Wracaj do domu! Tam sobie pogadamy! rzucił zniecierpliwiony Maksymilian, a wiatr porwał mu słowa i rozpuścił je w powietrzu jak dym z fabryki w oddali.
A niech ci będzie! zafukała Weronika, wzruszając ramionami z przesadną obojętnością. Histeryk jakiś!
Weroniko, nie grzesz! pogroził jej Maksymilian teatralnie, chociaż w oczach miał cień zimna. W domu będzie rozmowa!
Uuu, ależ groźny! parsknęła dziewczyna, odrzucając długi warkocz przez ramię i ruszyła w stronę starej kamienicy na Sobieskiego.
Maksymilian poczekał aż Weronika zniknie za rogiem, po czym wyjął telefon komórkowy i przemówił do mikrofonu:
Tak, wraca do domu! Przywitajcie ją jak się należy, wiecie przecież, co ustalaliśmy. I do piwnicy z nią, żeby spokorniała! Zaraz będę!
Schował telefon, gotów już wejść do sklepu spożywczego na rogu, aby uczcić swoje wychowawcze sukcesy browarem, ale poczuł, jak ktoś obcy łapie go za rękaw.
Przepraszam za bezpośredniość! uśmiechnął się niepewnie nieznajomy, ubrany jakby żywcem wyjęty ze snu, gdzie wszyscy mieszkańcy Warszawy chodzą w strojach z lat dwudziestych. Była z panem przed chwilą taka dziewczyna…
Moja żona, a co? zmarszczył brwi Maksymilian, czując w kieszeni szeleszczący banknot dziesięciozłotowy niczym talizman.
Tak tylko… twarz przybrała uśmiech przesadnie układny, wyciągnięty z jakiegoś dawnego obrazu Czy przypadkiem nie nazywa się Weronika Mielczarek?
Weronika, zgadza się. Przed ślubem była Mielczarek. To do rzeczy?
A czy jej ojciec nie miał na imię Sergiusz?
Tak. Maksymilian był coraz bardziej spięty. Skąd pan zna moją żonę?
Wybaczy pan, nie znam jej osobiście! zarumienił się mężczyzna. Ale jestem cóż, jej fanem w pewnym sensie.
Słuchaj, fanie, za chwilę wybiję ci zęby, a potem popatrzymy, jak długo będziesz się uśmiechał! wyrzucił Maksymilian z drgającą powieką. Od kiedy to ktoś jest fanem cudzej żony? Co to za pomysły?
Nie, nie, nie w tym sensie! uspokajał go nieznajomy, machając ramionami jakby z waty. Chodzi o jej talent!
Weronika? Ona nie ma żadnych szczególnych talentów powiedział zdumiony Maksymilian.
O, proszę pana! Dostać dożywotni zakaz startów w Muay Thai w wieku osiemnastu lat za nadmierną brutalność to talent! wykrzyknął admirator.
Szkoda tylko, iż po wygraniu kilku prywatnych turniejów zrezygnowała z walk. Oglądanie jej w ringu było czystą przyjemnością!
Maksymilian drżącymi palcami próbował wyjąć telefon, który wypadł mu na bruk, pękając jak jajko na jajecznicę. Zebrał fragmenty i zaczął biec do domu, powtarzając pod nosem:
Boże, żeby zdążyć!
Gdy pojawiła się w ich miasteczku, od razu skupiała na sobie uwagę. Młoda, wysportowana, uśmiechnięta aż kłęby mgły nad Białą Podlaską wydawały się lżejsze. Pracę zdobyła w podstawówce WF dla najmłodszych. Wszyscy myśleli, iż to świeżo upieczona studentka na nakaz pracy, a okazało się, iż przyjechała na zawsze, samotna.
Coś tu jest nie tak! szeptały sąsiadki, robiąc pranie w snach. Taka młoda i sama! Z pewnością kryje jakąś straszną tajemnicę!
W tych czasach jakie tajemnice? machała ręką Basia od sąsiadów. Pewnie chciała zaleczyć rany po facecie!
