Wesela nie będzie – Dlaczego jesteś dziś taki cichy? – zapytała Ania. – Przecież umawialiśmy się, ż…

Ślubu nie będzie

Czemuś dziś taki cichutki? zagadnęła Magda. Przecież umawialiśmy się: w sobotę jedziemy wybierać łóżko do sypialni. A ty markotny jak jesień. O co chodzi?

Dawid wiedział: albo teraz, albo nigdy. Ale jak już, to teraz.

Madziu Muszę ci coś powiedzieć. O ślubie.

Magda czekała na tę rozmowę jak student na stypendium. Dogadali się, iż będzie skromnie ale ona wiedziała, iż Dawid chciałby zrobić jej wesele z prawdziwego zdarzenia: sala, goście, kamerzysta, organizatorka Jak ona czekała na tę rozmowę!

Dobra, bez przydługich wstępów. Chyba wiem, co chcesz powiedzieć odparła z uśmiechem Magda.

A tu Dawid rzuca tekst życia:

Przełóżmy Może byśmy przełożyli ślub.

To nie była ta rozmowa, na którą się szykowała.

Przełóżmy? aż jej oczy wyszły z orbit. Ale jak to, skąd ta nagła zwrotka? Przecież przed chwilą debatowaliśmy, kogo zaprosić, oglądałeś zaproszenia Zmieniłeś zdanie? Nie chcesz się ze mną żenić??

W tym momencie powinna paść tekst z melodramatu o wypalonych uczuciach.

Ale Dawid znowu wybił jej scenariusz z rąk.

Wiesz, Magda, kiepsko stoi teraz z kasą mruknął, pensje mi opóźniają, oszczędności momentalnie topnieją. I No sami mieszkamy raptem pół roku. Może za wcześnie?

Za wcześnie?! aż się zakrztusiła Magda. Dawid, jestem z tobą od trzech lat, pół roku pod jednym dachem to dla ciebie za wcześnie? Serio?

Dawid przestał wyglądać na przestraszonego.

Magda, nie zaczynaj. Nie chcę awantury. To po prostu przerwa. Chcę się z tobą hajtnąć, ale ślub to jednak kupa kasy.

Dobra To ja proponuję, żebyśmy po prostu poszli do urzędu, podpisali papierek, a potem świętowali z przyjaciółmi.

Magda, ale wtedy nie będziemy mieć prawdziwego wesela.

To trudno, niech się święci, prawdziwe wesele!

Ale przecież marzyłaś

Przeżyję!

Wymyśla wymówki jak, nie przymierzając, dzieciak przed odrabianiem matmy.

Magda

Może powiedz mi wprost. Stało się coś? Nie jesteś pewien, iż mnie kochasz? Albo może kogoś poznałeś? Bo ślub jest za drogi brzmi trochę niepoważnie.

Dawid pokręcił głową.

Nie, Magda, przysięgam Chciałbym, żeby wszystko było idealnie, rozumiesz? Teraz jednak nie dam rady takiego wesela zorganizować. I serio, pół roku to niedużo. Musimy się jeszcze dotrzeć. Sprawdzić, czy pasujemy do siebie

No, logika choćby się zgadzała. Był wiarygodny niby. Ale coś Magdzie nie grało. Rzadko kiedy Dawid aż tak gorączkowo ją do czegoś przekonywał. Przecież to on jeszcze kilka miesięcy temu naglił, żeby się rozpisać.

Udawała więc, iż wierzy.

Od tej rozmowy Dawid zamienił się z chłopaka w Chłopaka Idealnego. Zwracał uwagę na szczegóły, o których dawniej nie miał pojęcia: w sklepie pytał, co jej kupić, zawsze zmywał naczynia po kolacji… Tylko chodził posępny jakby całą zimę stracił. Nie zamyślony zamulony, po prostu. W nocy jęczał do sufitu, a na Magdine pytania w kółko mamrotał: Tak tylko, zmęczony jestem.

Magda nie naciskała. Później, później, później, szeptał jej wewnętrzny głos.

Po dwóch tygodniach zaproszenie w odwiedziny do rodziców Dawida. Magda zwodziła jak mogła. No serio, nie chciało jej się jechać i tak już o ślubie cisza, a jego rodzice pewnie podpytają A nieprzyjemności w gratisie.

Ale pojechali.

Oczywiście, temat wesela wypłynął.

A kiedy wreszcie nam zrobicie tę radość? spytała mama Dawida, gdy ojciec zniknął z pilotem przy telewizorze. Mamy już salę na oku. Stoliki na dwadzieścia osób. Na kiedy rezerwować?

Dawid siedział z miną jakby zjadł kwaśnego ogórka, podobnie zresztą jak Magda. Co rezerwować, pytam się? Przecież nic nie będzie.

Mamo, mówiłem już. Odłożyliśmy wybełkotał.

