Julia Redzikowska wróciła z kliniki wcześniej, niż planowała, i pierwsze, co zobaczyła przez szybę taksówki, to samochód sióstr Marka zaparkowany krzywo na podjeździe, jakby wyskoczyły z niego w pośpiechu. Dom rodzinny na obrzeżach Wieliczki, ten sam, w którym mieszkała od dziewięciu lat, wyglądał normalnie — pelargonie na parapecie, sąsiedzki kundel Rex węszący przy furtce. Ale coś w powietrzu było nie tak, jeszcze zanim przekręciła klucz.
W salonie czekały na nią Kasia i Ewa, siostry męża. Telewizor był wyłączony, na stole stały nietknięte filiżanki po kawie — ktoś je zaparzył, żeby mieć zajęte ręce, nie po to, żeby pić.
— Julka, usiądź — zaczęła Kasia, starsza, ta która zawsze mówiła w imieniu wszystkich. — Musimy pogadać. Bez owijania w bawełnę.
— Właśnie wróciłam z pracy — Julia postawiła torebkę na komodzie. — Daj mi choć zdjąć płaszcz.
— Marek nam wszystko powiedział — wtrąciła Ewa, młodsza, ta z ostrzejszym językiem. — Że między wami koniec. Że ciągniecie to, bo nikt nie ma odwagi powiedzieć na głos.
Julia powiesiła płaszcz na wieszaku przy drzwiach. Ruchy miała spokojne, jakby rozmowa dotyczyła zakupów na weekend, nie jej małżeństwa.
— Powiedział co dokładnie? Że mamy trudny okres? Bywa tak w każdym związku po jedenastu latach.
— Nie oszukuj się — Ewa podeszła bliżej, prawie na wyciągnięcie ręki. — Widzimy, jak na siebie nie patrzycie przy stole. Dwoje obcych ludzi pod jednym dachem.
— Gdzie Marek? — zapytała Julia.
— Na górze. Zejdzie, jak się dogadamy — Kasia uniosła podbródek. — Poprosił nas, żebyśmy z tobą pogadały. Jemu jest ciężko to powiedzieć wprost.
— Jemu ciężko — powtórzyła Julia, jakby smakowała to zdanie. — interesujące sformułowanie.
— Nie rób z siebie ofiary — parsknęła Ewa. — Dostałaś z tego małżeństwa wszystko, czego chciałaś. Osiem lat wygodnego życia. Korzystałaś z kontaktów rodziny.
— Jakich konkretnie kontaktów? — Julia usiadła na brzegu kanapy. — Opowiedz mi, bardzo mnie to ciekawi.
Kasia spojrzała na siostrę. Pytanie wyraźnie zbiło ją z tropu.
— Nie czepiaj się słów. Sens rozumiesz.
— Sens rozumiem od roku — Julia skinęła głową. — Odkąd wasz brat przestał ze mną normalnie rozmawiać. Ale liczyłam, iż to minie. Że zechce to jakoś rozwiązać.
— Rozwiązał — rzuciła Ewa. — Chce rozwodu. Tylko nie wie, jak ci to powiedzieć.
Na schodach rozległy się kroki. Marek schodził powoli, trzymając się poręczy, w skarpetkach, bo widocznie nie spodziewał się, iż będzie musiał wyjść z pokoju.
— Wszystko słyszałeś? — Kasia zwróciła się do brata. — Czy powtórzyć?
— Słyszałem — Marek zatrzymał się na ostatnim stopniu. — Julka, siostry mają rację. Trzeba się rozstać.
Julia patrzyła na męża kilka sekund, uważnie, jak się patrzy na obraz widziany setki razy, w którym dopiero teraz zauważa się fałszerstwo.
— Sam to postanowiłeś? Czy ktoś ci pomógł?
— To słuszna decyzja. Dla wszystkich — Marek odwrócił wzrok.
— Dla wszystkich — Julia przechyliła głowę. — Czyli choćby nie chcesz ze mną porozmawiać sam na sam? Bez publiczności?
— Po co? — wtrąciła się Kasia. — Żebyś znowu go przekonała do swojego? Znamy cię, Julia.
— W czym mnie znacie? Powiedz to na głos. Chcę usłyszeć swoje zbrodnie.
