W pracy sekretarka poczuła się źle, więc wyszła na dwór: usiadła na ławce, przymknęła oczy, a gdy się ocknęła, zobaczyła, jak jakiś starszy mężczyzna próbuje ściągnąć z jej ręki bransoletkę.

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć, co wydarzyło się dziś w pracy serio, jakbym oglądała dramat w odcinkach! Nasza sekretarka, Zosia, źle się poczuła podczas zebrania. Siedziała tuż obok dyrektora, jak zawsze skrupulatnie notowała każde słowo, starając się nie zdradzić, iż jest zmęczona. Wszystko było tak duszne, atmosfera przytłaczała dosłownie czułam, jak powietrze gęstnieje, a Zosia zaczyna być coraz bledsza. W pewnym momencie zaczęła się dziwnie zachowywać złapała się za stół, przeprosiła cicho i wyszła, ledwo idąc, dyrektor coś tam próbował zapytać, ale chyba już nie bardzo docierało to do niej.

Na zewnątrz, pod biurowcem w Warszawie, powietrze było chłodne, lekki wiaterek myślała, iż to ją postawi na nogi, ale niestety nie. Usiadła na ławce przy małym skwerze, zamknęła oczy, licząc, iż za chwilę poczuje ulgę. Serce jej waliło jak oszalałe, a ciało było dziwnie odrętwiałe.

Gdy Zosia otworzyła oczy, zobaczyła starszego pana nachylającego się nad nią wyglądał na jakieś siedemdziesiąt lat, miał na sobie prostą kurtkę, wysłużoną czapkę, bardzo spokojny, uważny wyraz twarzy. Trzymał jej nadgarstek, jakby coś oglądał.

Co pan robi? wydusiła z siebie Zosia, odciągając nieco rękę. To bransoletka, dostałam ją od męża, proszę nie ruszać!

Starszy pan nie zamierzał się kłócić. Spojrzał jej w oczy i powiedział cicho:

To przez tę bransoletkę tak pani źle się czuje. Proszę spojrzeć.

Zosia popatrzyła na bransoletkę gruba, złota, nosiła ją codziennie, nie zdejmując ani na chwilę. I w tej chwili o mało nie zemdlała ponownie. Złoto dokładnie tam, gdzie dotykało skóry, stało się czarne, jakby ktoś przejechał po nim sadzą.

Kim pan jest? zapytała drżąco, patrząc na niego z przerażeniem.

Dawniej byłem jubilerem, odpowiedział spokojnie czterdzieści lat pracowałem ze złotem. Kiedy zobaczyłem, iż pani jest blada, zwróciłem uwagę na bransoletkę. Zwykły człowiek tego nie dostrzeże.

Co to znaczy? głos Zosi zadrżał.

To ślady talu, wyjaśnił z powagą. Bardzo podły trucizna. Widać tylko, jeżeli spojrzeć fachowym okiem. Często nakładają ją cienką warstwą, wchłania się powoli przez skórę i systematycznie podtruwa człowieka. Złoto reaguje robi się ciemne.

Pan chce powiedzieć

Starszy pan kiwnął głową i nie odrywał wzroku.

Osoba, która wręczyła pani tę bransoletkę, doskonale wiedziała, co robi. Chciała, żeby pani chorowała, stawała się coraz słabsza, aż któregoś dnia już nie wstała.

Zosia jeszcze raz spojrzała na bransoletkę, potem na swoje ręce. Przypomniała sobie męża jego chłodne spojrzenia ostatnio, nagły przypływ troski i te słowa, które powtarzał: Noś, nie zdejmuj. To mój prezent.

W tym momencie wszystko stało się jasne.

Starszy pan ostrożnie odjął bransoletkę, owinął ją w chusteczkę.

Proszę natychmiast jechać do lekarza. Potem na policję powiedział poważnym tonem. Nigdy więcej niech pani tego nie zakłada.

Zosia tylko kiwnęła głową, siedząc w milczeniu na ławce, zaciskając drżące dłonie. Uświadomiła sobie, iż właśnie cudem uniknęła tragedii.

Serio, aż mam gęsią skórkę jak o tym mówię.