Odłożyliście? Z braku pieniędzy? Dawidek, chłopie, trzeba było pomyśleć o tym wcześniej, zanim się człowiek na ślub szykuje!

Po kolacji, gdy panowie z wypiekami na twarzy oglądali wnętrzności popsutej kolumny głośnikowej (i prawdopodobnie planowali nie naprawiać jej jeszcze przez dekadę), Magda poszła do łazienki.

Tu czyściuteńko, kafelki błyszczą, ani grama kosmetyków poza żelem pod prysznic i szamponem. Całą resztę mama Dawida trzyma w swoim pokoju. Magda zawsze się dziwiła, skąd jej się chce wszystko taszczyć tam i z powrotem.

Umyła twarz, wyciera się i nagle słyszy głosy. Ta łazienka ma akustykę lepszą niż kościół wszystko przez ścianę słychać. Dawid wrócił do kuchni i szepcze z matką. I Magda słyszy:

Dawid, ty się nie rozmyśliłeś z Magdą?

Magda, z ręcznikiem pod brodą, zamarła. Co? Słyszała wyraźnie, nie mogła mieć omamów. Bardzo ostrożnie przyłożyła ucho do kafli.

Mamo, mówiłem ci już. Odłożyliśmy ślub, nie rozstaliśmy się.

To tylko wymówka! prychała Grażyna. Widzę, jak się męczysz. Po co ci ona? Przecież ona nie jest materiałem na żonę. Żona powinna słuchać męża, a ta Po co ślub, jak się za rok rozwiedziesz?

Kocham ją, mamo powiedział Dawid cicho.

Magda aż się rozczuliła.

Ale następne słowa teściowej-w-zamachu puściły ją z torbami sentymentalizmu:

Mówisz, iż kochasz? Sprytna z niej dziewuszka, Dawid. Już sobie ciebie ustawiła. Przestałeś pomagać siostrze, na działkę przestałeś jeździć Ona cię zmienia, i to wcale nie na lepsze.

Magda prawie przykleiła się do ściany, serce jej waliło. Ustawiła przeciwko nim? Kiedy niby? Zawsze była dla rodziny Dawida miła, choćby gdy Janusz wyśmiał jej nową fryzurę. Przełknęła dumę, żeby nie robić sceny!

Żadnej intrygi nie uprawiała. Wręcz przeciwnie, ciągnęła go do rodziny, bo wiedziała jakie to dla niego ważne.

I wtedy ją oświeciło: to nie o pieniądze chodzi. To mama Dawida, co kłamie patrząc w oczy, blokuje im ślub!

Magda wypadła do nich jak polska burza.

O, Magduś już! zawołała Grażyna jakby nigdy nic. Właśnie ustalałyśmy, iż nie można z tym ślubem zwlekać. Młodość rozumiem, ale bez aktu małżeństwa nie popieram.

No jak słodko.

Oczywiście, pani Grażyno powiedziała Magda, Nie zamierzamy odkładać ślubu na wieki. Trochę grosza nazbieramy i prosto do urzędu. Prawda, Dawid?

Jasne, Madziu, można powiedzieć, iż już jesteśmy małżeństwem rzucił Dawid.

Tej nocy wracając samochodem, Dawid próbował objąć Magdę, ale ona nie bardzo miała na to ochotę. Nie wiedziała jak zaczynać rozmowę. Pytać? Po co? jeżeli nie zostawił jej pod wpływem rodziców, to znaczy, iż jednak ją kocha Ale ślub i tak odwołał.

Byłeś jakiś dziwny, gdy twoja mama zaczęła mówić rzuciła, patrząc na migoczące za szybą światła Wisły.

Ja? Nie, ona po prostu się spieszy ze ślubem i

Nie kłam. Ona właśnie nie chce tego ślubu. Mówiła, iż rzekomo ustawiłam cię przeciwko niej. I iż najlepiej by było, gdybyśmy się rozstali.

Dawid aż szarpnął kierownicą.

Czyli podsłuchałaś? Magda, ona się boi, iż syn się ożeni i ją zapomni. Typowe. Nie przejmuj się. Przejdzie jej.

Magda miała głęboko gdzieś rozterki matki nie chcącej oddać synka. Bardziej bolało ją to, iż sam Dawid jej nie obronił. Zgodził się na przerwę, żeby nie robić jej przykrości.

Temat ślubu ugrzązł na dobre. Dawid chodził z kwaśna miną, a na jakiekolwiek wzmianki Magdy o wspólnej przyszłości odpowiadał: Może kiedy indziej.

I wtedy Magdzie trafił się odblokowany telefon Dawida.

Zerkam tylko na godzinę wmawiała sobie nie czytam wiadomości No dobra, tylko rzut oka

Na ekranie wiadomość od jego siostry Wioletty. Wioletta była tylko dwa lata młodsza od Magdy, ale charakterkiem przypominała dwunastolatkę żadnej pracy, żadnych studiów, całe życie u rodziców, na ich koszt.