Ewa się uśmiechnęła krzywo.
— Jesteś sprytna. Udajesz skromną, a sama wszystko wyliczasz. Myślisz, iż nie zauważałyśmy, jak się przyglądasz temu domowi? Wyposażeniu?
— Jakiemu wyposażeniu? — Julia spojrzała na wytartą kanapę, na dywan przetarty przy kominku. — Temu?
— Wiedziałaś, iż mama ma firmę. Że to zamożna kobieta. Polowałaś na jej pieniądze.
Julia zaśmiała się cicho. Nie wesoło — raczej ze zmęczeniem, jakim śmieje się człowiek, który słyszy tę samą bzdurę drugi raz w tym samym miesiącu.
— Marek — zwróciła się do męża, ignorując siostry. — Daję ci jedną szansę. Teraz. Powiedz im, żeby wyszły. Porozmawiaj ze mną. Jeden raz.
Marek milczał. Palcami skubał brzeg swetra.
— Marek. Jedna minuta. Jedna decyzja. Twoja.
— Ja… — przełknął ślinę. — Nie mam nic do dodania do tego, co powiedziały siostry. Przepraszam.
Coś się zmieniło w twarzy Julii. Miękkość zniknęła, jak znika światło z okna, kiedy słońce chowa się za blok naprzeciwko. Zostało tylko chłodne opanowanie.
— Rozumiem — skinęła głową. — To wiele upraszcza.
— No i dobrze — Kasia odetchnęła z ulgą. — Pakuj rzeczy. Mieszkanie twoich rodziców w Krakowie stoi chyba puste. Pomieszkasz tam.
— Skąd wiesz o mieszkaniu moich rodziców? — Julia zmrużyła oczy.
Kasia zawahała się.
— Plotki. Nie o to chodzi.
— Właśnie o to chodzi — Julia wstała. — Wiele nie wiecie o moich rodzicach. I o mnie.
— Nie musimy nic o tobie wiedzieć — Ewa machnęła ręką. — Wyjdź. Wykreślamy cię z rodziny. Od razu.
Kasia wskazała triumfalnie na drzwi.
— Wyjście tam. Chyba pamiętasz.
— Pamiętam — Julia podeszła do starego sekretarzyka w rogu salonu. — Tylko najpierw coś zabiorę.
— Co jeszcze? — Marek spiął się. — Tam są dokumenty mamy. Nie masz czego tam szukać.
— Tam są dokumenty domu — Julia otworzyła szufladę. — Które dotyczą bezpośrednio mnie.
Ewa parsknęła śmiechem.
— Ciebie? Niby czemu? To dom mamy. Był i będzie.
— Był — Julia wyjęła kilka kartek. — Właśnie to słowo. Był.
Odwróciła się do trójki, trzymając papiery w ręku. Marek pobladł. Rozpoznał nagłówek biura nieruchomości przy rynku w Wieliczce.
— Co to jest? — jego głos się załamał.
— To, Marku, dokumenty domu, z którego tak pewnie mnie wyrzucacie. Akt notarialny. Dom jest zapisany na mnie. Na Julię Redzikowską z domu Sobieraj.
Cisza trwała może pięć sekund. Potem Kasia wybuchła krzykiem.
— Kłamstwo! To podróbka! Mama nigdy by nie sprzedała domu bez naszej wiedzy!
— Sprzedała go kupcowi. Przez agencję. Oficjalnie. Zgodnie z prawem — Julia mówiła powoli, oddzielając każde słowo. — Podpis notariusza, wpis do księgi wieczystej. Wszystko sprawdzone.
— Komu? — Ewa złapała siostrę za rękaw. — Komu ona to sprzedała?
— Mojej matce — Julia złożyła kartki. — Ona ma panieńskie nazwisko. Wasza matka nie skojarzyła, z kim ma do czynienia. Potem dom trafił na mnie w drodze darowizny. Wszystko zarejestrowane. Wszystko czyste.
Marek cofnął się o krok.
— To niemożliwe. Dom jest wart…
— Był wart — poprawiła Julia. — Mama znacznie zbiła cenę. Moja koleżanka pracuje w tej agencji. Zadzwoniła, kiedy dom pojawił się w ofercie. I pomogła przeprowadzić transakcję.
