W pracy sekretarka źle się poczuła, więc wyszła na zewnątrz: usiadła na ławce, zamknęła oczy, a gdy je otworzyła, zobaczyła jak jakiś dziadek próbuje ściągnąć jej złotą bransoletkę
Ej, co pan wyczynia? To prezent od mojego męża! Jadwiga spojrzała na niego z niedowierzaniem, a starszy pan tylko westchnął i ledwo słyszalnie odparł: Straciła pani przytomność przez ten prezent. Proszę spojrzeć. Sekretarka przyjrzała się bliżej i aż odebrało jej mowę z przerażenia.
Jadwidze zrobiło się słabo akurat podczas zebrania.
Na firmowym spotkaniu siedziała obok dyrektora, notując każdą jego złotą myśl i próbując udawać, iż jest pełna energii. W sali konferencyjnej było jak w saunie, powietrze stało w miejscu. W skroniach zaczęło pulsować, serce waliło jak dzwon. Jadwiga wzięła głęboki wdech, ale łatwiej nie było. W klatce piersiowej coś ją przygniatało, jakby ktoś nałożył jej kamizelę z ciężarkami.
W pewnym momencie sala zaczęła wirować. Jadwiga chwyciła się stołu, by nie runąć jak klops na podłogę. Przeprosiła cicho i wstała, próbując iść jak człowiek, choć nogi odmówiły współpracy. Dyrektor coś pytał, ale ona już choćby nie rozumiała, czy mówi po polsku, czy po chińsku.
Na zewnątrz było chłodno, lekki wiatr uderzył ją w twarz, ale ulgi brak. Słabość narastała. Jadwiga zrobiła kilka kroków i usiadła bez sił na ławce, w cieniu małego parku. Zamknęła oczy, licząc iż zaraz jej przejdzie.
Serce grzmocząc jak orkiestra z Opola.
Kiedy Jadwiga otworzyła oczy, ujrzała pochylonego nad sobą staruszka. Z siedemdziesiątką na karku, prosta kurtka, stara czapka, wzrok spokojny, ale przenikliwy. Trzymał jej nadgarstek, jakby badał rękę.
Co pan robi? wychrypiała, próbując wyswobodzić dłoń. Nie dotykaj! Ta bransoletka to prezent od męża!
Dziadek nie wdawał się w dyskusje, tylko spokojnie powiedział:
Źle się pani czuje przez nią. Proszę popatrzeć uważniej.
Jadwiga zerknęła na masywną złotą bransoletę, którą nosiła jak relikwię. W tym samym momencie włos stanął jej dęba. Dalszy ciąg poniżej
Złoto ściemniało dokładnie tam, gdzie dotykało skóry. Nie całe, a plamami, jakby ktoś machnął pędzlem z sadzą.
Kim pan jest? wyszeptała Jadwiga, czując ścisk w żołądku.
Były jubiler, odparł spokojnie dziadek. Czterdzieści lat z biżuterią. Gdy zobaczyłem, iż pani słabnie, przypadkiem spojrzałem na rękę. Zwykły człowiek tego nie dostrzeże.
Co to znaczy? głos jej drżał jak po kawie z ekspresu.
To ślady talu, powiedział cicho. Bardzo podstępna trucizna. Gołym okiem niewidoczna. Smaruje się tym cienką warstwą. Przenika przez skórę i powoli truje człowieka. Złoto reaguje, ciemnieje.
Pan chce powiedzieć
Dziadek przytaknął.
Ten, kto podarował pani tę bransoletkę, wiedział co robi. Chciał, żeby pani chorowała, słabła i w końcu się nie podniosła.
Jadwiga spojrzała na bransoletkę, potem na ręce. W głowie pojawił się obraz męża: chłodne spojrzenia, dziwne zainteresowanie ostatnio i uporczywe Noś, nie zdejmuj. To prezent ode mnie.
Wtedy dotarło do niej wszystko.
Dziadek ostrożnie zdjął bransoletkę i zawinął w chusteczkę.
Proszę natychmiast iść do lekarza i na policję, powiedział. I nigdy więcej nie zakładać tego.
Jadwiga tylko przytaknęła. Siedziała na ławce, zaciskając drżące palce, świadoma, iż właśnie cudem przeżyła.
