Właściwie to miałem wyjść z sądu pierwszy. Ale kiedy zobaczyłem, jak teściowa łapie moją byłą żonę za łokieć i coś jej szepcze przy ławce pod salą numer cztery, coś mnie zatrzymało. Stałem przy automacie z kawą i udawałem, iż szukam drobnych. Nie słyszałem słów, ale widziałem, jak Paulina wyciąga telefon i zaczyna stukać w ekran. Znałem ten gest. Zawsze tak robiła, kiedy płaciła rachunki. Zawsze, kurwa, tak robiła, kiedy odzyskiwała kontrolę.
Nie martwiłem się. Miałem plan.
Wyszedłem z sądu z Marleną pod ramię. Pachniała perfumami, które kupiłem jej tydzień wcześniej w Sephorze na Nowym Świecie. Trzysta dwadzieścia złotych za flakon. Zasłużyła. Czekała na ten dzień dłużej niż ja. Ubrana w kremową bluzkę z jedwabiu, którą wybrałem osobiście, bo pasowała do koloru szampana. Powiedziała mi kiedyś, iż chce świętować nasz pierwszy wieczór jako wolna para w miejscu, gdzie kelnerzy nie pytają o cenę. Obiecałem jej to.
Zatrzymałem się przy schodach tylko po to, żeby rzucić Paulinie jedno zdanie. Chciałem, żeby zapamiętała ten moment. Żeby zrozumiała, iż to ja wygrałem. Marlena zachichotała. To był jej sposób okazywania triumfu — cichy, ale nie do podrobienia. Poszliśmy dalej, nie oglądając się.
Rezerwację zrobiłem trzy tygodnie wcześniej. U Wierzbickiego przy placu Trzech Krzyży — prywatny klub, do którego wchodzi się po dzwonku i nazwisku. Miałem tam wstęp dzięki karcie członkowskiej Pauliny, którą wciąż nosiłem w portfelu. Kiedyś, jako mąż, korzystałem z niej bez ograniczeń. Teraz, jako wolny człowiek, zamierzałem skorzystać z niej po raz ostatni. Salka na piętrze, żyrandole z kryształami, kelner w białych rękawiczkach. Zamówiłem ostrygi z Bretanii, steki z japońskiej wołowiny, dwie butelki czerwonego wina z 1982 roku i koktajle z płatkami jadalnego złota. Marlena wyglądała jak kobieta, która właśnie dostała wszystko, czego pragnęła.
Potem przyszedł czas na prezent urodzinowy. Kelner przyniósł skórzane etui z biżuterią — w takim miejscu nie trzeba wychodzić na zewnątrz, żeby kupić naszyjnik. Marlena wybrała szafiry. Sześćset czterdzieści tysięcy złotych. Spojrzała na mnie spod rzęs, jakby pytała, czy na pewno. Wyciągnąłem czarną kartę Pauliny i położyłem ją na srebrnej tacy. Czułem, jak adrenalina uderza mi do skroni.
Kelner zniknął.
Minęły trzy minuty. Może cztery. Wrócił bledszy, niż był. Stanął przy moim krześle, pochylił się lekko i powiedział cicho, ale Marlena i tak usłyszała:
— Panie Olszewski, bardzo przepraszam. Płatność nie została zrealizowana.
Zmarszczyłem brwi. — To proszę spróbować jeszcze raz.
— Próbowaliśmy. Karta jest zablokowana.
— To użyj pan rezerwowej. Są trzy.
Przełknął ślinę. — Obawiam się, iż wszystkie karty przypisane do konta zostały zablokowane lub ograniczone.
Marlena przestała się uśmiechać. Zobaczyłem, jak odkłada serwetkę na stół. Jej palce przez chwilę bawiły się brzegiem kieliszka, a potem znieruchomiały. Ten drobiazg — palce, które przestają się ruszać — powiedział mi więcej niż cała jej twarz. Sięgnąłem po rachunek. Dziewięćset dziewięćdziesiąt tysięcy złotych. Prawie milion. Na dole, obok sumy, ktoś dopisał długopisem: „Karta członkowska anulowana w dniu dzisiejszym. Prośba o kontakt z biurem klubu."
