W wigilijny wieczór nakryłam stół dla dwóch osób, choć dobrze wiedziałam, iż będę siedzieć sama. Wyjęłam z kredensu dwa kryształowe kieliszki. Ostrożnie postawiłam je na stole i cofnęłam się o krok.
Dwa komplety sztućców.
Dwie talerze.
Dwie idealnie wyprasowane, szeleszczące serwetki.
Prawie jakby zaraz miał wejść i powiedzieć, iż już czas usiąść. Że na dworze zimno. Że Wigilia nie będzie czekać.
Tylko iż on nie wejdzie.
Nie ma go już od roku.
Telefon milczał.
Moja córka Zofia nie przyjedzie.
Wnuki choćby nie zadzwonią.
Przesunęłam dłonią po białym obrusie z haftowanymi kwiatami. Szyłam go sama, gdy byłam młodsza. Zawsze go lubił. Mówił, iż przypomina mu moje oczy sprzed lat.
Uśmiechnęłam się na chwilę pierwszy raz tego dnia.
Ugotowałam jego ulubione potrawy. Nie dlatego, iż ktoś miał przyjść. Tak po prostu robiłam przez całe życie. Bo moje serce wciąż nie potrafi zaakceptować, iż to miejsce naprzeciwko mnie już zawsze będzie puste.
Usiadłam i popatrzyłam na stół. Był piękny. Zawsze taki był w święta.
Przypomniałam sobie naszą ostatnią wspólną Wigilię. Był już słaby, ale usiadł naprzeciwko mnie, uśmiechnął się i poprosił, żebym po jego odejściu nie zamykała się w sobie. Żebym żyła. Żebym się nie poddawała.
Obiecałam wtedy.
Zegar tykał. Za oknem mrugały świąteczne światełka, gdzieś było słychać głośny śmiech, dzieci biegały po śniegu. Gdzieś trwały święta. Tylko nie w tym cichym pokoju.
Dopiero późnym wieczorem telefon w końcu zadzwonił. Krótka rozmowa, świąteczny ton, wszystko szybko. Bez pytań. Bez czasu.
I znów cisza.
Sięgnęłam po kieliszek z miejsca naprzeciwko siebie, uniosłam go lekko i cicho podziękowałam za lata, za miłość, za to, iż byłam dla kogoś ważna.
Zaczęłam sprzątać ze stołu. Powoli, spokojnie. Tak jak porządkuje się coś, co już więcej się nie powtórzy.
Usiadłam przy oknie w ciemności. Tam, za szybą, święta trwały dalej. A tutaj został już tylko wspomnienie.
Stół dla dwóch był nakryty.
Jedno miejsce wciąż czekało.
Czy zdarzyło Wam się przygotować miejsce dla kogoś, kogo już nie ma nie po to, by wrócił, ale dlatego, iż serce jeszcze nie umie się pogodzić?
