Z życia wzięte. "Babciu, tylko nie oddawaj mnie do rodziców. Kocham cię": Powiedziałam, a mój głos był tak cichy, iż sama ledwo go słyszałam

Siedziałyśmy w kuchni, tej samej od zawsze. Z ceratą w niebieskie kwiaty, z zegarem, który tykał zbyt głośno, jakby odliczał czas do katastrofy. Babcia mieszała herbatę, ale łyżeczka drżała jej w dłoni. Wiedziała już. Ja też.

Miałam dziewięć lat i nauczyłam się rozpoznawać strach szybciej niż inne dzieci uczą się tabliczki mnożenia. Wiedziałam, kiedy trzeba zamilknąć. Wiedziałam, jak stać pod ścianą, żeby nie przeszkadzać. Wiedziałam, iż u rodziców „zła atmosfera” oznaczała coś znacznie gorszego niż ciszę.

U babci było inaczej.
Tu poranki pachniały chlebem. Tu ktoś głaskał mnie po włosach, gdy płakałam. Tu nikt nie krzyczał bez powodu.

— To tylko na chwilę — mówili rodzice, kiedy mnie tu przywozili.
Ta „chwila” trwała miesiącami.

Tego dnia do babci przyszedł list. Oficjalny. Z pieczątką. Babcia czytała go długo, a potem usiadła ciężko na krześle, jakby nagle zabrakło jej sił.

— Chcą, żebyś wróciła do domu — powiedziała w końcu.

Serce zaczęło mi walić.
— Ja nie chcę wracać — wyszeptałam. — Ja tam… ja się boję.

Przytuliłam się do niej mocno, tak jakby ktoś próbował mnie wyrwać z jej ramion już teraz.

— Obiecuję, iż będę grzeczna. Będę się uczyć. Pomagać. Tylko… tylko pozwól mi tu zostać.

Babcia długo nic nie mówiła. Gładziła moje włosy, a łzy kapały jej na mój policzek.

— Żadne dziecko nie powinno tak prosić — powiedziała w końcu. — Żadne.

Następnego dnia przyjechali rodzice. Mama stała w progu z zaciśniętymi ustami, ojciec choćby na mnie nie spojrzał.

— Zabieramy ją — powiedziała krótko. — To nasze dziecko.

Babcia stanęła między nimi a mną. Była niska, drobna, ale nigdy nie widziałam jej tak silnej.

— To dziecko, które potrzebuje spokoju, a nie strachu — odpowiedziała. — I tu go ma.

— Nie masz prawa — krzyknęła mama.

— Mam obowiązek — powiedziała babcia. — Chronić ją.

Krzyki niosły się po całym domu. Stałam za babcią, trzymając jej sweter, jakby był jedyną kotwicą na świecie. Bałam się, iż mnie zabiorą. Bałam się, iż tym razem nikt mnie nie obroni.

Ale babcia nie ustąpiła.

Pojechali w końcu, trzaskając drzwiami. Zostawili po sobie ciszę ciężką jak kamień.

Tej nocy spałam wtulona w babcię, a ona szeptała mi do ucha, iż wszystko będzie dobrze. Że dopóki oddycha, nikt mnie stąd nie zabierze.

Minęły lata. Dorosłam. Wyprowadziłam się. Babcia odeszła cicho, tak jak żyła. A ja do dziś pamiętam tamte słowa i tamten dzień.

Bo czasem jedno „nie oddam” wypowiedziane przez jedną osobę może uratować całe dzieciństwo. I całe życie.