**Rachunek na dwoje**
— Od tej chwili, Marcin, jesteś dla mnie obcym człowiekiem. I twoja matka też. Mieszkanie kupiłam ja. Sama. Bez waszej „rodzinnej spółki".
— Ty naprawdę oszalałaś?! Po co zablokowałaś dostęp do konta? Z czego moja matka ma teraz żyć, co?
Marcin ryknął tak, iż choćby czajnik na kuchence jakby się obraził i przestał gwizdać. Kasia postawiła kubek na blacie. Nie trzasnęła nim. Nie cisnęła. Właśnie postawiła — ostrożnie, jak ktoś, kto w nocy już wypłakał wszystko, wszystko poukładał sobie w głowie i teraz mówi już nie emocjami, tylko faktami.
— Twoja matka, Marcin, nie mieszka pod mostem. Ma dwupokojowe na Ursynowie, wynajmuje działkę pod Grójcem na sezon i przyzwyczajenie, iż żyje tak, jakby moje konto było jej prywatnym bankomatem. A z czego mamy żyć my — to owszem, interesujące pytanie.
— Znowu zaczynasz? — szarpnął kołnierz koszulki. — Pytam cię po ludzku: po co urządziłaś ten cyrk z bankiem?
— Po ludzku? — Kasia się skrzywiła. — Dobrze. Po ludzku odpowiadam: bo z naszego konta oszczędnościowego zniknęło sto dziewięćdziesiąt tysięcy złotych. I nie zrobił tego skrzat domowy. Nie sąsiad z parteru. Nie kurier z Glovo. Zrobił to mój mąż. Po cichu. Podczas gdy przy kolacji opowiadał mi, iż „wszystko mamy pod kontrolą".
Marcin zamarł na sekundę. Dokładnie na sekundę. Potem poszedł znaną drogą — do ataku.
— Nie po cichu, tylko tymczasowo! Miałem ci powiedzieć!
— Kiedy? Po tym, jak twoja matka wrzuci zdjęcia z Zakopanego z podpisem „zasłużyłam"? Czy jak przyśle ci listę, co jej jeszcze pilnie potrzeba: nowy telefon, walizka, fotel do masażu i złota karta do drogerii?
Kasia sięgnęła po telefon leżący na blacie i odwróciła go ekranem do góry. Na wyświetlaczu — historia przelewów. Sto dziewięćdziesiąt tysięcy złotych, przelane w trzech transzach na konto teściowej, Danuty, w ciągu ostatnich pięciu miesięcy. „Na remont łazienki". „Na leki". „Pożyczka, oddam". Nikt nigdy niczego nie oddał.
— To były pieniądze na wkład własny — powiedziała Kasia cicho, ale wyraźnie. — Odkładaliśmy trzy lata. Na to mieszkanie przy Wilanowskiej, pamiętasz? Trzydzieści osiem metrów, drugie piętro, ten balkon, z którego widać kasztanowiec. Umówiliśmy się, iż to nasze wspólne. A ty w tym czasie finansowałeś matce nowe życie, o którym mi nie powiedziałeś ani słowa.
— Bo wiedziałem, iż zaczniesz dramatyzować! — Marcin uderzył dłonią w blat, aż podskoczyła solniczka. — Ona jest chora, Kasiu. Ma problemy z kręgosłupem, nie może pracować—
— Ma problemy z kręgosłupem od dwunastu lat i przez te dwanaście lat jakoś funkcjonowała bez naszych oszczędności. Problemy zaczęły się dokładnie wtedy, kiedy przestałeś jej dawać pieniądze z własnej pensji, bo zabrakło ci na ratę samochodu. Wtedy nagle znalazłeś inne źródło. Moje.
W kuchni zrobiło się gorąco od pary z niedomkniętego okna i od słońca, które wpadało prosto na parapet, na którym schły słoiki po ogórkach. Za oknem, na klatce schodowej, ktoś właśnie wnosił zakupy z Biedronki — słychać było szelest reklamówek i przekleństwo, kiedy torba się rozerwała. Zwyczajny wtorek, zwyczajny blok na Pradze, w którym nic zwyczajnego już się nie działo.
