WYBIERAJ: ALBO TWÓJ PIES, ALBO JA! MAM DOŚĆ ŻYCIA W SMRODZIE! OZNAMIA MĄŻ. ONA WYBRAŁA MĘŻA, ODWIÓZŁA PSA DO LASU… A WIECZOREM USŁYSZAŁA, ŻE ODCHODZI DO INNEJ
Kinga kochała swojego męża, Pawła, całym sercem. Byli razem od pięciu lat. Dzieci jeszcze się nie doczekali, ale za to w ich domu mieszkał Max stary owczarek niemiecki, odnaleziony przez Kingę jako szczeniak, jeszcze zanim poznała Pawła.
Max był prawdziwym członkiem rodziny mądry, wierny, rozumiał gesty i słowa jak nikt. Lata jednak robiły swoje psu coraz bardziej dokuczały stawy, jego sierść wypadała garściami, a zapach starości mocno dawał o sobie znać.
Paweł przez długi czas starał się to znosić. Jednak pewnego dnia Max, nie mogąc już wytrzymać, załatwił się w korytarzu na nową, pachnącą jeszcze świeżością podłogę z paneli.
Dosyć tego! wrzasnął Paweł, wciskając pysk starego psa w powstałą plamę. Mam dość tego bałaganu! Wszędzie sierść, smród, a teraz jeszcze sikanie! Kinga, postaw sprawę jasno: albo ja, albo ten pies!
Paweł, przecież on już ma dwanaście lat… Gdzie miałabym go oddać? płakała Kinga, tuląc zrezygnowanego psa.
Do schroniska! Albo do lasu! Albo go uśpij, wszystko mi jedno! odpowiedział lodowato. jeżeli dziś wieczorem go tutaj nie będzie, odchodzę. Chcę wreszcie żyć jak człowiek, a nie ścierając po twoim kudłatym synku!
Kinga była słaba. Miała paniczny lęk przed samotnością, bała się stracić Pawła, który utrzymywał dom, z którym planowała wakacje, wspólny kredyt…
Wybrała Pawła.
Zabrała Maxa za miasto.
Pies z trudem wdrapał się do samochodu, popiskiwał z bólu, ale jak zawsze polizał ją po ręce. Sądził, iż jadą na spacer.
Kinga płakała bez przerwy przez całą drogę.
Zatrzymała się kilometrów dwadzieścia od Krakowa, w sosnowym lasku. Przywiązała smycz Maxa do drzewa, żeby nie pobiegł za nią, kiedy odjedzie.
Wybacz mi, Max… Wybacz… szeptała, nie mając odwagi spojrzeć mu w oczy, pełne zamglonej starością miłości.
Max nie szarpał się. Usiadł i patrzył na nią. Rozumiał.
Kinga zostawiła mu miskę karmy, wsiadła do samochodu i ruszyła. W lusterku widziała, jak Max, zapominając o chorych łapach, próbuje pobiec za nią, wyciąga smycz i szczeka chrapliwie, rozpaczliwie.
Ten dźwięk dźwięczał jej w głowie przez całą drogę powrotną.
Wróciła do domu rozbita, zapuchnięta od łez.
Paweł był już spakowany.
Co ty robisz? szepnęła z niedowierzaniem. Już… już go nie ma. Odwiozłam Maxa…
Paweł spojrzał na nią z zimnym uśmiechem.
gwałtownie się uwinęłaś. Ale wiesz co… I tak odchodzę.
O co ci chodzi? Do kogo?!
Do Magdy, znasz ją z działu księgowości. Spotykam się z nią od pół roku. Jest w ciąży.
Kinga osunęła się na krzesło. Przed oczami zrobiło się jej ciemno.
Ale przecież postawiłeś mi ultimatum… pies albo ty… Po co?
Chciałem sprawdzić rzucił cynicznie Paweł. Czy masz chociaż odrobinę charakteru. Może jednak postawisz się dla tego, kogo kochasz. Ale ty… wybrałaś mnie, zdradziłaś przyjaciela dla byle kogo w portkach. Wiesz, przerażałoby mnie z tobą żyć, gdybyś dla wygody zostawiła kogoś, kto był ci wierny przez dziesięć lat. Mnie jak będę stary, też wyrzucisz na bruk.
Zapiął walizkę.
Żegnaj, Kinga. Aha… Max to był jedyny prawdziwy facet w tym domu. Ty jesteś po prostu zdrajczynią.
Drzwi trzasnęły. Kinga wyła w pustym mieszkaniu.
Dotarło do niej, co zrobiła. Przez człowieka, który jej nie kochał, odebrała życie temu, kto ją wielbił.
Chwyciła kluczyki do samochodu, ruszyła z powrotem w stronę lasu.
Była noc, padał deszcz.
Znalazła to drzewo.
Smycz była przegryziona. Miska wywrócona. Maxa nie było.
Max! Max! Chodź do mnie, chłopaku! wołała, biegając po mokrym lesie, kalecząc twarz gałęziami.
Szukała go trzy dni. Rozwieszała ogłoszenia, pisała na grupach wolontariuszy. Nie spała, nie jadła.
Czwartego dnia zadzwonili do niej.
Szuka pani owczarka? Na trasie znaleziono podobnego, potrąciła go ciężarówka.
Pojechała na miejsce.
To był on.
Max, z pewnością przegryzł smycz i ruszył szukać jej. Biegł do domu, na chorych łapach, przez ból, przez strach. Biegł do kobiety, która go zdradziła. Nie doczekał się jej. Zginął przy drodze.
Kinga pochowała Maxa.
Minęły dwa lata.
Mieszka sama. Już nie ufa ludziom ani innym, ani sobie samej.
Paweł jest szczęśliwy z nową żoną i dzieckiem. Kinga została wymazana z jego życia, jakby nigdy jej nie było. Dla niego to była jedynie próba, pretekst, by odejść, z winą zrzuconą na żonę.
A Kinga… Kinga pomaga jako wolontariuszka w schronisku dla starych psów. Sprząta po nich boksy, myje, leczy rany. Łagodzi ślady swojego grzechu.
Co noc śni jej się ten sam koszmar: stoi pod drzewem, a Max patrzy na nią. Woła go, ale on już nie podchodzi. Tylko patrzy bez złości, ze smutkiem, który nie kończy się nigdy.
W tym spojrzeniu jest jej wyrok.
Morał: Zdrada się nie wybacza. Nigdy nie poświęcaj wiernego przyjaciela dla kogoś, kto stawia ci ultimatum. Kochać znaczy nigdy nie kazać wybierać. A jeżeli ktoś kazał już zdecydować to znaczy, iż sam cię zdradził, a ty popełniasz największy błąd życia, odwlekając nieuniknione.