Wiadomość była bardzo na temat:

No jasne, iż znów nie zobaczę od ciebie kasy. Pod pantoflem jesteś. To żyj sobie z tą swoją, skoro ta baba ważniejsza niż rodzina!

Magda przeczytała jeszcze raz. Znowu pod pantoflem.

I coś jej się przypomniało

Jeszcze przed całym zamieszaniem ze ślubem, gdy Wioletta znowu dzwoniła do Dawida po kasę, Magda nie wytrzymała i powiedziała:

Dawid, ona ma dwadzieścia siedem lat, mieszka z rodzicami i prosi cię o pieniądze na balangi. Może pora na własne? My też nie mamy portfeli bez dna.

Nie byłoby problemu, gdyby Dawid rozdawał swoje pieniądze. Ale ich budżet był wspólny, ona zarabiała tyle co on, a nie przyszła na świat, by sponsorować jego rodzinę. Dawid się niechętnie zgodził masz rację, Madzia. Czas skończyć.

Teraz już wiedziała, kto rzeczywiście ustawia rodzinę przeciwko niej.

Wzięła telefon Dawida, przekleiła wiadomość od Wioletty i wysłała ją do siebie. Na wszelki wypadek, żeby mieć dowód. Po cichutku odłożyła telefon na miejsce.

Dawid trząsł z siebie śnieg w przedpokoju:

Kupiłem chleb i twój ulubiony wedlowski z orzeszkami. Myślałem, Magda, może trzeba było pójść po

Dawid przerwała mu Magda.

No Dawid. A czekałaś na kogoś innego, co? próbował żartować.

Ale Magda była naga jak ręka.

Wiesz, co ci pisze Wioletta? zapytała spokojnie.

Dawid wiedział, iż najlepszą obroną jest atak, więc od razu się oburzył:

A ty mi w telefonie grzebiesz??

Klasyka. Przerzucić winę.

To niech to zostanie między nami, Dawid. Chcę tylko wyjaśnienia. Tu i teraz.

Dawid przez chwilę zbladł, przelatywały mu przez twarz wszystkie możliwe emocje od wściekłości do przerażenia.

Weź, Madzia, nie przejmuj się. Jest młoda, obraża się na wszystko.

Obraża się, bo powiedziałam jej, iż czas dorosnąć i sama może pracować? dopytała Magda.

No, przywykła, iż brat zawsze dosypie. A odzwyczaić się od łatwizny trudno. Zresztą, przejdzie jej.

To ona nastawiła twoich rodziców?

No tak przyznał Dawid. Tłumaczyłem im, iż to NASZE pieniądze, Wioletta powinna sama Ale mama od razu z szablą Magda cię pod pantoflem trzyma, rodziny nie szanujesz! Ale ja tak nie sądzę

No ale ślub odwołałeś… Czyli to ona nastawiła twoją rodzinę przeciwko mnie. Nie będę się z nimi dłużej użerać. Ale co z tobą? Chcesz się ze mną ożenić, czy po prostu boisz się powiedzieć mamusi nie?

No przecież chcę, Madzia! Tylko może kiedy wszystko się ułoży

I to był prawdziwy powód.

Wiesz, Dawid, doszłam do wniosku, iż nie chcę wychodzić za mąż za faceta, który nie jest pewny swoich uczuć i dostaje drgawek na widok fochów siostry. Dobrze, iż ślub odwołanyZapadła cisza, taka naprawdę głucha, w której oboje prawie słyszeli bicie własnych serc. Przez chwilę Dawid patrzył na Magdę z tą miną zbitego psa, którą tak dobrze poznała przez ostatnie miesiące.

Magda wyprostowała się, jakby nagle zrzuciła z siebie ołówkowy płaszcz niepewności.

Pakuję się jutro powiedziała. Może wtedy będziesz miał czas przemyśleć, kim naprawdę jesteś. I czego chcesz. Ja się nie spinam na ślub, ja się spinam na życie, Dawid. I na faceta, co wie, po czyjej stoi stronie.

Dawid tylko siedział bez ruchu, przytrzymując ten biedny wedlowski batonik jak amulet.

Magda ja

Nie dokończył. Bo Magda już zamykała za sobą drzwi do sypialni.

Wieczorem rozpakowała to, co najważniejsze swoje rzeczy, swoje myśli i swoje plany. W nocy, po raz pierwszy od miesięcy, spała spokojnie. O poranku zostawiła Dawidowi kartkę: Nie czekaj na cud. W cudzyństwo się nie zmienię.

Wyszła na klatkę schodową i aż się roześmiała przez łzy. Zamiast welonu miała kapucę od kurtki, zamiast obrączki klucz do nowego mieszkania

I nagle jej się zachciało śpiewać. Bo lepiej iść przez świat samą, niż ciągle czekać, aż ktoś wreszcie postawi się swoim duchom.

Ślubu nie będzie. Magda miała coś lepszego: własny początek.