Wiem, iż wielu mężczyzn się z tym nie zgodzi, ale przez to, co przeszłam, już nie wierzę w ostateczną zmianę. jeżeli facet raz zdradził, może przez jakiś czas się pilnować, może obiecywać i choćby starać się być lepszy, ale prędzej czy później i tak popełni ten sam błąd. Życie nauczyło mnie tego niestety najboleśniej.
Pierwszy raz zdradził mnie jeszcze zanim się pobraliśmy. Byliśmy razem prawie dwa lata. Dowiedziałam się, bo jakaś dziewczyna zadzwoniła na domowy numer i postanowiła mi o wszystkim powiedzieć. Kiedy go skonfrontowałam, płacząc, zaprzeczał. Przysięgał, iż to tylko niewinny flirt, iż nic fizycznego się nie wydarzyło. Byłam zakochana, młoda, pełna romantycznych nadziei. Uwierzyłam mu. Wybaczyłam. Poszliśmy dalej, jakby nigdy nic.
Trzy lata później byliśmy już małżeństwem. Mieliśmy wspólne mieszkanie, plany na przyszłość, choćby odkładaliśmy pieniądze złotówki na wakacje, remont, życie. Druga zdrada bolała już dużo mocniej. Tym razem to nie były plotki. To był romans, ciągnący się miesiącami. Znalazłam ukryte wiadomości, późne wyjścia z domu, przelewy bankowe, które nie miały żadnego uzasadnienia. Kiedy postawiłam wszystko na stół, już nie mógł zaprzeczać. Mówił, iż się pogubił, iż rutyna go dusi, iż musiał znów poczuć, iż jest pożądany. Płakał po raz kolejny. Obiecał poprawę. Jeszcze raz mu wybaczyłam.
Przez kolejne osiem lat wydawało się, iż żyjemy spokojnie. Razem chodziliśmy na zakupy w Biedronce, jeździliśmy na weekendy do Zakopanego, spotykaliśmy się z rodziną na imieniny czy święta. Sądziłam, iż w końcu dojrzał, iż wyciągnął wnioski. Ale zaczęłam zauważać subtelności przeciągnięte spojrzenia na kobiety na ulicy, niewinne niby komentarze pod adresem koleżanek, jego konto na Facebooku pełne zdjęć modelek, rozmowy, które gwałtownie wyłączał, gdy wchodziłam do pokoju. Wolałam udawać, iż nie widzę, nie pytać, nie burzyć naszego pozornego spokoju.
Za trzecim razem to już nie ja go przyłapałam. Przyszedł sam. Wrócił do domu jakiś inny, poważny, patrzył na mnie speszonym, winnych wzrokiem. Powiedział: Osiem lat się trzymałem. Pilnowałem się. Starałem się być w porządku. Ale już nie dałem rady. Przyznał, iż od tygodni spotyka się z inną kobietą i iż z nią znów poczuł się żywy, iż pokusa była w nim cały czas i w końcu uległ.
Tym razem nie popłakałam się. Tylko na niego patrzyłam. W środku czułam już tylko zmęczenie. Zmęczenie tłumaczeniem, ciągłym przebaczaniem i wiecznymi obietnicami bez pokrycia. Zapytałam tylko, czy w ogóle pomyślał o mnie, kiedy znów to robił. Odpowiedział, iż tak, ale pragnienie było silniejsze.
Dopiero wtedy dotarła do mnie brutalna prawda: on się wcale nie zmienił. On tylko nauczył się lepiej ukrywać. A ja nauczyłam się czekać. Nie stał się wierny stał się cierpliwy.
Tej samej nocy spakowałam się i wyszłam z naszego mieszkania, bo on sam nie zamierzał odejść. Nie robiłam scen, nie krzyczałam, nie błagałam. Wyszłam nadzwyczaj spokojna to takie dziwne uczucie, kiedy już nie ma czego ratować. Nie zabrałam mebli, ani zdjęć, ani pamiątek. Zabrałam tylko swoją godność.
Dziś, gdy słyszę jak jakaś kobieta mówi: zmienił się dla mnie, przypominam sobie swoją historię. Można się pilnować przez jakiś czas. Można być lepszym choćby całe lata. Ale jeżeli korzeń jest zepsuty, wszystko prędzej czy później się zawali.
