócił.
Nie wiedział, iż przez całe tygodnie, kiedy szeptał do kochanki o wspólnej przyszłości, ja również przygotowywałam się do nowego życia. Tyle iż w moim nie było już miejsca ani dla niego, ani dla jego kłamstw.
