Wychodzę na balkon, żeby zebrać pranie.
Wtedy słyszę, jak sąsiadka z dołu woła imię mojego męża na klatce schodowej.
Jest sobotnie popołudnie.
Słońce grzeje prześcieradła na sznurku.
W powietrzu czuć kurz i rozgrzany asfalt.
Pochylam się przez balustradę.
Widzę Jakuba przy naszym aucie.
Obok niego stoi moja teściowa.
To dziwne.
Mieszka na innym osiedlu i nigdy nie przychodzi bez uprzedzenia.
Zbieram klamerki i wracam do domu.
Zanim dojdę do przedpokoju, słyszę klucz w zamku.
Drzwi się otwierają.
Wchodzą razem.
Teściowa trzyma dużą płócienną torbę.
Jakub wygląda nerwowo, jakby chciał to gwałtownie skończyć.
– Nie spodziewałam się gości – mówię.
– Nie zabawimy długo – odpowiada ona.
Ściąga buty i rozgląda się po korytarzu.
Odkładam mokre klamerki na szafkę.
– O co chodzi? – pytam.
Jakub unika mojego wzroku.
Siada na skraju kanapy.
Teściowa kładzie torbę na stole.
– Przyniosłam kilka rzeczy z piwnicy – mówi.
– Jakie rzeczy?
Wyciąga stary album.
Potem dwa pożółkłe zeszyty.
Na końcu małe drewniane pudełko.
Serce mi przyspiesza.
To pudełko mojej babci.
Stało latami w naszej szafie.
– Skąd je masz? – pytam.
– Z piwnicy.
– Ale było tutaj.
Wzrusza ramionami.
– Jakub zaniósł je jakiś czas temu.
Patrzę na niego.
– Dlaczego?
– Myślałem, iż to nic ważnego.
– Nic ważnego? To pamiątka po babci!
Teściowa otwiera wieczko.
W środku stary zegarek i dwie broszki.
Jest też mała, złożona karteczka.
– Rodzinne rzeczy – mówi spokojnie. – Powinny być w rodzinie.
– Ja też jestem rodziną.
– Jesteś żoną – odpowiada, jakbym powiedziała coś dziwnego.
W salonie robi się cicho.
Na ulicy ktoś trzaska drzwiami auta.
– Co dokładnie masz na myśli? – pytam.
Jakub podnosi wzrok.
– Mama uważa, iż część tych rzeczy powinna należeć do mojej siostry.
– Ale Aniela nigdy nie poznała mojej babci.
– Jest naszą rodziną.
Teściowa przytakuje powoli.
– Tak jest sprawiedliwie.
Patrzę na zegarek w pudełku.
Babcia nosiła go codziennie.
Pamiętam, jak wręczyła mi go w kuchni, obierając jabłka.
Powiedziała wtedy jedno zdanie.
„Pilnuj go, bo ludzie czasem zapominają, co naprawdę należy do nich.”
Zamykam pudełko.
– Nie.
Teściowa marszczy brwi.
– Co to znaczy „nie”?
– To znaczy, iż te rzeczy zostają tutaj.
Jakub wzdycha.
– Nie rób sceny.
– Ja robię scenę?
Głos mi drży, ale nie ustępuję.
– Ty zabierasz rzeczy z naszego domu bez pytania, a ja mam robić scenę?
Teściowa wstaje.
– To była tylko rozmowa.
– Nie. Już podjęliście decyzję.
Kładzie dłoń na pudełku.
– Zabiorę je teraz. Porozmawiamy potem.
Coś we mnie pęka.
Chwytam pudełko i chowam je za plecy.
– Nikt nie wyniesie stąd tych rzeczy.
Jakub wstaje gwałtownie.
– Martyno, przestań.
Patrzę mu prosto w oczy.
– To ty przestań.
Pudełko zostaje ze mną.
















