Wielbiciel zaprosił mnie na spacer przy -20°C, bo „w kawiarni siedzą tylko utrzymanki”. Wtedy nie straciłam rezonu…

Nazywał się Wojciech. Na zdjęciach prezentował się jak przeciętny mężczyzna w wieku około trzydziestu pięciu lat schludny, bez wyzywających szczegółów. W opisie profilu snuł refleksje o świadomości, rozwoju osobistym i poszukiwaniu prawdziwej, żywej duszy. Już wtedy powinnam była być czujna: doświadczenie podpowiadało, iż im głośniej mężczyzna mówi o autentycznej kobiecie, tym częściej kryje się za tym pragnienie znalezienia najbardziej wygodnej wersji, która nic nie będzie chciała, ani o nic nie zabiegała.

Rozmawialiśmy przez kilka dni. Wojciech zachowywał się uprzejmie, choć czasami między wierszami pojawiały się dziwne nuty. Szczególnie lubił rozważać, jak bardzo według niego współczesne kobiety są zepsute pieniędzmi.

Wszystkim trzeba tylko restauracji, Wysp Kanaryjskich i nowych telefonów pisał. Nikt nie chce patrzeć głębiej, po prostu spacerować i rozmawiać.

Ja, z dobrym wychowaniem, kiwałam głową oczywiście tylko w myślach i ostrożnie przekierowywałam rozmowę na inne tematy. W końcu każdy ma swoje blizny. Może była żona zabrała mu mieszkanie albo złudzenia kto wie. Staram się nie oceniać zbyt szybko.

Aż w końcu zaproponował spotkanie. Był tylko jeden problem: na dworze panował luty z prawdziwego zdarzenia. Termometr pokazywał minus dwadzieścia stopni, a przez wiatr odczucie było jeszcze gorsze. Synoptycy ostrzegali o pomarańczowym poziomie zagrożenia, a służby rozsyłały wiadomości z zaleceniem, by bez pilnej potrzeby nie wychodzić z domu.

Spotkajmy się w parku napisał Wojciech. Przejdziemy się, pooddychamy świeżym powietrzem, poznamy się bez zbędnych ozdobników.

Wojtku odpisałam na dworze minus dwadzieścia, zamienimy się w lodowe rzeźby w dziesięć minut. Może jednak kawa w kawiarni?

Odpowiedź była szybka.

Nie chodzę do kawiarni, tam siedzą tylko utrzymanki, które czekają, aż ktoś je nakarmi. Ja szukam partnerki na całe życie: przez ogień i wodę, i przez mróz. jeżeli koniecznie musisz, żebym wydał na ciebie dwieście złotych, to nie jest nam po drodze.

Ciekawość wygrała. Bardzo chciałam zobaczyć tego strażnika czystości relacji, dla którego filiżanka kawy jest oznaką finansowej niewoli.

Dobrze napisałam. Park, niech będzie, o 19:00 przy głównym wejściu.

Przygotowania zajęły chwilę. Z szafy wyciągnęłam termoaktywną bieliznę, ciepły sweter i wisienka na torcie narciarski kombinezon. Na nogi włożyłam buty na grubej podeszwie i wełniane skarpety, na głowę czapkę uszankę.

W lustrze widziałam osobę gotową na zimowanie na Bajkale.

No Wojtku, trzymaj się mrugnęłam do swojego odbicia i weszłam w lodowaty zmierzch.

Dokładnie o 19:00 stałam przed parkiem. Mróz od razu ścisnął policzki jedyne, co zostało odsłonięte. Śnieg skrzypiał pod butami, wokół nie było żywej duszy: normalni ludzie, włącznie z utrzymankami, wybrali ciepło.

Przed wejściem stał Wojciech. W jesiennym płaszczu. Przestępował z nogi na nogę, podskakiwał i bezradnie dmuchał na ręce. Nos już miał kolor dojrzałej śliwki, a uszy paliły się czerwienią.

Podeszłam.

Cześć powiedziałam z przytłumionym głosem spod szalika.

Spojrzał na mnie wyraźnie spodziewając się zobaczyć filigranową wróżkę w rajstopach, drżącą na wietrze i dającą mu szansę poczuć się bohaterem. Zamiast tego stała przed nim osoba bardziej przypominająca ratowniczkę na wyprawie.

Cześć wystukał zębami. Ale się przygotowałaś

Sam mówiłeś: przez ogień i wodę, więc zaczęłam od zimna. To co, idziemy na spacer i oddychamy świeżym powietrzem?

Piętnaście minut sławy

Ruszyliśmy aleją. Ten spacer zajął wysokie miejsce na liście najdziwniejszych randek w moim życiu.

Jak ci się podoba pogoda? zagadnęłam uprzejmie.

Orzeźwia wydusił. Jego twarz już niemal się nie ruszała, pracowały tylko usta, które robiły się coraz bardziej sine. Lubię zimę, sprawdza ludzi na wytrzymałość.

Zgadzam się kiwnęłam głową. A tak przy okazji, opowiedz mi więcej o swojej teorii dlaczego kawa to oznaka sprzedaży?

Mówienie wyraźnie sprawiało mu ból mróz piekł gardło ale przekonania wymagały ofiar.

Bo głos drżał relacje powinny opierać się na wzajemnym zainteresowaniu, nie na portfelu. jeżeli dziewczyna nie potrafi po prostu spacerować, a od razu oczekuje karmienia, to znaczy, iż jest konsumentką.

A o ile dziewczyna po prostu nie chce dostać zapalenia płuc? spytałam, poprawiając kaptur.

To tylko wymówki uciął i zaraz głośno wciągnął nos. Kto chce, szuka możliwości, trzeba się cieplej ubierać.

No i się ubrałam rozłożyłam ręce, prezentując masywną sylwetkę. Ty chyba nie za bardzo. Na pewno ci nie zimno?

Daję radę! odburknął, choć trząsł się tak, iż było to widoczne choćby w półmroku.

Minęło dziesięć minut, wyszliśmy na centralny plac parku. Stał tam zamknięty kiosk z kawą. Wojciech spojrzał na niego z taką tęsknotą, jak tragiczny bohater.

Może wrócimy? zaproponował. Chyba wiatr się nasilił.

Co ty! ożywiłam się. Przecież dopiero zaczęliśmy. Chciałeś poznać duszę. Pogadajmy o literaturze. Lubisz Jacka Londona? Ma świetne opowiadanie Rozpal ognisko, gdzie bohater zamarzł na śmierć, bo nie docenił mrozu.

Spojrzenie, które mi rzucił, było dalekie od duchowych poszukiwań.

Wiesz co, muszę już iść przerwał. Nagle mam pilne sprawy.

Jakie sprawy? Przecież planowaliśmy wieczór.

Służbowe. Przypomniałem sobie, iż nie wysłałem raportu.

O ósmej wieczorem, w piątek?

Tak! niemal wykrzyknął.

Odwrócił się gwałtownie i prawie biegiem ruszył do wyjścia. Szłam za nim, delektując się chwilą: mój wytrwały wytrzymał równo piętnaście minut.

Przy metrze choćby się nie pożegnał po prostu zniknął w cieple podziemia. Mam nadzieję, iż tam ogrzewał nie tylko zmarznięte dłonie, ale może także swoje przekonania. Choć raczej nie.

Ja wróciłam do domu, zaparzyłam gorącą herbatę i skasowałam rozmowy z Wojciechem. Nie żałuję zmarnowanego czasu. Te piętnaście minut okazały się świetnym antidotum na poczucie winy i przypomnieniem, iż dbanie o siebie nie czyni z kobiety utrzymanki.