Nie miałem zamiaru nikomu tego opowiadać, ale skoro pytacie, jak to się zaczęło z tym całym trójbojem, to powiem szczerze: zaczęło się od tego, iż moja teściowa, Barbara, przestała się do mnie odzywać na dwa tygodnie po tym, jak wróciłem z drugiego kontraktu.
Mam na imię Wojciech, mam trzydzieści cztery lata, jestem zawodowym żołnierzem, w tej chwili w okresie rotacji w koszarach pod Bydgoszczą. Względnie spokojny okres — normalne weekendy, sen w swoim łóżku, jedzenie, które nie jest z pojemnika. I właśnie w tym spokoju zaczął się cały problem, o którym nikt mnie nie pytał, a ja i tak muszę o nim powiedzieć.
Bo spokój, jak się okazuje, jest trudniejszy niż front.
Ciało odpoczywa, a głowa dalej szuka, gdzie ma boleć. Przez lata zmęczenie było moim stanem naturalnym — częścią tego, jak funkcjonowałem. Jak zniknęło, zostało po nim coś w rodzaju dziury w środku klatki piersiowej, którą trzeba było czymś zapełnić. Piwem można było, wiadomo. Ale wybrałem siłownię na Fordońskiej, tę małą, przy warzywniaku, gdzie sprzęt jest stary, ale sztangi proste.
Tam poznałem Damiana — trenera od strongmana, gościa, który mówi mało, ale jak już coś powie, to trzeba to zapisać. To on mnie zapytał kiedyś, przy przysiadach, czy startowałem kiedyś w trójboju siłowym. Powiedziałem, iż nie, iż to dziecięce marzenie, które gdzieś zostawiłem w liceum w Inowrocławiu, kiedy ojciec sprzedał sztangę, bo "chłopak ma się uczyć, a nie dźwigać żelastwo".
Barbara, moja teściowa, kiedy się o tym dowiedziała od żony, tylko prychnęła przez telefon: "Wojtek, ty masz trzydzieści cztery lata, wojnę za pasem, a bawisz się w zawody jak nastolatek". Nie odezwała się potem przez dwa tygodnie — nie dlatego, iż była zła, tylko dlatego, iż nie rozumiała, po co komuś, kto codziennie mógł nie wrócić, jeszcze dodatkowy ciężar na plecach.
A ja właśnie dlatego to zrobiłem.
Postawiłem sobie cel: zdobyć klasę mistrzowską w trójboju siłowym w federacji PZKFiTS. Zawody, na szczęście, realizowane są w weekendy, więc nie kolidowały ze służbą. Damian układał mi jeden ciężki trening w tygodniu — reszta to sen, jedzenie, regeneracja. Rzeczy, których przez lata nie miałem prawa traktować poważnie.
Pierwszy start był w Toruniu. Martwy ciąg poszedł jak z płatka — sto dziewięćdziesiąt kilogramów, norma mistrzowska, brawa. Ale przysiad na tych samych zawodach był katastrofą. Sto pięćdziesiąt pięć kilogramów, drugie podejście, i noga ucieka mi do wewnątrz w najgorszym momencie, kolano — to po Drawsku — strzela bólem, który czuję aż w żuchwie. Sędzia czerwoną kartkę pokazuje bez wahania. Damian nic nie mówi, tylko podaje mi bandaż i każe usiąść na ławce, a ja siedzę tam piętnaście minut, patrząc na deski podłogi, i myślę, iż może Barbara ma rację, iż to zabawa dla nastolatków.
Trzeci bój uratował dzień — wyciskanie zaliczyłem bez problemu — ale do domu wróciłem z kolanem owiniętym jak mumia i z jednym pytaniem, które zadawałem sobie pod prysznicem: czy jechać do Poznania za dwa tygodnie, czy dać sobie spokój.
