– Wiem o twoich romansach – powiedziała żona. Viktor zdrętwiał. Nie zadrżał. choćby nie pobladł – ch…

Wiem o twoich wyskokach rzuciła żona spokojnym tonem. Tomek zamarł.

Nie, nie drgnął. choćby nie pobladł choć w środku wszystko ścisnęło mu się jak zmechacony kawałek kartki tuż przed wyrzuceniem. Po prostu w jednej chwili przestał oddychać.

Jadwiga stała przy kuchence, mieszała coś w garnku. Zwykły widok plecy zwrócone do męża, fartuch w drobne kropki, zapach podsmażanej cebulki. Domowe, swojskie klimaty. Ale jej głos chłodny jak komentator w Wiadomościach.

Tomek przez sekundę pomyślał: może się przesłyszał? Może mówiła o ogórkach iż wie, gdzie najlepsze sprzedają? Albo o sąsiedzie z trzeciego piętra, co chce auto opchnąć?

Nie. Powtórzyła:

O wszystkich twoich wybrykach dodała Jadwiga, dalej nie patrząc mu w oczy.

I wtedy zrobiło mu się naprawdę zimno. Bo w jej tonie nie było histerii. Ani żalu. Nie tego, czego zawsze się bał: łez, pretensji, trzaskania talerzami. Była tylko czysta konstytucja faktów. Jakby właśnie obwieściła, iż mleko się skończyło.

Tomek przeżył pięćdziesiąt dwa lata. Dwadzieścia osiem z nich przeżyl z tą kobietą. Znał ją lepiej niż siebie: gdzie ma pieprzyk na ramieniu, jak marszczy nos przy próbowaniu zupy i jak westchnie nad ranem. Ale tego tonu od niej nie słyszał nigdy.

Jadzia zaczął, ale głos mu zgrzytnął.

Odchrząknął i próbował jeszcze raz:

Jadwiga, ale o czym ty mówisz?

Obróciła się powoli. Długo i spokojnie na niego patrzyła, jakby go pierwszy raz widziała. Albo raczej jakby oglądała stare zdjęcie, na którym prawie nic nie widać.

O Marcie z twojej księgowości, na przykład. To było w dwa tysiące osiemnastym, jeżeli dobrze pamiętam.

Tomek poczuł, iż świat mu się wali pod nogami. Naprawdę, prawie fizycznie ziemia zniknęła, a on zawisł w próżni.

O Boże. Marta?! Przecież ledwie pamiętał jej twarz. To była jakaś historia chyba po firmowej wigilii? Krótka, zupełnie bez znaczenia. Obiecał sobie wtedy nigdy więcej.

I o Sylwii, która zaczepiła cię w klubie fitness. Dwa lata temu ciągnęła Jadwiga ze spokojem.

Otworzył usta, zamknął. Skąd ona wiedziała o Sylwii?!

Wyłączyła gaz, zdjęła fartuch, poskładała go starannie i usiadła do stołu.

Chcesz wiedzieć, jak się dowiedziałam? spytała. Czy bardziej interesuje cię, czemu milczałam?

Tomek nic nie powiedział. Nie dlatego, iż nie chciał. Po prostu nie mógł.

Pierwszy raz zauważyłam coś dziesięć lat temu zaczęła powoli. Coraz częściej zostawałeś w pracy. Szczególnie w piątki. Wracałeś taki rozpromieniony, z błyskiem w oku. I pachniałeś perfumami.

Uśmiechnęła się krzywo.

Myślałam: przesadzam? Może ktoś w biurze nowe perfumy przyniósł? Tłumaczyłam sobie tak przez cały miesiąc. A potem znalazłam paragon w kieszeni twojej marynarki. Kolacja dla dwojga. Wino. Deser. My razem tam nigdy nie byliśmy.

Tomek chciał coś powiedzieć, chociażby skłamać, jak to miał w zwyczaju, ale słowa ugrzęzły gdzieś w gardle.

