20 kwietnia 2023
Patrzyłem, jak Dorota zmywa naczynia w naszej małej kuchni, kiedy wszedłem tam po pracy. Wyłączyłem światło, zanim zacząłem cokolwiek mówić.
Jeszcze jasno, nie trzeba marnować prądu mruknąłem z niezadowoleniem.
Chciałam nastawić pralkę powiedziała cicho Dorota.
Nastawisz w nocy, kiedy prąd tańszy odpowiedziałem oschle i podszedłem do kranu. A ten strumień wody, Dorota, też za mocny ustawiasz. Wylewasz całą fortunę wodociągową. Tak nie można. Przecież to nasze pieniądze, które spłukujesz do kanalizacji.
Zmniejszyłem trochę ciśnienie wody. Dorota spojrzała na mnie bez słowa, zgasiła kran, wytarła ręce o ścierkę i usiadła przy stole.
Zastanawiałeś się kiedyś, jak się zachowujesz? zapytała spokojnie.
A co mam się zastanawiać? Codziennie się zastanawiam odburknąłem nerwowo.
I co możesz o sobie powiedzieć? dorzuciła cicho.
Jako człowiek? dopytałem.
Jako mąż. Jako ojciec poprawiła mnie.
Normalny mąż, przeciętny ojciec. Ani lepszy, ani gorszy od innych. O co ty mi adekwatnie zarzucasz? zacząłem się irytować.
Uważasz, iż wszyscy mężowie i ojcowie są tacy jak ty? zapytała spokojnie.
Co ty znowu zaczynasz? Chcesz się pokłócić?
Miałem wrażenie, iż Dorota postanowiła nie odpuszczać tej rozmowy. Przez chwilę wpatrywała się we mnie, po czym zapytała:
Wiesz, dlaczego wciąż ze mną jesteś?
A dlaczego miałbym od ciebie odejść? parsknąłem kpiąco.
Choćby dlatego, iż mnie nie kochasz. Ani dzieci też nie kochasz.
Już chciałem protestować, ale nie zdążyłem.
choćby nie zaprzeczaj. Wiesz, iż tak jest. Ty w ogóle nikogo nie kochasz. Ale nie o tym chcę mówić. Chcę powiedzieć, czemu przez te wszystkie lata ze mną siedzisz.
Patrzyła na mnie wyczekująco.
No to czemu? zapytałem zniecierpliwiony.
Bo jesteś skąpy, Janku. Zwyczajnie skąpy aż do przesady. Bo dla ciebie rozstanie to czysta strata finansowa. Ile jesteśmy razem? Piętnaście lat? Co przez ten czas osiągnęliśmy? Poza tym, iż mamy ślub i dzieci. Przez całe te piętnaście lat
Całe życie jeszcze przed nami rzuciłem.
Nieprawda, Janek. Już niecałe. Za cały ten czas ani razu nie pojechaliśmy nad morze. choćby do Międzyzdrojów czy Ustki. O zagranicy nie mówię, bo to byłoby marzenie, ale choćby po Polsce nie zwiedziliśmy nic wspólnie. Zawsze cały urlop w Warszawie. Grzybów jakoś też razem nie zbieraliśmy, bo szkoda na to pieniędzy.
Bo oszczędzamy powiedziałem tonem wyższości. Zbieramy na przyszłość.
My? Chyba ty skrzywiła się Dorota.
Przecież dla was to robię próbowałem się bronić.
Dla nas? Przez piętnaście lat każdą pensję dzielisz i odkładasz na przyszłość? Ile z tego dla mnie i dzieci?
Nie wyobrażasz sobie nawet, ile dzięki tej oszczędności mamy już na koncie.
My? powtórzyła drwiąco. Ty masz coś na koncie. Ja mam co najwyżej starą kurtkę po żonie twojego brata. Tylko ona mi pożycza ubrania. Dzieci? Wszystko po kuzynach z rodziny.
Wzięła głębszy oddech.
Wiesz, co teraz zrobię? Weź i daj mi kilka tysięcy złotych. Kupię sobie i dzieciom porządną, nową odzież. W końcu mam już dość noszenia tych łachów sprzed dekady.
Przecież mama dała nam dwa pokoje, czemu narzekasz? próbowałem się bronić. A rzeczy po dzieciach brata wystarczą na lata.
A ja? Mam nosić resztki po wszystkich kobietach z rodziny?