Pojechałem. Barbara przyjechała też, bez zapowiedzi, stanęła z boku hali sportowej przy ulicy Bułgarskiej, w tej swojej zielonej kurtce, i nic nie mówiła. Tylko patrzyła, jak podchodzę do sztangi obciążonej na sto osiemdziesiąt kilogramów w przysiadzie — kolano zabandażowane, taśma pod spodniami sięgająca do połowy uda. Zszedłem nisko, poczułem to samo szarpnięcie co w Toruniu, ale tym razem noga trzymała. Wstałem. Białe światła sędziów.
Po zawodach podeszła, podała mi termos z herbatą — tą jej, z melisą, którą zawsze robi za dużo słodką — i powiedziała jedno zdanie: "Jak długo jeszcze to planujesz ciągnąć?"
Nie odpowiedziałem wtedy. Bo sam nie wiedziałem.
Grudziądz był ostatnim startem w cyklu — hala przy dawnej fabryce, chłodna choćby latem, pachnąca magnezją i starym drewnem. Druga norma mistrzowska w przysiadzie wymagała stu dziewięćdziesięciu pięciu kilogramów. Nigdy tyle nie podnosiłem, choćby na treningu.
Trzecie podejście. Pierwsze dwa poszły, ale każde zostawiało w kolanie coś, co bardziej przypominało zgrzyt niż ból. Podszedłem do sztangi, dłonie owinięte magnezją tak, iż proszek osypywał się na podłogę. Sędzia patrzył, czekał na sygnał. Wciągnąłem powietrze, zamknąłem je gdzieś pod żebrami, i poczułem, jak cały korpus twardnieje, jakby ktoś napiął we mnie linę.
Zejście było wolne. Za wolne. W najniższym punkcie kolano krzyknęło — nie metaforycznie, naprawdę usłyszałem coś, co brzmiało jak trzask suchej gałęzi w środku stawu. Przez ułamek sekundy pomyślałem o Barbarze stojącej wtedy przy Bułgarskiej, o ojcu sprzedającym sztangę w Inowrocławiu, o tym, iż jeżeli teraz puszczę, to już nigdy nie spróbuję drugi raz.
Wstałem. Nogi trzęsły się tak, iż słyszałem to we własnych uszach. Sędzia główny podniósł rękę — biało, biało, jedno czerwone z boku, ale wystarczyło. Zaliczone.
Postawiłem sztangę na stojaki i osunąłem się na kolana — te same kolana — na podłodze hali, bo nogi po prostu odmówiły utrzymania mnie w pionie. Damian podbiegł, złapał mnie pod pachy, powtarzał "siadaj, siadaj, nie stój", a ja siedziałem tam, na macie, z magnezją na twarzy, i śmiałem się, choć nie było mi do śmiechu, tylko organizm nie wiedział, jak inaczej to z siebie wypuścić.
W niedzielę wieczorem zadzwoniłem do Barbary. Nie planowałem tego, po prostu telefon sam wybrał ten numer, jakby ręka wiedziała lepiej niż ja sam. Powiedziałem jej wynik — sto dziewięćdziesiąt pięć kilogramów, druga norma mistrzowska zamknięta. Milczała chwilę, a potem powiedziała, iż w przyszłym tygodniu przyjedzie do koszar na przepustkę, przywiezie te swoje pierogi z jagodami, i iż chce zobaczyć dyplom.
W sobotę faktycznie przyjechała. Postawiła na stole w świetlicy garnek owinięty w dwa ręczniki, żeby pierogi nie wystygły, i czekała, aż wyjmę dyplom z teczki. Wzięła go w obie ręce, przeczytała powoli, od góry do dołu, jakby to był jakiś istotny dokument urzędowy, a nie kartka z pieczątką federacji. Nie powiedziała nic. Odłożyła go na stół, przygładziła róg, który się zawinął, i zaczęła nakładać mi pierogi na talerz — trzy, potem jeszcze dwa, bez pytania, czy jestem głodny.
