Wróciła z delegacji wcześniej i zastała w swoim szlafroku inną kobietę

Iwona przestąpiła próg i od razu poczuła cudzy zapach — słodkie perfumy zmieszane z wilgotną skórzaną kurtką. Na podłodze obok jej porządnie ustawionych butów leżały białe trampki. Rozmiar trzydzieści siedem. Iwona nosiła trzydzieści dziewięć. Na pufie spoczywał różowy plecak z cekinami. Z kuchni dolatywał dźwięk telewizora i brzęk łyżki o brzeg jej ulubionej filiżanki z herbaciarni na Brackiej.

Pociąg z Gdańska wjechał na dworzec dwie godziny temu. Iwona miała wrócić w poniedziałek, ale klientka przełożyła spotkanie, więc przesiadła się na wcześniejszy pociąg. W taksówce wyczerpała się bateria w telefonie. Nikt nie wiedział, iż wraca.

Stanęła w drzwiach kuchni. Przy stole siedziała dziewczyna, może dwudziestoletnia. Włosy związane w niedbały kok. Na nogach białe skarpety, stopy oparte o sąsiednie krzesło. Miała na sobie jedwabny szlafrok w odcieniu szmaragdu. Szlafrok Iwony, przywieziony z Mediolanu rok temu. Dziewczyna jadła jogurt naturalny i oglądała serial na tablecie.

— Smacznego — powiedziała Iwona.

Dziewczyna drgnęła. Łyżka brzęknęła o podłogę. Jogurt rozlał się białą kałużą po parkiecie.

— Pani kto? — pisnęła.

— Dobre pytanie — Iwona oparła się o framugę. — A pani kto? I dlaczego ma pani na sobie moją rzecz?

Dziewczyna zdjęła stopy z krzesła. W jej twarzy nie było strachu, tylko irytacja. Ściągnęła mocniej szlafrok na piersi.

— Jestem Wiktoria. A pani to pewnie Iwona. Paweł mówił, iż pani wraca dopiero we wtorek.

— Paweł mówił. Ciekawe.

— Tak, mówił. Musimy poważnie porozmawiać. Z Pawłem kochamy się. On twierdzi, iż między wami dawno już nic nie ma. Mieszkacie jak obcy ludzie.

Iwona zerknęła na różowy lakier na paznokciach Wiktorii, ale nie skomentowała. Podeszła do okna. Na parapecie leżał zasuszony kwiatek od przyjaciółki z wiosny, teraz przesunięty pod samą krawędź szyby. Ktoś go przesunął, żeby postawić kubek po kawie. Iwona odstawiła kubek na stół i delikatnie poprawiła kwiatek.

— Wstań — powiedziała cicho.

— Co?

— Wstań z mojego krzesła. Zdejmij szlafrok i połóż go na stole.

Wiktoria prychnęła.

— Niech pani nie robi scen. Paweł mówił, iż pani jest histeryczką. My tu teraz będziemy mieszkać. On ma prawo wprowadzić do swojej kwatery kogo chce.

— Do swojej kwatery — Iwona roześmiała się krótko. — On tak powiedział?

— Oczywiście! To wspólny majątek. On płacił za remont!

W tym momencie w zamku zazgrzytał klucz. Trzasnęły drzwi. Ciężkie kroki w korytarzu.

— Wiktoria, kochanie, kupiłem sushi! — krzyknął Paweł. — I piwo jasne, jak prosiłaś.

Wszedł do kuchni z papierowymi torbami. Zobaczył Iwonę. Torby zaczęły się zsuwać. Pojemnik z sosem sojowym pękł na podłodze, ciemna ciecz wsiąkła w jasny parkiet.

— Iwona? — zbladł. — Dlaczego wcześniej?

— Pociąg mi odpadł — odpowiedziała, nie podnosząc wzroku znad plamy. — Wycieraj to. Ten parkiet kosztował osiem tysięcy złotych.

— Jaki parkiet, przecież to podłoga! — jęknął Paweł, po czym przeniósł wzrok z Wiktorii na żonę. Panika w jego oczach gwałtownie ustępowała agresji.