Po co ci nowe stroje w tym wieku? odbiłem. Jesteś matką, masz 35 lat. To już nie czas na strojenie się.
To co powinnam robić? zapytała zmęczona.
Myśleć o czymś ważniejszym powiedziałem z przekonaniem. O rozwoju duchowym. O wartościach, a nie jakimś tam kobiecym szmelcu.
Ach, więc dlatego wszystkie pieniądze trzymasz na swoim koncie i nie dajesz mi nic? Dla naszego rozwoju. Tak mam to rozumieć?
Tylko dlatego, iż nie umiecie oszczędzać. Gdybym wam dał wszystko, to każdy grosz byście przejedli, a potem na czarną godzinę nic by nie zostało.
A kiedy według ciebie zaczniemy żyć? Z prawdziwą papierową serwetką na stole, z porządnym mydłem w łazience? Kiedy przyjdzie ten czarny dzień, do którego wszystko odkładasz? Mam trzydzieści pięć lat. To jeszcze nie czas?
Zamilkłem.
Czterdzieści? ciągnęła. Może czterdzieści to już dość dorosło? A może pięćdziesiąt? Kiedy w końcu zaczniemy żyć jak ludzie, według twoich wyliczeń? W pięćdziesiąt lat też za wcześnie? A może sześćdziesiąt? Doczekamy się w ogóle?
Cisza.
Zastanawiałam się, Janek, czy dożyjemy tej twojej wielkiej chwili. Bo dietę mamy fatalną, wszystko najtańsze, tłuste i zapychające na zapas. Może i ci udało się odłożyć na czarną godzinę, ale jeżeli chodzi o zdrowie i atmosferę Przecież wszystko jest pod psem. choćby tego nie zauważasz?
Odejdziesz od mamy i zaczniesz jeść drożej, to na nic nie odłożymy rzuciłem bez przekonania.
To trudno! Dlatego właśnie odchodzę. Mam dość twojego wiecznego oszczędzania. Nie chcę już zbierać pieniędzy.
Jak sobie poradzisz?
Lepiej niż do tej pory! Wynajmę mieszkanie, bo mnie na to stać. Moja pensja nie jest niższa niż twoja. Starczy. Kupimy wszystko, co trzeba, i przestanę słuchać twoich wykładów o świetle i gazie. Pralkę nastawię zawsze wtedy, kiedy chcę, nie tylko w nocy. Tyle lat czekałam. Od tej pory będę kupować papier toaletowy taki, jaki mi się podoba. A na zakupy chodzić nie na promocjach, tylko wtedy, kiedy coś będzie potrzebne. Całe twoje pieniądze na dzieci oddasz. I ja je wydam. Do ostatniego grosza. W weekendy dzieci będą u ciebie i twojej mamy, a ja pójdę na koncert, do kina, do teatru albo pójdę na wystawę. A latem wreszcie pojadę nad polskie morze. Może do Sopotu, może do Kołobrzegu? Jeszcze wybiorę. Ważne, iż już nie muszę prosić.
Byłem w szoku. W głowie gwałtownie liczyłem, ile zostanie mi po alimentach i ile będą kosztować dzieci u nas. Ale myśli mi przerwała Dorota:
I jeszcze coś powiedziała. Konto, na które wszystko wpłacasz, będzie podzielone pół na pół. Ile tam zebrałeś przez piętnaście lat, tyle się podzieli.
Jak to dzielimy? wyjąkałem.
Po połowie, Janek. I swoją część wydam całą. Każdą złotówkę. Bo ja chcę żyć tu i teraz. Nie będę odkładała na później.
Chciałem coś powiedzieć, ale gardło miałem jak ściśnięte. Bałem się. Nie o Dorotę, nie o dzieci. Zrobiło mi się przeraźliwie smutno o swoje pieniądze.
Wiesz, o czym marzę? dodała. Żeby gdy przyjdzie mój czas, na moim koncie nie została już ani jedna złotówka. Wtedy będę wiedzieć, iż nie przeżyłam tego życia na darmo.
Po dwóch miesiącach byliśmy już po rozwodzie.
Teraz, z perspektywy tych wszystkich lat, wiem jedno: największą stratą w życiu nie są wydane pieniądze, tylko czas, którego nie poświęciłem na prawdziwe życie. I tego już nie oszczędzę nigdy.
