Warsztat byłego męża

Pierwszy raz od pięciu lat poczuła zapach smaru i benzyny. Znajomy, duszny, jakby wsiąkł w ściany i nigdy nie chciał ich opuścić. Zatrzymała się w progu i przez chwilę patrzyła, jak Bartek wrzeszczy na chłopaka w za dużym kombinezonie.

— Ręce masz nie do pracy, tylko do zupy! Mówiłem, jak założyć uszczelkę, a ty co? Odkręciłeś nie tę śrubę!

Chłopak cofnął się o krok i wytarł dłonie w szmatę, która wyglądała na brudniejszą od podłogi. Kasia wciągnęła powietrze przez zęby i poszła w stronę oszklonego boksu, gdzie przy biurku siedział stary Henryk Kwieciński, właściciel warsztatu przy ulicy Garbary w Poznaniu.

— Pani w sprawie zderzaka? — spytał, ledwo unosząc oczy znad faktur. — To do chłopaków.

— Nie w sprawie zderzaka. W sprawie pańskiego ogłoszenia o sprzedaży.

Mężczyzna wyprostował się i poprawił okulary, jakby chciał sprawdzić, czy mówi poważnie.

— Pani chce kupić warsztat?

— Za gotówkę. Od ręki. Ile pan chce?

W tym momencie Bartek odwrócił się i zauważył ją. Na jego twarzy pojawił się ten sam uśmieszek, który Kasia znała z setek kolacji, podczas których tłumaczył jej, iż gotowanie to jej jedyny talent. Podszedł do szyby, oparł brudną dłoń o ramę drzwi i krzyknął:

— O, Kasia przyjechała! Stęskniłaś się? Bo wiesz, ja teraz mam nową kobietę, ale gdybyś poprosiła ładnie…

Nie dokończył, bo Kasia odwróciła się do niego plecami i dokończyła rozmowę z Henrykiem.

— Trzysta tysięcy złotych. Za całość, z długami i starym długiem wdzięczności wobec mechaników.

— Zgoda. Umowę podpisujemy jutro u notariusza.

Henryk otworzył usta, jakby chciał zapytać, czy to nie pomyłka. Bartek za nią zakrztusił się śliną. Kasia wyszła na ulicę, gdzie tramwaj linii 12 właśnie przejeżdżał przez most nad torami, zostawiając za sobą metaliczny zgrzyt. Nie obejrzała się.

Wynajęła mieszkanie przy Świętym Marcinie, cztery przecznice od warsztatu. Z okna widziała dach katedry i koziołki, które codziennie o dwunastej trykały się na wieży. Wieczorem zjadła kanapkę z twarogiem i popiła herbatą z sokiem malinowym, taką jaką robiła jej babcia w Zamościu. W szufladzie znalazła starą łyżeczkę z wytłoczonym napisem «Cepelia». Odłożyła ją na miejsce.

Następnego ranka weszła do warsztatu w beżowej marynarce i z teczką, w której leżała umowa notarialna, wyciąg z konta i wypowiedzenie umowy o pracę dla Bartka — na wszelki wypadek, ale to jeszcze nie teraz.

Henryk zebrał wszystkich: Bartka, dwóch innych mechaników — Zbyszka i Mirka — oraz chłopaka, który nazywał się Tomek. Kasia stanęła przy drzwiach i powiedziała:

— Od dziś to ja prowadzę ten warsztat. Pan Henryk sprzedał mi udziały.

Bartek parsknął śmiechem.

— Ty? Przecież ty nie odróżniasz śrubokręta od klucza półksiężycowego. Co ty tu będziesz robić? Kawy parzyć?

— Dla ciebie — szanowna pani. I nie, nie będę parzyć kawy. Będę stawiać to miejsce na nogi, bo wygląda jak złomowisko.

Zbyszek i Mirek wymienili spojrzenia. Tomek patrzył na Kasię z otwartą buzią, jakby zobaczył superbohatera z komiksu. Bartek chciał coś powiedzieć, ale Kasia uniosła dłoń.

— Dziś sprzątanie. Wszyscy. Środki czystości są w magazynie. Za pół godziny widzę was w kombinezonach, nie przy kawie.

— Ja nie jestem sprzątaczką — warknął Bartek.

— Jesteś pracownikiem. Możesz napisać wypowiedzenie w każdej chwili. Papier i długopis leżą u mnie na biurku.

Wiedziała, iż nie odejdzie. Miał na koncie alimenty, kredyt na motocykl i żadnych oszczędności. Wiedziała też, iż będzie próbował ustawić ją w pionie. Dlatego od pierwszej nocy założyła w biurze zamek, który zamykał się na klucz z magnesem.

Przez dwa tygodnie było cicho. Bartek pracował, ale mruczał pod nosem i celowo zostawiał narzędzia w nieładzie. Kasia zatrudniła księgową, zamówiła nowe podnośniki i podpisała umowę z producentem systemu diagnostycznego, które sama napisała trzy lata temu. To z tego programu zarobiła dwa miliony złotych. Bartek nigdy nie spytał, skąd miała pieniądze na wkład własny. Jego obchodziło tylko to, iż to ona mu teraz mówi, co ma robić.

Prawdziwe piekło zaczęło się w czwartek. Do warsztatu przyjechało nowiutkie BMW X5, warte czterysta tysięcy. Klient, właściciel sieci myjni, zgłosił problem z czujnikami parkowania. Kasia podpięła laptopa i odczytała błąd.

— Wymień ten moduł, Bartek. Tylko ostrożnie, auto ma pełne ubezpieczenie, a klient czeka za ścianą.