Wiesz, co zrobiłam? spojrzała mu w oczy. Popłakałam w łazience. Obmyłam twarz. Zrobiłam kolację. Uśmiechnęłam się, kiedy wróciłeś. Nic nie powiedziałam córce miała wtedy piętnaście lat. Egzaminy, pierwsza miłość. Po co miała wiedzieć, iż tata

Urwała. Przesunęła dłonią po stole, jakby ścierała niewidzialny kurz.

Myślałam: minie. Mężczyźni już tak mają kryzys wieku średniego, głupoty, hormony. Wróci do mnie, najważniejsze, żeby rodzina się trzymała.

Jadwiga wykrztusił Tomek.

Daj mi skończyć.

Zamilkł.

Potem przyszła druga. Trzecia. Czwarta. Przestałam liczyć. Telefon zawsze zostawiałeś bez hasła. Myślałeś, iż nie zaglądam? Czytałam te głupie SMS-y: Tęsknię, misiu, Jesteś najlepszy. Zdjęcia oglądałam jak się z nimi przytulasz, śmiejesz. Jej głos pierwszy raz się załamał, ale odetchnęła i opanowała się.

I co jakiś czas pytałam siebie: po co mi to? Dlaczego żyć z kimś, kto mnie nie kocha?

Ja kocham! wyrwało się Tomkowi. Jadwiga, naprawdę

Nieprawda przerwała stanowczo. Kochasz wygodę. Czyste mieszkanie. Ciepłą obiad. Wyprasowane koszule. Żonę, która nie zadaje niewygodnych pytań.

Wstała, podeszła do okna, długo patrzyła jakby w głąb nocy.

Wiesz, kiedy się zdecydowałam? rzuciła przez ramię. Miesiąc temu, kiedy córka przyjechała na weekend. Siedziałyśmy w kuchni przy herbacie. Mówi: Mama, coś ty taka cicha ostatnio? Jakbyś już nie była sobą. I wtedy mnie uderzyło: ma rację. Od dziesięciu lat żyję nie dla siebie.

Tomek patrzył na jej plecy wyprostowane, spięte i nagle pojął: właśnie ją traci. Nie może stracić. Traci. Tu i teraz.

Nie chcę rozwodu wyszeptał. Jadwiga, proszę cię.

A ja chcę stwierdziła cicho. Wnioski złożyłam tydzień temu. Za miesiąc jest sprawa.

Ale dlaczego teraz?! wybuchł Tomek.

Odwróciła się. Długo i uważnie go oglądała. Potem się smutno uśmiechnęła.

Bo zrozumiałam, iż nigdy mnie nie zdradziłeś, Tomek. Bo zdradzić można tylko kogoś, kto jest ważny. A ja dla ciebie po prostu byłam. Byłam. Jak powietrze.

I to była czysta prawda.

Siedział na kanapie, zgarbiony i jakby nagle starszy o dekadę. Jadwiga stała przy drzwiach do przedpokoju. Między nimi dwadzieścia osiem lat małżeństwa, wspólna córka, mieszkanie, gdzie każdy kąt znał ich oboje. I przepaść. Wielka i nie do przeskoczenia.

Rozumiesz powiedział cicho iż z tobą odejdzie wszystko?

Nie odejdzie, przeżyjesz ucięła. Jakoś dasz sobie radę.

Nie! Zerwał się, ruszył ku niej. Jadwiga, przysięgam, zmienię się! Żadnych więcej

Tomek, to nie o nie chodzi zatrzymała go gestem. Naprawdę, nie o te kobiety.

Więc o co?

Zanim odpowiedziała, szukała słów. Tych, których brakowało jej przez te wszystkie lata.

Wiesz, jak to jest, kiedy leżałam obok ciebie po twoich kolejnych Martach czy Sylwiach? Czułam się nikim, zerem. choćby się nie kryłeś telefon na widoku. Koszule z szminką na kołnierzu rzucałeś do prania. Myślałeś, iż jestem ślepa. Naiwna.