— To jest matka mojego dziecka! — wypalił Marcin, choć dzieci nie mieli, i sam się zorientował, iż powiedział bez sensu. Poprawił się szybko: — To znaczy — moja matka. Ty rozumiesz, o czym mówię.
— Rozumiem doskonale. — Kasia odłożyła telefon. — Rozumiem, iż przez pięć miesięcy okłamywałeś mnie codziennie. Że siedzieliśmy tu, przy tym stole, i planowaliśmy, w którym pokoju będzie sypialnia, a w którym twoje biuro. A ty już wtedy wiedziałeś, iż pieniędzy nie ma.
Marcin milczał. Za oknem trzasnęły drzwi windy.
— Zablokowałam konto, bo to jedyny sposób, żeby coś jeszcze zostało. I poszłam do notariusza. Sama, bez ciebie, żebyś nie zdążył znowu „tymczasowo" czegoś przesunąć. Mieszkanie przy Wilanowskiej kupiłam z tego, co zostało, plus kredyt na moje nazwisko. Akt notarialny mam w teczce w przedpokoju. Twoje nazwisko tam nie figuruje.
— Żartujesz sobie. — Głos mu się załamał, jakby dopiero teraz dotarła do niego skala tego, co usłyszał. — To niby miało być nasze mieszkanie.
— Miało. Zanim zdecydowałeś, iż twoja matka jest ważniejsza od tego, co budowaliśmy razem. Teraz to jest moje mieszkanie. I moje nazwisko na tabliczce przy domofonie.
Zadzwonił telefon Marcina. Ekran rozświetlił się imieniem „Mama". Spojrzał na Kasię, jakby czekał, iż coś powie, iż każe mu odebrać albo nie odbierać. Ona tylko podeszła do zlewu, odkręciła wodę i zaczęła zmywać kubek — spokojnie, jakby rozmowa już się skończyła.
Odebrał na korytarzu. Przez uchylone drzwi dobiegały strzępki: „już ci mówiłam, iż ona to zrobi", „nie, mamo, nie mogę teraz", „bo jestem u siebie, gdzie mam być". Kasia wytarła kubek, odstawiła go na suszarkę i wyszła do przedpokoju po teczkę z dokumentami. Otworzyła ją na stole, wyjęła akt notarialny, kopię umowy kredytowej i wydruk z konta — trzy dokumenty, jeden obok drugiego, jak karty do gry, które już zostały rozdane.
Marcin wrócił do kuchni z telefonem w ręku, bledszy niż pięć minut wcześniej.
— Mama pyta, kiedy możemy do niej wpaść na obiad. Mówi, iż ugotowała żurek.
— Ja nie idę, Marcin. Ani na obiad, ani w żadną inną stronę razem z tobą. Możesz jej powiedzieć, iż od jutra przelewy z naszego wspólnego konta się skończyły, bo konta wspólnego już nie ma. Jest moje, osobne. A twoje — załóż sobie nowe i finansuj z niego, co chcesz.
— A ja? Ja gdzie mam mieszkać?
— Wynajmowaliśmy to mieszkanie na Pradze na moje nazwisko, sprawdź umowę, jeżeli nie pamiętasz. Masz dwa tygodnie, żeby się wyprowadzić — tyle, ile trzeba na spokojne spakowanie się, bez dramatów. Rzeczy twojej matki, które trzymała u nas w szafie od zimy, może odebrać w dowolny dzień, zadzwonię, jak będę w domu.
Marcin usiadł na krześle, jakby nogi odmówiły mu posłuszeństwa. Popatrzył na dokumenty rozłożone na stole, potem na Kasię, która wciąż stała przy zlewie z ręcznikiem w dłoni.
— To już koniec? Tak po prostu?
— Nie po prostu. Po pięciu miesiącach kłamstwa i stu dziewięćdziesięciu tysiącach złotych, które miały być na nasze życie, a poszły na fotel do masażu dla twojej matki. To nie jest „po prostu", Marcin. To jest konsekwencja.
Złożyła dokumenty z powrotem do teczki, zamknęła ją i postawiła przy drzwiach — tam, gdzie zwykle stały jego buty do pracy. Nie spojrzała już w jego stronę. Wzięła klucze do nowego mieszkania z haczyka przy lodówce, włożyła do kieszeni kurtki i wyszła, zostawiając za sobą tylko cichy szczęk zamka.