Zadzwoniłem do Pauliny. Nie odebrała. Zadzwoniłem drugi raz. Też nie. Marlena wstała, poprawiła włosy i powiedziała, iż idzie do toalety. Zostałem sam przy stole z rachunkiem, który ważył więcej niż wszystko, co kiedykolwiek zarobiłem przez jedenaście lat małżeństwa.
Wypiłem do końca wino z kieliszka. Kelner stał obok, udając, iż go nie ma. Potem położył przede mną wydruk z terminala. Na pasku z błędem, obok kodu odrzucenia, widniał komunikat: „Nieprawidłowy PIN." Ktoś zmienił piny. Wiedziałem, kto.
Zostałem w klubie do zamknięcia. Nie miałem jak zapłacić. Nie miałem jak wyjść. Marlena nie wróciła z toalety. Napisała tylko esemesa: „Podobno niektórzy mężczyźni potrafią utrzymać kobietę." Nie odpisałem. Kiedy w końcu wyszedłem na plac Trzech Krzyży, lał deszcz, a ja złapałem taksówkę, choć nie miałem już pieniędzy na taksówki. Powiedziałem kierowcy adres Pauliny. Nie wiedziałem, gdzie jeszcze mógłbym pojechać.
Pod blokiem zobaczyłem, iż w oknie jej mieszkania na czwartym piętrze pali się światło. Stałem na chodniku, moknąłem i patrzyłem w górę. Kilka minut później przyszedł esemes od Pauliny. Krótki: „Przy oknie nie stój, ubranie mi zaparowuje. Porozmawiajmy rano." Wszedłem na klatkę schodową, bo znałem kod do drzwi. Ale zamek już był zmieniony. Nacisnąłem guzik domofonu. Cisza. Naciskałem cztery razy. Później zauważyłem, iż obok przycisku ktoś przykleił karteczkę z napisem: „Dla byłych mężów obowiązuje adres korespondencyjny. Skrzynka numer osiem."
Rano okazało się, iż Paulina zablokowała nie tylko karty. Anulowała moje upoważnienia w firmie, odebrała dostęp do rachunku walutowego i cofnęła pełnomocnictwo do auta, którego nie kupiłem, ale którym jeździłem, bo było zarejestrowane na nią. Miesiąc później dostałem pismo od jej kancelarii z żądaniem zwrotu czterystu dwudziestu tysięcy złotych — tyle wyniosły, ich zdaniem, moje prywatne wydatki z konta firmowego przez ostatnie dwa lata. Były tam wyszczególnione restauracje, hotel w Sopocie, obrączka Marleny, hulajnoga elektryczna, którą kupiłem jej na urodziny w sierpniu. Do spłaty w dziewięćdziesiąt dni.
Nie sprawdziłem, czy to legalne. Wierzyłem, iż nie. Ale wiedziałem, iż Paulina nie blefuje. Jej matka przez trzydzieści lat pracowała w prokuraturze. Kiedy wreszcie zobaczyłem je obie, na korytarzu u komornika, matka Pauliny podała mi kopertę z wyliczeniem moich wydatków. Powiedziała, iż nie muszę tego czytać. Że mogę po prostu podpisać zgodę na zajęcie części pensji. Wyszła, stukając obcasami o lastriko. Paulina została chwilę dłużej. Położyła na biurku klucz do skrytki pocztowej i powiedziała, iż tam znajdę spis rzeczy, które mogę sobie zabrać z dawnego mieszkania. Zapytałem, czy mogę wejść po swoje płyty. Odpowiedziała, iż spis zaczyna się na stronie szóstej i iż płyty są w pudle dwunastym, z opisaną datą odbioru.
Kiedy podniosłem klucz, z korytarza dobiegł mnie głos jej matki: „Dopilnuj, żeby oddał też pilota od bramy." Paulina nie odpowiedziała. Zeszła po schodach, minęła mnie bez słowa. W drzwiach wyjściowych obejrzała się tylko na sekundę i wskazała brodą na kopertę, którą trzymałem w ręku.
— Nie musisz tego wszystkiego podpisywać — powiedziała. — Ale wtedy komornik przyjdzie do klubu. A tam już cię znają.
Wyszedłem na mróz i rozerwałem kopertę. Na pierwszej stronie ktoś napisał: „Dziewięćset dziewięćdziesiąt tysięcy złotych to dobry początek." Dalej były wydruki z banku i moje podpisy. Własnoręczne. Wszystkie.