— Pawełek, ona każe mi zdjąć szlafrok! — poskarżyła się Wiktoria, podchodząc do niego. Przycisnęła się do jego ramienia. — Powiedz jej, iż to teraz nasz dom.

Paweł odchrząknął. Wyprostował ramiona. Postanowił brnąć do końca.

— Iwona, skoro tak wyszło — jego głos zadrżał, potem się wzmocnił — nie rób awantur. Chciałem ci powiedzieć we wtorek. Rozwodzimy się. Poznałem prawdziwą kobietę. Taką, która nie marudzi o mojej pracy.

— Pracę? — uniosła brwi. — Tę, której nie masz od dziewięciu miesięcy?

— Właśnie! — prychnął. — Nie dość, iż mnie utrzymujesz, to jeszcze wypominasz! A teraz słuchaj: nigdzie się nie wyprowadzam. To nasze wspólne mieszkanie. Jesteśmy małżeństwem od pięciu lat, mieszkanie kupione trzy lata temu. Połowa należy do mnie.

Iwona podeszła do okna. Za szybą mokry śnieg przyklejał się do trawersów tramwaju linii 12, który z piskiem skręcał w Długą. Nie obracając się, zapytała:

— Jesteś pewien?

— Pewien! Konsultowałem się z prawnikiem. Wszystko, co nabyte w małżeństwie, dzieli się po połowie. Ty zarabiasz więcej, ale prawo to prawo. Zgarnę połowę wartości mieszkania. To osiemset tysięcy. Albo będziesz mi spłacać, albo będziemy tu mieszkać z Wiktorią. Prawo mi na to pozwala.

Iwona obróciła się. Popatrzyła na niego tak, jak patrzy się na puste miejsce po dawno usuniętym meblu.

— Z prawnikiem się konsultowałeś. A czytać umiesz? Dokumenty? Własne?

Paweł zmarszczył brwi.

— Jakie dokumenty? Ja swoje prawa znam.

Iwona wyszła z kuchni. Przeszła przez korytarz. W sypialni zastała skotłowaną pościel, jej pościel, kupioną w Warszawie za dziewięćset złotych. Obok leżało otwarte pudełko prezerwatyw. Weszła do garderoby. Otworzyła sejf. Wyjęła cienką granatową teczkę.

Wróciła do kuchni i rzuciła teczkę na stół, obok rozlanej sosnowej plamy.

— Otwórz, Pawełku.

Paweł podejrzliwie zerknął na teczkę. Wiktoria wyciągnęła szyję.

— Co to? — zapytał.

— Twój bilet do jasnej przyszłości. Otwórz.

Sięgnął po teczkę. Wyjął dwa spięte arkusze z czerwoną pieczęcią. Zaczął czytać. Jego usta poruszały się bezgłośnie. Kolor twarzy zrównał się z barwą ściany.

— Intercyza? — wykrztusiła Wiktoria, zaglądając mu przez ramię. — Pawełek, co to znaczy?

— To nie może być — rzucił papiery na stół. — Ja tego nie podpisywałem!

— Podpisywałeś. Dwudziesty drugi rok. Kwiecień. Siedziałeś wtedy po uszy w długach przez swój genialny start-up z kryptowalutami. Szukali cię windykatorzy. Umówiliśmy się: ja pokryję twoje dwieście tysięcy długu, a my idziemy do notariusza. Separacja majątkowa. Wszystko, co zapisane na mnie, jest moje. Co na ciebie, jest twoje. Sam biegłeś do notariusza, żeby komornik nie zajął mojej karty. Zapomniałeś?

Paweł ciężko oddychał.

— Ale mieszkanie… kredyt… płaciliśmy z wspólnego budżetu!

— Kredyt jest na mnie. Raty szły z mojego konta. Wkład własny — trzysta tysięcy ze sprzedaży działki po babci. Też przedmałżeńskie. Prawnie ty tutaj jesteś nikim. Gościem.

W kuchni słychać było tylko kapanie wody z niedokręconego kranu.

— Pawełek — Wiktoria miała drżący głos — to znaczy, iż ty tu nie jesteś gospodarzem?

