Wychodzisz z więzienia i kierujesz się w stronę domu swojej babci Gdy dochodzisz, zauważasz małą dziewczynkę, która zdaje się skrywać jakąś groźną tajemnicę.
Faceci wpadli przez rozwalone drzwi, buty mieli całe w błocie. Za twoimi plecami rozległ się przestraszony oddech Zofii.
Pijany szef tej bandy parsknął śmiechem, patrząc na twoją pomarańczową bluzę: Co, nowy pies podwórkowy? rzucił z kpiną.
Stoisz twardo, ani drgniesz: To nie wasz dom. Wynocha stąd.
Błyskawica rozdziera niebo nad dachem. On ani drgnie. Jeden z bandziorów próbuje nastraszyć Zofię.
Wyprowadźcie ją stąd, rozkazuje szef. Jej matka nam wisi.
Przypominasz sobie słowa babci: Odwaga to wytrzymywać, gdy inni uciekają. Gdy tylko lider się zbliża, działasz: śliski parkiet sprzyja, bo ciach uderzasz nim w stół.
Drugi typ chce cię zaatakować odpychasz go jednym ruchem. Biegnij, szepczesz Zofii. Ucieka bez oglądania się za siebie.
Szef wyciąga nóż. Zręcznie wykręcasz mu rękę i upuszcza broń. Krew miesza się z deszczówką na podłodze. Reszta bandy zbiera go z ziemi i ciągną go w burzę.
Zofię znajdujesz pod starą jabłonią i zaprowadzasz z powrotem do domu. Oni wrócą, mówi.
Wiem, odpowiadasz. Ale będziemy gotowe.
Zabarykadowaliście dom i obiecujesz pilnować jej bezpieczeństwa.
Po paru godzinach jeden rozklekotany parkiet odsłania schowek: metalową kasetkę z listami, pieniędzmi i papierami, z których jasno wynika, iż Artur Salata groził babci przez ziemię.
Zofia od razu poznaje nazwisko to ten typ w czarnym busie.
Sąsiadka potwierdza: Salata zabrał babcię kilka miesięcy temu.
Proboszcz, ksiądz Tomasz, podsuwa ci dokumenty świadczące o machlojkach Salaty i kieruje do dziennikarki w Krakowie.
Zofia nie odstępuje cię na krok, razem opuszczacie wieś zdezelowanym polonezem. Za wami pędzą czarne dostawczaki, ale udaje wam się zgubić pościg.
W mieście łapiesz kontakt z Lidią. Sprawdza papiery i ostrzega, iż sprawa jest poważna i bardzo niebezpieczna.
Zofia spisuje nazwiska, które łączą Salatę nie tylko z przejmowaniem ziemi, ale i handlem ludźmi.
Lidia postanawia działać szybko, zanim pan Artur zdąży coś zatuszować.
Nocą idziecie z Lidią i fotografem na magazyn, podczas gdy Zofia się ukrywa. Tymczasem agenci centralnego biura wchodzą siłą.
Zakradacie się do środka, uwalniacie Elżbietę i wpada wam prosto w ramiona Salata.
Robi się chaos, ale wchodzą agenci i zabierają go w kajdankach. Elżbieta i Zofia są w końcu bezpieczne.
Na komendzie jeden z agentów mówi, iż cała twoja odsiadka była efektem przekrętów gangu Salaty.
Parę tygodni później śledztwo Lidii rozwala całą siatkę, wszystko idzie na jaw.
Wracasz na wieś, która już nie milczy. Maria się odnalazła, Julian został zatrzymany. Zofia chce zostać, Elżbieta ją przygarnia.
Mijają miesiące. Dom i ogród odżywają. Pewnego wieczoru Elżbieta mówi:
Lat ci nikt nie odda, ale możesz wybrać, co dalej.
Patrzysz na wyremontowany dom i stwierdzasz:
Cisza już tu nie wróci. I nikt tu więcej nie zginie w zapomnieniu.
I wreszcie zaczynasz naprawdę żyć.