Albo z rodzicami się pokłóciła! Takie rzeczy widziałam w telewizji!
Maksymilian się przyglądał, ale zbliżyć się nie śmiał. Raz choćby śniło mu się, iż Weronika zamienia się w wilczycę, która zjada pałki do unihokeja.
Trzeba poczekać, aż się więcej wyjaśni.
W pokoju nauczycielskim, gdzie czas się rozciągał jak żelki, wyciągnęli z niej wszystko jak z szuflady.
Moi rodzice to przedsiębiorcy, całkiem normalni ludzie zaczęła. Ale gdy pojawił się kryzys, tata uparł się wydać mnie za adekwatnego człowieka, żeby uratować firmę.
Przedstawiono mi narzeczonego rodem z folkloru, z nosem jak ogórek. Uciekłam, wolność cenniejsza niż złoty łańcuszek.
Sama jesteś? dopytywała koleżanka z biologii z włosami niczym puch z dmuchawców.
Wolę sama się przebijać niż za mąż wychodzić bez miłości!
Zakochasz się jeszcze tutaj! pocieszały ją nauczycielki. Mała wieś, ale ludzie się trafiają!
Gdy całe miasto już spało, a wiadomości rozeszły się jak senne dymy, Maksymilian podjął decyzję:
Wezmę ją za żonę! Nasze panny tylko patrzą na pieniądze, a ta inna! I rodziny nie zobaczymy.
Młoda, zdrowa, sportowa! Niedługo dzieci będą… Lepiej być nie może! rodzina uznała to za świetny wybór. A jak będzie krnąbrna, nauczymy ją, jak trzeba!
Byli pewni swego, bo Maksymilian był przystojny, a i stanowisko miał: zastępca kierownika na bazarze warzywnym w Chełmie. Pracownicy nie raz skarżyli się, iż Maksymilian Wojciechowicz z karą nie cackał się wcale, a starszy brat Nikodem, szef ochrony, był jeszcze surowszy.
Ale na wszystko przymykali oczy, bo kradzieże ustały. Jak Weronika mogła odmówić takiemu skutecznemu mężczyźnie? Najpierw dała się zaprosić na spacer, potem kwiaty, w końcu zgodziła się na ślub.
Maksymilian zabrał ją z akademika i przywiózł do rodzinnego domu, w którym zegary chodziły szybciej, a historia powtarzała się w kółko.
Musisz rozumieć, iż żyjemy jedną, wielką rodziną! trajkotała teściowa, Zofia. Wszystko razem, wzajemna pomoc! W naszej rodzinie tak było od zawsze!
U mnie w domu nie było żadnego ładu, dlatego uciekłam odparła Weronika. Ale skoro wyszłam za Maksa, będę się uczyć nowych reguł!
Na początku Weronika nie umiała nic, bo u rodziców wszystko robiła obsługa.
To nie problem, nauczymy! powiedział teść Janusz dobrodusznie. Najważniejsze, żebyś była chętna do nauki.
Tylko nie znoszę niesprawiedliwości powiedziała Weronika szczerze.
Kochana, sprawiedliwość jest rzeczą względną! wtrąciła się Zofia. Są zasady rodzinne święte od wieków! Słuchaj męża, szanuj rodzinę męża, a będzie ci dobrze!
A kary będą jak w starych książkach? upewniła się Weronika.
Batów nie trzymamy, stajni też nie zaśmiał się Janusz.
Jednak niedługo jej wolność skurczyła się do rozmiaru poduszki: tylko praca, tylko sklep, reszta domowa kierat. Natomiast mąż i jego brat ciągle w pracy, czasem znikali na całe noce. Wszystko spoczywało na barkach Zofii i Weroniki. Janusz coraz częściej udzielał złotych, ale niepraktycznych porad.
A co z moim życiem osobistym? pytała Weronika. Chociażby na kawę z koleżanką, na spacer?
