Wyśmiali starszego pana za pytanie o postny posiłek. Chwilę później jeden z chłopców schował telefon
Starszy pan wszedł do lubelskiego fast foodu i zapytał, czy dostanie coś postnego. Pracownica rzuciła, iż pomylił lokale. Chłopcy przy sąsiednim stoliku zaczęli żartować, a jeden wyciągnął telefon, żeby go nagrać. Mężczyzna poprosił, żeby przestali, po czym przeliczył pieniądze i zrezygnował z herbaty. Dopiero gdy przysiadła się do niego obca kobieta, wyjął z kieszeni zdjęcie młodego pracownika tego lokalu. „Dzisiaj skończyłby dwadzieścia sześć lat” – powiedział. Jak zareagowałbyś, gdybyś usłyszał te słowa przy stoliku obok?
Pan Antoni przyjechał do Lublina z podlubelskiej wsi. Było zimno, więc pod stary płaszcz włożył gruby sweter. W lokalu zdjął czapkę i rozejrzał się za miejscem, z którego dobrze widać ladę. Znalazł wolny stolik przy oknie. Gdy podeszła do niego pracownica, Julia, wskazał palcem zdjęcie frytek.
– Czy one są na oleju? Szukam czegoś postnego. Bez mięsa, mleka i jajek.
– Proszę pana, to fast food. jeżeli chce pan postny obiad, pomylił pan lokal.
Ktoś obok rzucił, iż może jeszcze poprosi o postne gołąbki. Drugi chłopak uniósł telefon.
– Nie nagrywaj mnie, proszę – powiedział pan Antoni. – Chciałem tylko zamówić coś do jedzenia.
Zapytał o cenę frytek i herbaty. Otworzył portfel i ułożył na stole kilka banknotów. Po chwili wsunął jeden z powrotem.
– W takim razie poproszę same frytki.
Przy sąsiednim stoliku siedziała Ewa. Podeszła i zapytała, czy może się przysiąść.
– Pan szukał akurat tego lokalu, prawda? Widziałam, jak przed wejściem sprawdzał pan adres na kartce.
Antoni rozpiął płaszcz. Z wewnętrznej kieszeni wyjął zdjęcie z zagiętym rogiem.
– Mój wnuk, Michał. Studiował w Lublinie. Pracował tu po zajęciach, żeby mu starczyło na życie. Wychowaliśmy go z żoną, kiedy jego rodzice wyjechali do pracy za granicę. Później, gdy zostałem sam, dzwonił do mnie prawie co wieczór.
Ewa przysunęła zdjęcie bliżej. Michał miał na sobie roboczą koszulkę i uśmiechał się tak szeroko, iż mrużył oczy.
– „Dziadku, zabiorę cię kiedyś do mnie do pracy. Postawię ci największy zestaw” – powtarzał Antoni. – A ja mu mówiłem, żeby odkładał pieniądze. Zawsze wydawało mi się, iż zdążymy się wybrać.
– A teraz? – spytała cicho Ewa.
– Dwa lata temu zginął w wypadku samochodowym. Dzisiaj skończyłby dwadzieścia sześć lat. Rano zapaliłem mu znicz. Pomyślałem, iż potem przyjadę tutaj. Może przy tym oknie też kiedyś siedział.
Chłopak z telefonem odsunął krzesło. Miał siedemnaście lat, nazywał się Kuba i dorabiał w tym samym lokalu w weekendy.
– Przepraszam pana – powiedział. – Sam zbieram na prawo jazdy. I sam mam dziadka. Gdyby ktoś odezwał się tak do niego, pewnie od razu bym zareagował.
Julia wróciła po sprawdzeniu składników. Postawiła przed panem Antonim frytki, sałatkę i herbatę.
– Przepraszam za to, jak się do pana odezwałam. Wystarczyło, żebym zapytała w kuchni.
Kuba zaproponował, iż zapłaci za herbatę z własnej wypłaty. Pan Antoni spojrzał na niego i skinął głową.
– Dziękuję. A kiedy przyjdzie tu ktoś, kto nie umie złożyć zamówienia, podejdź do niego. Czasem człowiekowi wystarczy, iż ktoś spokojnie przeczyta mu menu.
Kierownik rozpoznał Michała na zdjęciu. Opowiedział, jak chłopak odprowadzał starszych klientów do stolika i nosił im tace, kiedy mieli zajęte ręce.
– Mówił, iż myśli wtedy o swoim dziadku. I naprawdę planował pana tu przyprowadzić. Pokazywał nam nawet, przy którym stoliku chciałby pana posadzić.
– Przy oknie? – zapytał Antoni.
Kierownik spojrzał na wolne krzesło naprzeciwko niego i przytaknął.
Antoni oparł zdjęcie o kubek z herbatą.
– No, Michałku. Dobrze wybrałeś miejsce.
Wyszedł z dwiema fotografiami. Tę drugą, zrobioną po jednej ze zmian, dali mu dawni koledzy wnuka. Wieczorem Kuba wybrał numer swojego dziadka. Kiedy usłyszał w słuchawce znajome „Co tam, młody?”, na chwilę zabrakło mu słów.
– Opowiedz mi, dziadku, co dzisiaj robiłeś. Mam czas.
I tym razem naprawdę go miał.
















