W pracy sekretarka źle się poczuła, więc wyszła na zewnątrz. Usiadła na ławce, przymknęła oczy, a gdy odzyskała przytomność, zobaczyła starszego pana próbującego zdjąć z jej ręki złotą bransoletę.
Co pan robi? To prezent od mojego męża! zawołała przerażona. Staruszek spojrzał na nią z przestrachem i odpowiedział cicho: Straciła pani przytomność przez ten zegarek. Proszę się przyjrzeć.
Sekretarka spojrzała i zamarła ze strachu.
Joannie zrobiło się słabo w trakcie spotkania z szefem.
Podczas pracy nagle przyszło osłabienie, więc wyszła na plac przed biuro, usiadła na ławce pod starym kasztanowcem, zamknęła oczy, łudząc się, iż to przejdzie. Po chwili, gdy je otworzyła, zobaczyła siwego pana próbującego ściągnąć z jej ręki złotą bransoletę.
Joanna siedziała obok dyrektora, jak zawsze sumiennie notowała każde słowo i starała się nie pokazywać zmęczenia. W sali było duszno, powietrze stało się ciężkie. W skroniach zaczęło pulsować, serce biło za szybko. Wzięła głęboki oddech, ale to nie pomogło. Czuła narastający ciężar w piersi, jakby ktoś przykładał jej tam coraz większy worek.
W pewnym momencie wszystko się zamazało. Joanna złapała się brzegu stołu, by nie upaść, przeprosiła cicho i podniosła się z miejsca. Szef coś mówił, ale już prawie go nie słyszała.
Na dworze było chłodno, ale zamiast ulgi, poczuła jeszcze większą słabość. Zrobiła kilka kroków i bez sił usiadła na ławce obok małego skwerku. Zamknęła oczy, licząc na poprawę.
Serce waliło jej jak młotem.
Gdy uchyliła powieki, zobaczyła nad sobą starszego pana. Miał może siedemdziesiąt kilka lat, prosty płaszcz, zniszczoną czapkę, łagodny, ale uważny wzrok. Trzymał ją delikatnie za nadgarstek i uważnie przyglądał się dłoni.
Co pan robi? wyszeptała Joanna, próbując się odsunąć. Niech pan przestanie. Ta bransoleta to prezent od mojego męża.
Staruszek nie protestował, tylko powiedział spokojnie:
Źle się pani zrobiło przez nią. Proszę spojrzeć dokładniej.
Joanna popatrzyła na bransoletę masywną, złotą, którą zawsze miała na sobie. Zbladła. W miejscu, gdzie dotykała skóry, złoto wyraźnie pociemniało, miejscami wyglądało jakby ktoś przesunął ciemną smugę.
Kim pan jest? zapytała drżącym głosem.
Byłym złotnikiem. Czterdzieści lat pracowałem z biżuterią. Gdy zobaczyłem, iż pani słabnie, spojrzałem odruchowo na rękę. Zwykły człowiek tego nie zauważy.
Co to znaczy? Joanna miała łzy w oczach.
To ślady talu powiedział. Bardzo podstępny trucizna. Gołym okiem niewidoczny. Kładzie się cieniutką warstwą. Przenika przez skórę i stopniowo truje człowieka. Złoto reaguje i ciemnieje.
Chce pan powiedzieć…
Staruszek przytaknął.
Osoba, która podarowała pani tę bransoletę, wiedziała, co robi. Chciała, żeby pani chorowała i słabła, aż w końcu przestała wstawać z łóżka.
Joanna zerknęła najpierw na biżuterię, potem na swoje dłonie. Przed oczami pojawił jej się obraz męża jego zimne spojrzenie, dziwna troska w ostatnich tygodniach i nachalne: Noś, nie zdejmuj, to mój prezent.
W tej chwili poczuła, iż wszystko stało się jasne.
Staruszek ostrożnie ściągnął bransoletę i owinął ją w chusteczkę.
Musi pani natychmiast iść do lekarza i zgłosić to na policję powiedział. Nigdy więcej nie zakładaj tego.
Joanna przytaknęła. Siedziała z dłońmi zaciśniętymi ze strachu, rozumiejąc, iż cudem została przy życiu.
