Walentyna szła do pracy, gdy nagle zauważyła, iż zostawiła w domu telefon. Postanowiła wrócić, weszła do windy i…

Dzisiaj rano przygotowywałam się jak zwykle do pracy. Już zamykałam drzwi mieszkania, gdy nagle zorientowałam się, iż zapomniałam telefonu. Mój Boże, bez niego ani rusz! gwałtownie wróciłam i wsiadłam do windy, jak zwykle na ósmym piętrze naszego bloku w Warszawie. I wtedy stało się coś, czego zupełnie się nie spodziewałam winda zatrzymała się bez żadnej przyczyny, a ja utknęłam w środku!

Siedząc na zimnej podłodze, próbowałam się uspokoić i czekałam, aż ktoś mnie uwolni. W pewnej chwili, z korytarza nieopodal, usłyszałam dobrze znany mi głos mojego męża, Grzegorza. Był tam z jakąś kobietą. Łagodnie mówił: Moja najdroższa Jagienko, jak ja tęsknię za tobą i nie mogę się doczekać naszego kolejnego spotkania.

Dziś wieczorem się zobaczymy odpowiedziała cicho Jagna. Wpadnij po dziesiątej, czekam na ciebie.

Czy twój mąż znowu ma nocną zmianę?

Cały ten tydzień pracuje na noc, wychodzi o dziewiątej trzydzieści, a wraca dopiero rano uspokajała go. W sumie musimy się pospieszyć, bo już zaraz powinien wychodzić.

Grzegorz zaczął się niecierpliwić: Czemu ta winda się nie rusza? Ileż można czekać

Słuchałam tej rozmowy przez kilka minut. Początkowo myślałam, iż to nie może być mój mąż, przecież każdy mógłby rozmawiać na korytarzu. Jednak usłyszałam swoje imię, a potem Jagna powtórzyła imię Grzegorza. Wszystko układało się w logiczną całość Mój własny mąż zdradza mnie z sąsiadką, tą pod czterdziestką, z mieszkania na ósmym piętrze!

Nie mogłam uwierzyć własnym uszom. Czułam, jakby ktoś wbił mi nóż w serce. Więc to dlatego tak często chodzi wieczorami na spacer, żeby pooddychać świeżym powietrzem pomyślałam. No to teraz wiem, gdzie oddycha tym powietrzem. Ja ci jeszcze pokrzyżuję te spacery, Grzesiu. Do końca życia nie zapomnisz.

Po jakimś czasie przyszła ekipa techniczna i uwolniła mnie z windy, ale w mojej głowie już rodził się plan…

Wieczorem, około dziesiątej, Grzegorz znowu stwierdził: Wychodzę na godzinkę, pooddycham sobie powietrzem.

Grzesiu, przecież pada deszcz! powiedziałam, próbując go zatrzymać.

Deszcz?

Zostań lepiej w domu. Wyjdź na balkon, też tam świeże powietrze.

Nie, bo muszę się ruszać, to dla zdrowia… Poza tym wezmę parasolkę.

No jak uważasz. Ale dziś nie jest twój szczęśliwy dzień.

Przestań z tymi przesądami machnął ręką. Wrócę za godzinę, może półtorej.

Grzegorz wrócił po trzydziestu minutach… cały przemoczony, w samej koszuli, bez kurtki, butów i parasolki. Otworzyłam drzwi tylko na łańcuch.

A gdzie parasol? I czemu tak wyglądasz? Gdzie płaszcz, garnitur, buty?

Podeszli do mnie na ulicy jacyś faceci i wszystko zabrali! choćby buty… Wpuść mnie, bo mi zimno…

Twoje rzeczy spakowałam. Są przy zsypie. Pozdrów Jagienkę.

Jaką Jagienkę?

Z ósmego piętra.

Zamknęłam drzwi i poszłam oglądać serial w telewizji. Dobrze, iż dzieci już są dorosłe i nie widzą tej całej żenady, pomyślałam.

Grzegorz gwałtownie pobiegł po swoją walizkę, przebrał się i podjął decyzję, iż pojedzie do swojej mamy. Jednak zapomniał, iż telefon zostawił u kochanki, więc przyszedł po niego… i znowu utknął w windzie, bo akurat w całym bloku wyłączyli prąd.

Dopiero rano, kiedy włączono światło, Grzegorz mógł wyjść z windy. Nie miał jednak kluczy od naszego mieszkania zawsze były moje. Schodząc pieszo po schodach, minął na ósmym piętrze Jagienkę. Ona też była z walizką, czekała na windę.

Masz mój telefon? zapytał cicho.

Tak… i twoje rzeczy też odpowiedziała wystraszona.

Razem jechali na dół, ale kiedy zamówione taksówki podjechały, każde ruszyło w swoją stronę…

Ciekawe, czy Grzegorz wyciągnie z tego naukę. Ja swoje już wiem i choć boli mnie ta zdrada, to mam poczucie, iż nie dałam sobie w kaszę dmuchać i zadbam od dzisiaj tylko o siebie.