— Wiedziałaś — szepnęła Kasia. — Wiedziałaś, iż firma mamy padła?
— Wiedziałam. Wcześniej niż wy.
— I nic nie powiedziałaś? Nikomu?
— Po co? — Julia wzruszyła ramionami. — Żebyście rzuciły się na nią z pretensjami? Żeby Marek zrobił scenę? Ona bała się wam powiedzieć. Wstydziła się. A wy przez te wszystkie miesiące myślałyście tylko o tym, jak się mnie pozbyć.
Ewa opadła na kanapę, nie dowierzając własnym uszom.
— Twoi rodzice… skąd wzięli pieniądze?
— Sprzedali wszystko. Działkę w Zakopanem. Mieszkanie w bloku na Ruczaju. Auto. Wszystko, co mieli. Bo ich poprosiłam.
— Poprosiłaś? — Marek wpatrywał się w żonę. — Poprosiłaś rodziców, żeby kupili dom mojej matki?
— Tak. Bo cię kochałam. Bo chciałam ocalić twoją rodzinę przed wstydem. Przed długami komornika. Przed tym, iż twoja matka zostałaby na bruku.
Zadzwonił telefon Marka. Odebrał odruchowo, nie patrząc na ekran.
— Marek? To ja, mama. Wracam. Muszę wam coś wytłumaczyć. Co do firmy. Co do domu…
— Wiem — przerwał jej. — Wszyscy już wiemy.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Skąd? — głos teściowej zadrżał.
— Julka powiedziała. Ona… — Marek nie potrafił dokończyć zdania.
Julia wzięła od niego telefon.
— Pani Elżbieto? Tu Julia. Proszę się nie martwić. Może pani mieszkać w domu, dopóki się pani nie urządzi. Nigdy nie zamierzałam pani stąd wyrzucać. Nigdy.
Odłożyła telefon na komodę, obok wazonu z zeschniętymi już hortensjami, których nikt od tygodnia nie wymienił. Kasia i Ewa siedziały bez ruchu, jakby ktoś wyłączył im dźwięk. Marek stał na ostatnim stopniu schodów, w skarpetkach, z rękami bezradnie opuszczonymi wzdłuż ciała.
— Julka — zaczął w końcu. — To wszystko zmienia. Ja nie chciałem…
— Wiem, czego chciałeś — Julia wsunęła dokumenty do teczki, którą wyjęła z tego samego sekretarzyka. Zamek błyskawiczny zasunęła jednym ruchem. — Chciałeś, żebym po prostu zniknęła, kiedy będzie wam wygodnie. Problem w tym, iż to nie jest już dom twojej matki, Marku. I nie jest twój dom. Jest mój.
— Co teraz zrobisz? — zapytała Ewa cicho, pierwszy raz bez jadu w głosie.
— Nic dramatycznego — Julia wzięła teczkę pod pachę. — Jutro rano jadę do notariusza przy placu Wolnica. Załatwię dożywotnie prawo do mieszkania dla pani Elżbiety w części domu — pokój i łazienka na parterze, żeby nie musiała chodzić po schodach. To jedyne, co jej dam, i to nie dlatego, iż muszę.
— A ja? — spytał Marek.
— A ty masz miesiąc, żeby się wyprowadzić. Rzeczy możesz zabrać wszystkie, łącznie z tym rowerem w garażu, którego i tak nigdy nie używasz. Dokumenty rozwodowe złożę w przyszłym tygodniu. Będziesz miał dwadzieścia jeden dni na odpowiedź, zanim sprawa trafi do sądu w Krakowie.
Nikt się nie odezwał. Za oknem Rex szczekał na coś w krzakach, zwyczajnie, jakby nic się nie stało. Julia zapięła płaszcz, wzięła teczkę i klucze od swojego auta z miski przy drzwiach — te same klucze, które osiem lat temu Marek podarował jej z czerwoną kokardką, mówiąc, iż to teraz też jej dom.
— Zamek do drzwi wejściowych wymienię w przyszłym tygodniu — dodała już od progu, nie odwracając się. — Nowe klucze dostanie tylko pani Elżbieta.
Drzwi zamknęły się cicho. Na podjeździe wciąż stał krzywo zaparkowany samochód sióstr — musiały go teraz przestawić, żeby Julia mogła wyjechać.