— Zamknij się — syknął Paweł. Odwrócił się do Iwony. Na szyi wystąpiła mu żyła. — Ty wyrachowana suko. Od początku to zaplanowałaś! Dałaś mi te pieniądze, żeby potem zostawić mnie z niczym!

— Uratowałam ci tyłek przed sądem. A ty w podzięce wprowadziłeś do mojej pościeli gówniarę. Macie piętnaście minut.

Iwona popatrzyła na zegarek. 12:47.

— Piętnaście minut na co? — zapytała Wiktoria.

— Żeby spakować manatki. Za szesnaście minut nacisnę przycisk alarmowy. Przyjedzie ochrona. Powiem, iż do mieszkania wdarli się obcy.

Paweł zacisnął pięści.

— Iwona, nie możesz tak. Jesteśmy ludźmi. Nie mam dokąd iść!

— Idziesz do Wiktorii — kiwnęła na dziewczynę.

— Ona mieszka w akademiku — dodał cicho. — Tam nie wpuszczają facetów.

Iwona uniosła kącik ust.

— Jaka piękna historia miłości. Pakujcie rzeczy. Czas leci.

Paweł czym prędzej wyciągnął telefon.

— Dzwonię do mamy! Ona cię sprowadzi na dół! Nie możesz wyrzucać męża na mróz!

Wybrał numer, włączył tryb głośnomówiący.

— Pawełku? — rozległ się energiczny głos Jadwigi.

— Mamo, Iwona mnie wyrzuca! Podsunęła mi kiedyś intercyzę i teraz zgarnia mieszkanie!

— Co?! — krzyknęła. — Daj mi ją do telefonu! Iwona, co ty wyprawiasz? Zapomniałaś, kto pomagał wieszać firany? My to mieszkanie razem urządzaliśmy! Mój syn włożył w nie całą duszę! Połowa jest nasza! Zaraz przyjadę z policją!

Iwona pochyliła się nad telefonem.

— Jadwigo. Twój syn włożył w to mieszkanie tylko swoją brudną bieliznę. A intercyzę podpisał przy notariuszu, gdy ratowałam go przed zarzutami za oszustwo. Policję już wzywałam. Przyjeżdżaj, pomożesz mu nieść torby.

Rozłączyła się.

— Osiem minut — powiedziała.

Wiktoria zerwała się z miejsca. Pobiegła do przedpokoju, chwyciła różowy plecak i zaczęła gorączkowo upychać w nim rzeczy z szafy. Iwona ruszyła za nią. Wiktoria sięgała właśnie po krem z górnej półki.

— Zostaw — głos Iwony brzmiał jak metalowa klamka. — To moja rzecz!

— Pawełek mi kupił! — krzyknęła Wiktoria, przyciskając do piersi słoiczek.

— Pawełek jest bezrobotny od dziewięciu miesięcy. On ci to kupił z mojej karty. Odłóż.

Wiktoria zgrzytnęła zębami. Rzuciła słoiczek na półkę.

— Szlafrok — przypomniała Iwona.

— Pani jest nienormalna! W czym mam wyjść? Pod spodem mam tylko bieliznę!

— Włóż swoje rzeczy — Iwona wskazała na zgniecione dżinsy i top na podłodze. — Moje oddaj. Teraz.

Wiktoria szarpnęła pasek. Szlafrok zsunął się na podłogę. Dziewczyna stała w taniej koronkowej bieliźnie. Skóra pokryła się gęsią skórką. Złapała dżinsy i zaczęła je wciągać, podskakując na jednej nodze.

Tymczasem z sypialni wyszedł Paweł. Ciągnął dużą walizkę. W drugiej dłoni trzymał kluczyki od samochodu.

— Biorę auto — burknął. — Odłożyłem na nie.

— Auto? — uniosła brwi. — Skodę Octavię za dziewięćdziesiąt tysięcy?

— Tak. I nie próbuj mi zabraniać.

Iwona wyciągnęła dłoń.

— Kluczyki.

— Co?

— Kluczyki do Skody. Daj mi je.

Podeszła o krok bliżej.