— Nie ucz mnie roboty.

Wziął klucz i zniknął pod maską. Kasia poszła do biura. Dziesięć minut później usłyszała huk, a potem wrzask klienta:

— Co wy narobiliście?! Skrzynia biegów padła! Nie ruszę z miejsca! Będę was sądził!

Wybiegła na halę. Bartek stał z miną obrażonego aniołka i rozkładał ręce.

— To wina jej sprzętu! — krzyknął, wskazując na Kasię. — Podpięła chiński złom i spaliło sterownik skrzyni!

— Kamery? — spytała Kasia, choć serce waliło jej w żebrach.

— Kamery są na konserwacji — odparł Bartek i wyszczerzył zęby. — Przypadek, prawda?

Henryk, który jeszcze został jako pomocnik, stał z boku i milczał. Zbyszek zaklął pod nosem. Tomek schował się za regałem z olejami.

Kasia podeszła do laptopa. Otworzyła program, który przez ostatnie lata dopieszczała jak własne dziecko. Na ekranie pojawił się wykres napięcia na cewce elektrozaworu skrzyni biegów. Płaska linia, a potem gwałtowny skok — siedemdziesiąt dwa wolty, podczas gdy normalne to dwanaście.

— Wiesz, co to jest? — spytała, odwracając laptopa w stronę Bartka. — To skok napięcia, który mógł nastąpić tylko wtedy, gdy ktoś podłączył cewkę bezpośrednio pod akumulator. Ominął moduł. Tak się nie da przypadkiem.

Bartek zbladł. Zamilkł po raz pierwszy, odkąd go poznała.

— Program zapisuje każdy parametr. Mam też logi z samej skrzyni. A teraz zadzwonię po policję, niech zdejmą odciski palców z akumulatora. Twoje odciski, Bartek.

Zbyszek i Mirek cofnęli się o krok. Henryk zdjął okulary i przetarł je koszulą.

— Wypowiedzenie. Na moim biurku. Masz dziesięć minut na podpisanie i spakowanie rzeczy.

Bartek nie powiedział ani słowa. Poszedł do szafki, wrzucił do torby kombinezon i klucze. Gdy wychodził, obejrzał się na Kasię. W jego oczach było coś, co widziała tylko raz — w dniu, gdy wyrzucił jej walizkę na klatkę schodową. Strach. Tyle iż tym razem to on się bał.

Minęło pół roku. Warsztat na Garbary zmienił nazwę na «Diagnoza Kasi». Zatrudniła Tomka na etat i zapłaciła mu za kurs diagnostyki. Chłopak wciągnął się jak gąbka — po miesiącu sam znajdował usterki, których starsi mechanicy nie umieli nazwać. Klienci wracali, a w internecie pojawiały się pozytywne opinie: «W końcu ktoś nie wciska kitu».

Pewnego wieczoru Kasia przeglądała lokalną grupę na Facebooku. Ktoś wrzucił anonimową historię zatytułowaną «Była żona zniszczyła mu życie». Opowieść o biednym mechaniku, którego «jędza» wywaliła z pracy i odebrała warsztat. Pod spodem dwieście komentarzy: «Pazerna baba», «Karma ją dopadnie», «Taki człowiek ciężko pracował».

Przeczytała dwa pierwsze i zamknęła laptop. Ręce choćby jej nie drgnęły. Wstała, zaparzyła sobie herbatę i zjadła kawałek babki piaskowej, którą zostawiła sąsiadka z dołu, pani Irena. Potem zadzwoniła do swojego znajomego z redakcji poznańskiego portalu. Nie prosiła o pomstę. Poprosiła o rzetelny materiał.

Cztery dni później na portalu ukazał się długi reportaż: «Jak programistka z Poznania uratowała upadający warsztat». Była tam jej historia — od pisania kodu w kawalerce po zarządzanie zespołem. Wypowiedzi klientów, zdjęcia nowych urządzeń. Ani jednego słowa o Bartku. Redaktor choćby nie zadał pytania, czy była mężatką.

Kasia znalazła Bartka w piątkowe popołudnie w barze przy Małych Garbarach. Siedział przy oknie, przed kuflem piwa i talerzem zimnych frytek. Wyglądał, jakby spał w ubraniu przez trzy dni. Broda, sińce pod oczami, kurtka z plamą po ketchupie.

Położyła przed nim wydruk reportażu. Obok postawiła małą, niebieską teczkę. W środku było wypowiedzenie z wpisem «ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych» oraz kopia raportu diagnostycznego.

— Co to? — mruknął, nie podnosząc wzroku.

— Twoje dokumenty. I dowód. Żebyś nie opowiadał w internecie, iż to ja coś ukradłam.

Podniósł głowę. W oczach miał żal, ale i coś innego — niemoc.

— Co ja mam teraz zrobić? — wyszeptał.

— Iść do urzędu pracy. Zapisać się na kurs spawacza. I przestać winić cały świat za to, iż nie potrafisz być człowiekiem.

Wyszła, zanim zdążył odpowiedzieć. Na ulicy wiał wiatr znad Warty, niosąc zapach mokrego asfaltu i pieczonych kasztanów z budki na rogu. Wsiadła do tramwaju linii 9, usiadła przy oknie. Na ekranie telefonu miała nową wiadomość od Tomka: «Pani Kasiu, ten nowy program do skanowania zrobił cuda. Proszę przyjść, pokażę pani coś fajnego.»

Uśmiechnęła się i napisała: «Będę za dwadzieścia minut. Tylko skoczę po paczkę do paczkomatu.»