Zadrżał, jakby dostał w twarz.

Nie chciałem wyszeptał.

Nie chciałeś? Podeszła do niego, patrząc prosto w oczy, które aż parzyły ze złości nie z żalu. Ze wściekłości, która narastała przez lata i wreszcie się wydostała. Po prostu nie myślałeś o mnie w ogóle. choćby przez sekundę. Jak całowałeś inną, co było w twojej głowie? Żona nie zauważy? Czy W sumie co za różnica?

Milczał.

Bo prawda była gorsza.

Nie myślał o niej. Jadwiga była po prostu oczywistością, czymś, co zawsze miało być. Był pewien: nigdy nie odejdzie.

Wracałeś do domu z tych swoich wypadów i wszystko było normalnie. Bo w twojej rzeczywistości nic się nie zmieniło. Żona na miejscu. Rodzina kompletna. Wszystko gra.

Odwróciła się.

A mnie tam nie było. W twoim świecie. W ogóle.

Zrobił krok, wyciągnął rękę chciał dotknąć jej ramienia, zatrzymać, objąć.

Jadwiga oddaliła się.

Nie warto powiedziała znużona. Za późno.

Złapał ją za dłonie.

Jadwiga, proszę! Daj mi szansę! Zmieniam się! Przysięgam!

Spojrzała na ich złączone palce, na jego twarz wykrzywioną strachem. I wtedy zrozumiała: on się naprawdę boi. Ale nie stracić ją.

Boi się tylko samotności.

Wiesz szepnęła, uwalniając dłonie i sięgając po torebkę i klucze ja kiedyś też się bałam. Bałam się zostać sama, bez ciebie. Bez rodziny. Ale wiesz, co sobie uświadomiłam?

Już jestem sama. Od dawna. Po prostu z tobą pod jednym dachem.

I wyszła, nie oglądając się za siebie.

Minęły trzy tygodnie.

Tomek siedział w pustym mieszkaniu Jadwiga od razu przeniosła się do córki i przeglądał telefon. Marta z księgowości. Sylwia z siłowni. Jeszcze dwa, trzy imiona, które kiedyś coś znaczyły.

Wybrał numer do Sylwii.

Odrzuciła.

Napisał do Marty odczytała, ale nie odpisała.

Pozostałe choćby nie podjęły rozmowy.

Ciekawa sprawa: jak był facetem z rodziną, każda chciała się spotkać. Teraz, gdy teoretycznie był wolny

Nikomu niepotrzebny.

Siedział na tej kanapie, w mieszkaniu, które nagle stało się ogromne i obce. Po raz pierwszy od pięćdziesięciu dwóch lat naprawdę poczuł się samotny.

Wyciągnął telefon jeszcze raz. Znalazł kontakt Jadwiga. Długo patrzył na ekran, dłonie mu drżały.

Wystukał wiadomość. Skasował. Kolejną znowu. W końcu napisał zwyczajnie: Możemy się zobaczyć?

Odpisała po godzinie: Po co?

Tomek zawahał się. Co odpisać? Przepraszam? Za późno. Wróć? Śmieszne. Zmieniam się? Kłamstwo.

Napisał prawdę:

Chciałbym zacząć jeszcze raz. Damy radę?

Pojawiły się trzy kropeczki, zniknęły. Pojawiły się ponownie.

I wtedy przyszedł SMS:

Przyjdź w sobotę. Do córki, na czternastą. Porozmawiamy.

Tomek odetchnął.

Nie wiedział, co będzie. Czy mu wybaczy, czy wróci. Czy w ogóle zasługuje na drugą szansę.

Spojrzał na obrączkę.

I po raz pierwszy od lat poczuł, iż jest gotowy naprawdę zacząć jeszcze raz.

Jeśli tylko będzie chciała.

A jak myślisz czy Jadwiga dobrze zrobiła, iż tyle wytrzymała? Może lepiej było rzucić wszystkim już po pierwszym skoku w bok?