W wigilijną noc nakryłam stół dla dwojga, choć wiedziałam, iż usiądę sama. Wyjęłam z kredensu dwa kr…

W wigilijną noc nakryłam stół dla dwojga, choć przecież wiedziałam, iż usiądę sama. Wyjęłam z kredensu dwie kryształowe kieliszki. Postawiłam je ostrożnie na stole i cofnęłam się o krok. Dwie pary sztućców. Dwa talerze. Dwie serwetki, wyprasowane na kant aż trzeszczały w ręku.

Wszystko wyglądało tak, jakby za chwilę miał wejść i powiedzieć, iż już czas siadać do stołu. Że na zewnątrz zimno. Że Wigilia czekać nie będzie. Ale on nie miał wejść. Nie tym razem. Minął już rok, odkąd go nie ma. Telefon milczał. Córka nie przyjdzie. Wnuki się nie odezwą.

Przejechałam dłonią po białym obrusie z haftowanymi kwiatami. Sama go szyłam, gdy byłam młoda. On go kochał. Mówił, iż przypomina mu o moich oczach sprzed lat. Uśmiechnęłam się leciutko pierwszy raz dzisiaj.

Przygotowałam jego ulubione potrawy. Nie dlatego, iż ktoś miał przyjść. Po prostu tak żyłam przez lata. Bo moje serce wciąż nie może przyjąć, iż miejsce naprzeciwko mnie już zawsze będzie puste.

Usiadłam i spojrzałam na stół. Był piękny. Zawsze taki był w Święta. Przypomniała mi się nasza ostatnia wspólna Wigilia. Był już bardzo słaby, ale usiadł naprzeciw, uśmiechnął się i poprosił, żebym nie zamykała się w sobie, kiedy go zabraknie. Żebym żyła. Żebym nie rezygnowała.

Wtedy mu to obiecałam.

Zegar tykał głośniej niż zwykle. Za oknem migotały lampki, ludzie śmiali się, dzieci biegały po skrzypiącym śniegu. Gdzieś indziej trwało święto. Tylko w tym cichym mieszkaniu nie.

Późnym wieczorem zadzwonił telefon. Krótka rozmowa. Wesoły głos. Na szybko. Bez pytań. Bez czasu. Potem znów cisza.

Wzięłam kieliszek z miejsca naprzeciwko, uniosłam go lekko i szeptem podziękowałam za lata, za miłość, za to, iż byłam czyjaś.

Potem zaczęłam powoli sprzątać stół. Spokojnie, z uwagą. Tak jak sprząta się coś, o czym wiadomo, iż już się nie powtórzy.

Przysiadłam przy oknie, patrząc w noc. Na zewnątrz trwała Wigilia. A we mnie pozostała już tylko pamięć.

Stół dla dwojga został nakryty.

Lecz jedno miejsce wciąż było puste.

Czy Wam też kiedyś zdarzyło się przygotować miejsce dla kogoś, kogo już nie ma nie dlatego, iż macie nadzieję, iż wróci, ale dlatego, iż serce nie umie inaczej?