W tym domu – matka przekazała córce kilkanaście listów. Gdy Julia czytała je w swoim pokoju, nie uroniła tylko łzy – zanosiła się głośnym szlochem.

Kiedy Piotr poszedł do wojska, Małgorzata obiecała, iż będzie na niego czekać niczym wierny pies na pana wracającego ze sklepu spożywczego. Słowa dotrzymała wysyłała mu regularnie listy, pełne wzruszających i trochę przesadnie sentymentalnych wyznań miłości. Na kopertach rysowała tulipany, serduszka, a przy słowie buziak zostawiała odcisk szminki, choć jej matka twierdziła, iż to niehigieniczne. Małgorzata autentycznie kochała Piotra tak jak tylko Polka może pokochać swojego chłopaka, którego nie ma pod ręką, a wtedy każda godzina bez niego dłużyła się jak kolejka na poczcie.
Dlatego Małgorzata wciąż nie mogła uwierzyć, iż Piotr mógł się zachować jak ostatni drań.
Serce podpowiadało jej, iż to niedorzeczne, iż przecież on nie mógłby zapomnieć o jej domowym rosole. Kiedy jednak Piotr przestał odpowiadać na jej listy, a w końcu wysłał krótki liścik z tekstem, iż czas o nim zapomnieć Małgorzata nie miała wyjścia i musiała przyjąć rzeczywistość.
Wyszła za mąż za pierwszego, który się napatoczył. Oczywiście o miłości nie było mowy. Zamknęła swoje złamane serce głęboko na dnie kuchennej szafki, gdzie trzymała też stare słoiki po ogórkach żeby już więcej nie cierpieć. I wiedziała, iż nikogo nie pokocha tak jak Piotra.
Pewnego dnia, gdy Małgorzata mieszała bigos w kuchni, zadzwonił dzwonek do drzwi. W kapciach i fartuchu jak to ona poszła sprawdzić kto tam stoi. Na progu pojawił się dojrzały Piotr, w mundurze wojskowym, jakby żywcem wyjętym z defilady na 15 sierpnia.
Nie chciałem wierzyć, iż wyszłaś za mąż, więc musiałem zobaczyć na własne oczy. Ale widzę, iż to prawda… w jego oczach odbijała się cała tragedia Sarmacji, teraz rozumiem, czemu nie odpisywałaś na moje listy…
Odwrócił się już na pięcie, jakby chciał wyjść, ale Małgorzata go zatrzymała.
Jak możesz tak mówić? Przecież to ty napisałeś, żebym o tobie zapomniała! była jak Maciek w Panu Tadeuszu, trochę zdezorientowana, trochę zła.
No i co z tego? Piotr po chwili milczenia rozłożył ręce W zeszłym tygodniu wysłałem ostatni list z nadzieją, iż jednak na mnie czekasz…
W gardle Małgorzaty stanął kapeć (ten metaforyczny). Nie była w stanie nic odpowiedzieć. Łzy ciekły jej po policzkach i wypalały szlaki na makijażu, a w głowie kotłowało się sto myśli: Jak to w ogóle możliwe? Dlaczego?!.
Tego dnia Małgorzata od razu pobiegła do rodziców pomyślała, iż oni pewnie wiedzą coś więcej. Nigdy specjalnie nie lubili Piotra, bo nie miał grosza przy duszy.
Przepraszamy, córciu mama i tata tłumaczyli się z miną jak przed komisją rewizyjną Chcieliśmy, żebyś miała lepsze życie, bo wiemy doskonale, co to znaczy ugniatać zynkę na ostatniego pączka przed wypłatą. Przeżyliśmy to kiedyś i nie chcieliśmy, żeby ciebie to spotkało
Ale sami byliście biedni, a i tak się zakochaliście i pobraliście. Więc czemu chcieliście zniszczyć moje życie? Jak mogliście?! Małgorzata nie przebierała w słowach.
Mama podała jej wtedy całą stertę listów.
W sąsiednim pokoju Małgorzata już nie płakała. Wyła niczym wilk w Bieszczadach. W ostatnim liście, o którym mówił Piotr, był zasuszony przebiśnieg, a obok napis: Długo szukałem, ale znalazłem go dla Ciebie.
Wieczorem usiadła z mężem do rozmowy a on cały świat widział wyłącznie przez pryzmat pracy, złotówek i grilla z kumplami, a może choćby jakiejś sympatycznej koleżanki z działu (o czym donosiły jej życzliwe sąsiadki). Rozstali się cicho i pokojowo, bez dramatów i trzaskania drzwiami.
Po raz pierwszy od lat Małgorzata pokonując strach przed nocą wyszła na wieczorny spacer po Krakowie. Tym razem już jednak się nie bała, bo szła do domu tego, który ją kochał naprawdę i którego ona wciąż kochała.
Po pewnym czasie o wszystkich żalach świat zapomniał. W domu Małgorzaty i Piotra dorasta dwóch jasnowłosych chłopców. Dziadkowie są szczęśliwi, iż mają wnuki i za nic na świecie nie chcą więcej się wtrącać w sprawy sercowe dzieci. Bo wiedzą doskonale, iż największym skarbem jest prawdziwa miłość choćby jeżeli nie idzie z nią w parze wypchany portfel.