W małżeństwie kobiecie niepotrzebne koleżanki! przekonywała teściowa. Poza tym w kinach i kawiarniach każą się pokazać z mężem ludzie tu zaraz plotkują!
Naprawdę? dopytywała Weronika.
Łatka dziwna zostaje tu do końca życia! A ty jesteś nauczycielką musisz być przykładem!
Z logicznego punktu widzenia to brzmiało sensownie, ale Weronika przełknęła to jak zły sen i postanowiła się nie dać. Pracowała, pomagała, ale domagała się szacunku. Czasem protestowała, czasem mówiła wprost, czego nie toleruje.
Skoro robimy razem, to po równo! mówiła. jeżeli ktoś leży, a ja haruję, to nie tak!
Mijały dwa i pół roku, a Weronika nie przestawała walczyć o równość. Wszyscy powinni przykładać się po równo!
O ty, charakterek ma ta nasza Weronika! wzdychała Zofia, odsyłając synową do sklepu. Słówko się powie, a ona zaraz swoje pięć groszy!
Nie szanuje mnie, narzekał Janusz, poproszę poduszkę odmawia! Mówi, iż jest zajęta!
Maksymilianie, to nie jest porządek dodawał Nikodem. Znieważa rodziców! Kto to słyszał, żeby tak było?
Sam wiem, iż sobie na za dużo pozwala! Musimy ją ujarzmić jak lwa w cyrku! A co będzie, jak dzieci się pojawią? Przestaniemy mieć własny kąt!
Trzeba ją wyprowadzić na spacer do rynku, potem wraca sama, a tu na nią poczekamy! Spróbujemy rozmowy, w razie czego trochę siły! Jak dalej będzie się buntować zamkniemy w piwnicy, a w szkole powiemy, iż choruje. Po miesiącu zmądrzeje!
Tak też uczynili. Maksymilian zabierał Weronikę na rynku, rodzina czekała w domu aż wróci.
Ale nie zdążył.
Furtka była tam, gdzie zawsze, ale drzwi do domu zniknęły jakby wyparowały. W korytarzu Nikodem leżał, wyjąc, z połamanym ramieniem. Maksymilian zabrał mu telefon, wybrał 999 i wręczył Nikodemowi:
Powiedz adres! wrzasnął, przebijając się przez mgłę szoku. I zamów ze dwie karetki!
Na podłodze w przedpokoju, pośród drzazg i części szafy, leżał Janusz. Nieprzytomny, ale żył. To cieszyło. W kuchni, tuż przy drzwiach, Zofia siedziała na kafelkach z pięknym siniakiem na policzku, w rękach trzymając przepołowiony wałek do ciasta, używany tylko na święta.
Za stołem siedziała Weronika i piła czarną herbatę z miodem.
Kochany? spojrzała na Maksymiliana. Przyszedłeś po swoją porcję?
N-nie wyjąkał Maksymilian.
To nie wiem, co ci zaproponować, powiedziała zamyślona. Może odrobinę sprawiedliwości w rodzinie?
Takie rzeczy trzeba zgłaszać z wyprzedzeniem! zawołał Maksymilian. Prawie ich…
Znam umiar. Każdy dostał tyle, na ile zasłużył! Kto chciał mnie pokonać, ten przegrał z własnymi zasadami!
A wałek złamałam o kolano! Teściowej nie tknęłam, wpadła w drzwi uciekając z przedpokoju!
I co teraz będzie z nami? spytał Maksy milcząco.
Będziemy żyć w zgodzie! uśmiechnęła się Weronika. I wszystko będzie po sprawiedliwości! A o rozwodzie nie myśl, jestem w ciąży! Moje dziecko będzie miało ojca!
Maksymilian przełknął ślinę:
Dobrze, kochanie!
Kiedy wszyscy się wyleczyli i ochłonęli, rodzinne zasady uległy radykalnej zmianie.
Od tej pory w domu panował spokój i wzajemny szacunek, a nikt już nie próbował nikomu wyrządzić krzywdy.
