Wrona, kot i czternaście stów

Most wydawał się Jakubowi najgłupszym miejscem na oświadczyny. W Płocku nie ma innej atrakcji poza Wisłą i starą elektrownią, więc wybór padł na nowy podwieszony most. Stał teraz przy barierce i patrzył na ciemną wodę. W głowie miał tylko jeden obraz: pierścionek uderzający w taflę. Zimny pot zalał mu kark. Nie tak miało być.

Natalia stała obok, owinięta jego starą kurtką. Wiał wiatr, rzeka pachniała mułem i ropą z barek. W stebrnej Škodzie Fabii z pękniętym zderzakiem grało Radio Zet, ale oboje już go nie słyszeli.

— Wybacz — powiedział po raz pierwszy tego wieczoru, choć zakazał sobie tego słowa.

Nie odpowiedziała. Znów szarpnęła suwak kurtki, który zacinał się co trzy centymetry.

Kilka godzin wcześniej w „Aparku” w galerii „Nowy Świat” płacił czternaście stów za białe złoto z cyrkonem. Ekspedientka pokazała, jak pierścionek łapie światło. Był dumny, aż głupio. Teraz mały, błyszczący krążek leciał dwadzieścia metrów w dół, prosto w nurt.

Natalia rzuciła się, żeby go złapać, ale nie zdążyła. Pierścionek przeleciał między jej palcami i zniknął pod mostem. Wiatr zagłuszył plusk.

— Kupimy nowy — powiedziała, ale jej głos zabrzmiał jak naciągnięta struna. Ona też czuła, iż to nie jest zwykła zguba.

Noc spędzili osobno. Jakub siedział w kawalerce na czwartym piętrze przy ulicy Grabowej. Z wentylacji waliło smażoną cebulą, sąsiedzi kłócili się o czynsz. Włączył telewizor, leciały „Przyjaciółki”, ale nie potrafił patrzeć w ekran. Wszędzie widział ten spadający błysk.

Nad ranem wrona Klara siedziała na topoli przy parku. Znała ten rejon lepiej niż straż miejska. Nad rzeką, przy zejściu na piach, zauważyła coś błyszczącego. Woda odsłoniła kawałek brzegu, a na nim srebrny punkt. Klara zleciała nisko, ominęła wędkarza zwijającego wędkę i chwyciła pierścionek w dziób. Był cięższy, niż się spodziewała, ale dała radę.

Poleciała do parku na ławeczkę pod jabłonią. Spał tam wielki, chudy kot z rozdartym uchem. Klara znała go od kociaka. Kilka razy broniła go przed bandą dzikich dachowców. Był strachliwy, ale ona miała temperament.

— Wstawaj, łachudro — zagadała, kładąc pierścionek między jego łapy.

Kot otworzył jedno ślepie. — Czego chcesz? Nie mam żarcia.

— Ja mam coś lepszego. Widzisz to?

Kot powąchał metal. — Ładne. Czyje?

— Nie twoje. Ale może być twoje, jeżeli zrobisz, co powiem. Chcesz zostać domowym?

Kot prychnął. — Kto mnie zechce? Jestem stary, śmierdzę rybą i boję się własnego ogona.

— Właśnie. Ten człowiek, co zgubił to kółko, mieszka na Grabowej 9. Jego dziewczyna przyjedzie po południu. Usiądź przed klatką, trzymaj w pysku i czekaj. Tylko nie zjedz.

— A ty? — Kot oblizał się z niepewnością.

— Ja popilnuję z drzewa. A potem masz u nich codziennie miskę. Podasz mi na parapet co lepsze.

— Jesteś szalona.

— Jestem praktyczna.

Po południu Natalia wysiadła z autobusu na przystanku „Grabowa”. Przeszła kawałek pieszo. Obok klatki, tuż przy śmietniku, siedział ogromny, szary kot. W pysku trzymał coś, co rzucało refleks w stronę słońca.

Natalia przykucnęła, żeby go pogłaskać. Zamarła.

— Jakub… — zaczęła.

On już stał obok z torbą zakupów. Spojrzał na kota. Upuścił siatkę, słoik z ogórkami pękł na chodniku. Nie zwrócił na to uwagi. Podszedł, wyjął kotu z pyska pierścionek. Dłonie mu drżały. To było to samo białe złoto, ten sam cyrkon.

— Skąd to masz? — zapytał kota, jakby ten mógł odpowiedzieć.

Kot miauknął rozdzierająco. Klara siedziała na topoli i obserwowała z góry.

— Jasne, „skąd” — mruknęła pod nosem. — Wszyscy bohaterowie.

Jakub wziął kota na ręce. Był lekki, żebra wystawały spod sierści.

— Nie wiem, jak to zrobiłeś, ale od dziś jesteś moim kotem.

Natalia się rozpłakała. Nie z żalu. Z niedowierzania, iż rzeka oddała dług.

Tego wieczoru Jakub znów nie spał, ale z innego powodu. Cuda to za mało, trzeba je przypieczętować. Rano pojechał do jubilera na Starym Rynku.

— Chcę wygrawerować — powiedział, kładąc pierścionek na szklanej ladzie.

— Datę? — zapytał stary rzemieślnik, nie podnosząc wzroku znad szkła powiększającego.

— Natalia. 14.06.2014.

— Siedemdziesiąt złotych. Gotowe za dwie godziny.

Jakub zapłacił, zostawił numer telefonu. Poszedł do baru mlecznego na parówki i bułkę, ale nie mógł jeść. Wszystko wydawało się nierealne. Wrócił. Pierścionek leżał na czerwonym aksamicie. Grawerunek idealny, równy.

Wieczorem pojechał do Natalii. Stała w drzwiach w rozciągniętym swetrze i kapciach z pomponami. Kiedy zobaczyła pierścionek, zakryła usta dłonią.

— Teraz jest naprawdę twój — powiedział. — Zajrzyj do środka.

Obróciła go w palcach. — Jakub… — Grawerunek: Natalia. 14.06.2014.

Objął ją mocno. Kot, którego nazwali Wiślanem, bo wciąż miał mokry pysk i pachniał rzeką, ocierał się o ich nogi.

Kilka dni później Jakub przykręcił do parapetu drewnianą półkę. W Castoramie zapłacił 89 złotych za deski i farbę do drewna. Na półce postawił miskę z karmą i zbił małą ławeczkę. Klara przyleciała pierwszy raz już następnego ranka. Usiadła, obejrzała wszystko dziobem i spróbowała karmy. Od tej pory przylatywała codziennie.

Wiślan leżał przy otwartym oknie i mruczał. Natalia oglądała pierścionek na palcu, grawerunek łapał popołudniowe słońce. Jakub zostawił w oknie szczelinę, przez którą Klara umiała już wsuwać głowę po orzechy.

— Myślisz, iż to wszystko przez nas? — zapytała Natalia.

— Nie — odparł Jakub. — Przez wronę.

Natalia parsknęła śmiechem. A Wiślan, słysząc słowo „wrona”, nastawił uszy i miauknął głośno, jakby potwierdzał.