— Paweł. Zgodnie z intercyzą, samochód należy do tego, na kogo jest zarejestrowany. Jest na mnie. Sam tak chciałeś, żeby uniknąć podatku i mandatów. Zrzuciłeś to na mnie. Kluczyki. Inaczej zgłaszam kradzież. Kamery na parkingu działają.

Paweł cofnął się. Twarz mu się wykrzywiła.

— Ty… Zostawisz mnie na piechotę? Na dworze jest minus trzy! choćby nie mam pracy!

— Sam wybrałeś sobie drogę. Na niej nie przewidziano samochodu.

Rzucił brelok na podłogę. Plastik trzasnął, ale klucz został cały.

— Chodź, Wiktoria — warknął. — Nie mamy tu o czym gadać.

Złapał z wieszaka swoją zimową kurtkę. Grubą, puchową, znanej marki. Iwona chwyciła go za rękaw.

— Zdejmij.

Paweł zamarł.

— Iwona, zwariowałaś? Na zewnątrz mróz!

— Ta kurtka kosztowała cztery tysiące złotych. Kupiłam ci ją na gwiazdkę. Paragon mam w poczcie. To moja własność. Zostaw.

— Iwona, zamarznę! Mam tylko cienką wiatrówkę! — w jego głosie wreszcie pojawiło się żałosne błaganie. — To nieludzkie! Przeżyliśmy ze sobą pięć lat!

Iwona zobaczyła w jego oczach nie żal za zdradę, tylko strach przed utratą ciepła, auta, jedzenia, dachu nad głową. Przed utratą jej pieniędzy.

— Nie obcy — zgodziła się. — Ale za wszystko się płaci. Zdejmuj.

Paweł drżącymi palcami rozpiął suwak. Rzucił kurtkę prosto w jej stronę.

— Zadław się tymi szmatami! — krzyknął.

Złapał z półki cienką granatową wiatrówkę, zarzucił ją na ramiona. Chwycił walizkę. Wiktoria, pociągając nosem, wybiegła na klatkę zaraz za nim. Różowy plecak podskakiwał jej na plecach.

Iwona zamknęła za nimi drzwi. Zamek szczęknął. Od razu zadzwoniła do ślusarza. Wymiana wkładki, pół godziny, trzysta złotych. Drobiazg.

W mieszkaniu zrobiło się tak cicho, iż słyszała tykanie zegara w salonie. Podniosła z podłogi ciężką puchową kurtkę. Pachniała drogimi perfumami, które sama mu podarowała na urodziny. Otworzyła drzwi wejściowe. Paweł i Wiktoria czekali na windę na dole, ale winda nie działała, więc zaczęli schodzić po schodach. Iwona podeszła do zsypu na śmieci, otworzyła metalową klapę i wrzuciła kurtkę za cztery tysiące złotych. Materiał z głuchym łoskotem spadł w ciemność.

Wróciła do mieszkania. W kuchni wylała resztkę jogurtu do zlewu, a gąbkę, której Wiktoria używała do mycia jej filiżanki, wyrzuciła do kosza. Zalała zlew wrzątkiem. Otworzyła okno, żeby wywietrzyć cudzy zapach.

Za oknem wiatr z deszczem smagał szyby. Widziała, jak Paweł w granatowej wiatrówce wychodzi z kamienicy. Wiktoria szła obok, obejmując go ramieniem. Szli w stronę przystanku tramwajowego. A potem przystanęli, bo Wiktoria zobaczyła otwartą Żabkę i pociągnęła go w stronę ciepła.

Iwona wyłączyła światło w przedpokoju. Dzwonek domofonu zadzwonił raz, potem drugi. Popatrzyła na wyświetlacz. To był Paweł. Z domofonu dobiegł jego głos:

— Iwona, otwórz. Zostawiłem telefon w taksówce… to znaczy, w mieszkaniu. I… i rękawiczki. Skórzane. Też są twoje, ale proszę, oddaj mi chociaż telefon.

Iwona nacisnęła przycisk.

— Paweł. Telefon nie jest zarejestrowany na ciebie. A rękawiczki też ci kupiłam. Miłego wieczoru.

Wyłączyła domofon. I poszła do kuchni zaparzyć sobie herbatę w filiżance, której tamta już nigdy nie dotknie.