W wigilijną noc nakryłam do stołu dla dwojga, choć wiedziałam, iż usiądę sama. Wyjęłam z kredensu ob…

W wigilijną noc nakryłam stół dla dwojga, choć dobrze wiedziałam, iż będę siedzieć sama.
Wyciągnęłam z kredensu dwie kryształowe kieliszki te na specjalne okazje, które od lat czekały tylko na Boże Narodzenie. Ustawiłam je ostrożnie na obrusie i zrobiłam krok do tyłu.
Dwie łyżki, dwa widelce, dwa talerze.
Dwie serwetki wyprasowane tak, iż mogłyby chrupać jak ogórki na śniadanie.
Wszystko wyglądało, jakby zaraz miał wejść i powiedzieć, iż już czas siadać. Że zimno na dworze i iż Wigilia nie będzie na nas czekać.
Ale on nie wszedł.
Nie wejdzie, nie od tej Wigilii.
Już od roku go nie ma.
Telefon milczał jak makiem zasiał.
Moja córka, Małgosia, też nie zamierzała przyjechać.
Wnuki miały inne problemy podobno święta w Zakopanem są ciekawsze niż pamięć o babci.
Przejechałam dłonią po białym obrusie z haftowanymi kwiatami. Szyłam go sama, jeszcze na studiach w Gdańsku. Bardzo go lubił. Mówił, iż przypomina mu moje oczy sprzed wieków.
Pierwszy raz tego dnia naprawdę się uśmiechnęłam.
Ugotowałam jego ulubione: barszcz z uszkami, kapustę z grzybami, karpia tak, jak uczyła mnie mama. Nie dlatego, iż ktoś miał przyjść po prostu zawsze tak robiłam. Bo serce wciąż mi nie pozwala uwierzyć, iż miejsce naprzeciwko mnie będzie już zawsze puste.
Usiadłam przy stole. Był piękny. Właśnie taki, jak Wigilia powinna wyglądać.
Przypomniałam sobie naszą ostatnią Wigilię. Był już bardzo słaby, a mimo to usiadł naprzeciwko mnie, uśmiechnął się i poprosił, żebym nie zamknęła się w czterech ścianach, kiedy go już zabraknie. Żebym żyła. Żebym nie rezygnowała z siebie.
Wtedy mu obiecałam.
Zegar tykał. Za oknem mrugały lampki, ludzie się śmiali, dzieci turlały się po śniegu. Wszędzie trwały święta, tylko nie w tym cichym pokoju.
Dopiero późno telefon w końcu zadzwonił. Krótkie Wesołych Świąt, szybki głos, bez zbędnych pytań, bez czasu w cokolwiek.
Potem znów cisza.
Wzięłam kieliszek stojący naprzeciwko mnie, uniosłam go lekko i szepnęłam podziękowanie za wspólne lata, za czułość, za to, iż byłam czyjaś.
Potem zaczęłam sprzątać ze stołu. Pomału, spokojnie. Jakby się chowało coś, czego już nigdy nie da się powtórzyć.
Usiadłam przy oknie w ciemności. Na zewnątrz święta trwały dalej.
W środku został już tylko wspomnienie.
Stół dla dwojga był nakryty.
Ale jedno miejsce zostało puste.
Czy Wam też kiedyś zdarzyło się przygotować miejsce dla kogoś, kogo już nie ma nie dlatego, iż spodziewacie się gości, ale dlatego, iż serce jeszcze nie potrafi odpuścić?