Powiedziałam to spokojnie. Zbyt spokojnie jak na to, co działo się we mnie od miesięcy. Mój syn spojrzał na mnie z niedowierzaniem.
— Co?
— Tydzień — powtórzyłam. — jeżeli w tym mieszkaniu dalej będzie wyglądało tak jak teraz… wyprowadzicie się.
Cisza. Ciężka. Nieprzyjemna. Jego żona podniosła głowę znad telefonu.
— Żartujesz? — rzuciła.
Rozejrzałam się po salonie. Kubki na stole. Zaschnięte plamy na podłodze. Sterta ubrań na krześle.
Zapach, którego nie dało się już ignorować.
— Nie — odpowiedziałam. — Nie żartuję.
To miał być tylko „tymczasowy” układ.
— Mamo, na chwilę — mówił, kiedy się wprowadzali. — Tylko dopóki nie staniemy na nogi.
„Na chwilę” trwała już pół roku. Pół roku chaosu. Pół roku milczenia. Pół roku zaciskania zębów.
— Przesadzasz — powiedział syn.
Te słowa zabolały najbardziej.
— Naprawdę? — zapytałam.
— Każdemu się zdarza — dodał.
Każdemu. Ale nie codziennie. Nie wszędzie. Nie bez końca.
— To jest mój dom — powiedziałam cicho. — I nie chcę tak żyć.
Jego żona prychnęła.
— Mogłabyś się trochę wyluzować.
Spojrzałam na nią.
— Moglibyście się trochę postarać.
Cisza.
— Daj spokój — powiedział syn. — Przecież nie wyrzucisz nas na ulicę.
To zdanie… To zdanie coś we mnie złamało. Nie jego bałagan. Nie brak szacunku. Tylko ta pewność.
Że i tak nic nie zrobię.
— Zobaczymy — odpowiedziałam.
Minął pierwszy dzień. Drugi. Trzeci. Nic się nie zmieniło.
Kubki dalej stały. Podłoga dalej kleiła się pod stopami. Śmieci się piętrzyły.
A oni? Żyli, jakby to nie miało znaczenia.
Czwartego dnia weszłam do kuchni i stanęłam.
Nie z gniewu. Z rezygnacji. Zrozumiałam coś. Oni nie widzą problemu. Bo nigdy nie musieli. Bo zawsze ktoś sprzątał. Zawsze ktoś ogarniał. Zawsze ktoś był.
Ja.
Siódmego dnia wróciłam wcześniej. Drzwi otworzyłam powoli. W środku… to samo. Nic się nie zmieniło. choćby odrobinę.
Usiadłam. Patrzyłam na to wszystko długo. A potem wstałam.
— Czas minął — powiedziałam.
Syn spojrzał na mnie z kanapy.
— O co ci chodzi?
— O tydzień — odpowiedziałam.
Zamarł.
— Mamo…
— Miałeś siedem dni.
Jego żona przewróciła oczami.
— Serio?
— Tak — powiedziałam. — Serio.
Cisza.
— Nie możesz nas wyrzucić — powiedział syn.
Spojrzałam mu w oczy.
— Mogę.
I to była prawda. Najtrudniejsza, jaką musiałam wypowiedzieć.
— To twój syn — powiedziała jego żona.
— Tak — odpowiedziałam. — Dlatego dałam mu tydzień.
Cisza była ciężka.
— I co teraz? — zapytał.
Ręce mi się trzęsły. Serce waliło. Ale głos miałam spokojny.
— Teraz pakujecie się.
Patrzyli na mnie. Jakby mnie nie poznawali. Może słusznie. Bo ja też siebie nie poznawałam.
— Naprawdę to zrobisz? — zapytał.
Zawahałam się. Na sekundę. Tylko na jedną.
— Tak.
Bo zrozumiałam coś, co przyszło za późno: miłość do dziecka nie polega na tym, iż pozwalasz mu robić wszystko. Czasem polega na tym…że w końcu przestajesz.
