W pracy sekretarka poczuła się źle, więc wyszła na ulicę: usiadła na ławce, zamknęła oczy, a gdy się ocknęła, zobaczyła, jak jakiś starszy pan próbuje zdjąć z jej ręki bransoletkę

W pracy sekretarka poczuła się bardzo źle, więc wyszła na zewnątrz. Usiadła na ławce, przymknęła oczy, a gdy je otworzyła, zobaczyła, iż jakiś starszy pan próbuje zdjąć z jej ręki złotą bransoletkę.

Co pan robi? To prezent od mojego męża! zawołała z przerażeniem. Staruszek spojrzał na nią ze strachem i cicho odpowiedział: Straciła pani przytomność przez tę bransoletkę. Proszę spojrzeć sama. Sekretarka spojrzała bliżej i oniemiała z przerażenia.

Apolonia zasłabła prosto podczas zebrania.

Sekretarka źle się poczuła, więc wyszła na ulicę, usiadła na ławce, zamknęła oczy, a gdy ocknęła się, zobaczyła, iż jakiś staruszek próbuje zdjąć z jej ręki złotą bransoletkę.

Siedziała obok dyrektora, jak zwykle notowała każde jego zdanie i próbowała nie okazywać zmęczenia. W sali było duszno, powietrze wydawało się ciężkie. W skroniach zaczęło pulsować, serce biło szybciej niż zwykle. Apolonia nabrała powietrza w płuca, ale nie poczuła ulgi. W piersi zrodziło się dziwne uczucie, jakby ktoś kładł jej na klatkę ciężki kamień.

W pewnym momencie wszystko zaczęło wirować. Apolonia chwyciła się krawędzi stołu, aby nie upaść, i cicho przeprosiła. Wstała, próbując iść pewnym krokiem, ale nogi miała jak z waty. Dyrektor coś pytał, ale Apolonia już nie słyszała jego słów.

Na dworze było chłodno. Świeże powietrze uderzyło ją w twarz, ale wcale nie poczuła ulgi. Słabość tylko się nasiliła. Zrobiła kilka kroków i bez sił osunęła się na ławkę w małym skwerze. Zamknęła oczy, mając nadzieję, iż niedługo wszystko przejdzie.

Serce waliło jak młot.

Gdy Apolonia uchyliła powieki, zobaczyła pochylonego nad sobą staruszka. Mógł mieć ponad siedemdziesiąt lat. Miał prostą kurtkę i starą czapkę, spokojne, ale przenikliwe spojrzenie. Ostrożnie trzymał ją za nadgarstek, jakby oglądał jej rękę.

Co pan robi? wyszeptała, próbując cofnąć rękę. Proszę nie dotykać. Ta bransoletka to prezent od mojego męża.

Staruszek nie protestował. Tylko cicho powiedział:

Sekretarka źle się poczuła, więc wyszła na ulicę, usiadła na ławce, zamknęła oczy, a gdy ocknęła się, zobaczyła, iż jakiś staruszek próbuje zdjąć z jej ręki złotą bransoletkę

To przez nią jest pani tak źle. Proszę przyjrzeć się dokładnie.

Apolonia spojrzała na bransoletkę masywną, złotą, noszoną bez przerwy. W tej chwili aż zadrżała. Złoto zaczerniało dokładnie tam, gdzie dotykało skóry. Nie zupełnie, tylko plamami, jakby ktoś przeszedł po nim ciemnym cieniem.

Kim pan jest? wyszeptała Apolonia, czując, jak wszystko w niej ściska się ze strachu.

Byłem jubilerem przez czterdzieści lat odpowiedział spokojnie staruszek. Zauważyłem, iż pani źle się czuje, więc spojrzałem na rękę ze starego przyzwyczajenia. Zwykły człowiek tego nie zauważy.

Co to znaczy? głos Apolonii drżał.

To ślady talu powiedział cicho. Bardzo podstępna trucizna. Gołym okiem jej pani nie zobaczy. Nakładają ją cienką warstwą. Przenika przez skórę i powoli zatruwa. Złoto reaguje, ściemnieje.

Chce pan powiedzieć…

Staruszek przytaknął.

Sekretarka źle się poczuła, więc wyszła na ulicę, usiadła na ławce, zamknęła oczy, a gdy ocknęła się, zobaczyła, iż jakiś staruszek próbuje zdjąć z jej ręki złotą bransoletkę

Ten, kto podarował pani ten prezent, wiedział, co robi. Chciał, by pani była słaba, chorowała i w końcu już nie wstała.

Apolonia spojrzała na biżuterię, potem na własne ręce. W głowie pojawił się chłodny obraz męża, jego zimne spojrzenie, dziwna troskliwość ostatnio i uporczywe słowa: Noś, nie zdejmuj. To mój prezent.

W tym momencie wszystko się stało jasne.

Staruszek ostrożnie zdjął bransoletkę i zawinął ją w chusteczkę.

Powinna pani natychmiast iść do lekarza i na policję powiedział. I nigdy więcej tego nie zakładać.

Apolonia skinęła głową bez słowa. Siedziała na ławce, jej dłonie drżały, a ona wiedziała, iż właśnie cudem ocaliła swoje życie.