Noc poślubna miała być najszczęśliwszym momentem w życiu kobiety. Siedziałam przed toaletką, szminka wciąż świeża, słuchając, jak na zewnątrz cichną weselne bębny. Rodzina mojego męża już się rozeszła. Komnata młodych była bogato przystrojona, złote światło odbijało się od czerwonych jedwabnych wstążek. Ale w sercu czułam ciężar, niepokojące przeczucie.
Ciche pukanie do drzwi. Zamarłam. Któż mógł przyjść o tej porze? Otworzyłam lekko i w szparze ujrzałam zatroskane oczy naszej długoletniej służącej. Szepnęła drżącym głosem:
Jeśli chcesz żyć, przebierz się i wyjdź tylnym wyjściem. Szybko, zanim będzie za późno.
Stałam jak sparaliżowana. Serce waliło mi jak młot. Zanim zdążyłam zareagować, rozszerzyła oczy i dała znak, bym milczała. To nie był żart. Ogarnął mnie pierwotny strach, ręce trzęsły się, gdy ściskały suknię ślubną. W tej chwili wyraźnie usłyszałam kroki męża zbliżające się do pokoju.
Miałam chwilę, by wybrać: zostać czy uciekać.
Szybko zmieniłam się w zwykłe ubranie, wcisnęłam suknię pod łóżko i wymknęłam się ciemnością w stronę tylnych drzwi. Wąska uliczka na zewnątrz przejęła mnie chłodem. Służąca otworzyła starą drewnianą furtkę i popchnęła mnie, bym biegła. Nie śmiałam się obejrzeć, słysząc tylko jej cichą wskazówkę:
Biegnij prosto, nie oglądaj się. Ktoś na ciebie czeka.
Pędziłam, jakby serce miało mi eksplodować. Pod słabym światłem latarni czekał motor. Mężczyzna w średnim wieku wciągnął mnie na siedzenie i ruszył w ciemność. Mogłam tylko kurczowo się trzymać, łzy lecące strumieniami.
Po niemal godzinie krętych dróg zatrzymaliśmy się przed małym domkiem na obrzeżach Warszawy. Mężczyzna wprowadził mnie do środka, mówiąc cicho: Zostań tu na razie. Jesteś bezpieczna.
Opuściłam się na krzesło, wyczerpana. W głowie kłębiły się pytania: Dlaczego służąca mnie ocaliła? Co się naprawdę działo? Kim był mąż, za którego wyszłam?
Na zewnątrz noc była gęsta, ale we mnie rozpętała się burza.
Prawie nie spałam. Każdy odgłos przejeżdżającego samochodu, każde szczeknięcie psa w oddali wyrywało mnie do pionu. Mężczyzna, który mnie tu przywiózł, palił w milczeniu na ganku, blask papierosa oświetlając jego surową twarz. Nie śmiałam pytać, widząc w jego oczach mieszaninę litości i czujności.
O świcie pojawiła się służąca. Padłam przed nią na kolana, dziękując przez łzy. ale ona tylko podniosła mnie, mówiąc ochryple:
Musisz poznać prawdę, tylko wtedy się uratujesz.
Prawda wyszła na jaw. Rodzina mojego męża nie była taka niewinna. Za fasadą bogactwa kryły się ciemne interesy i ogromne długi. Małżeństwo nie było z miłości, tylko transakcją wybrano mnie na synową, by spłacić zobowiązania.
Służąca wyjawiła, iż mąż miał przeszłość związaną z przemocą i narkotykami. Dwa lata wcześniej w tym samym domu spowodował śmierć młodej kobiety, ale wpływowa rodzina zatuszowała sprawę. Od tamtej pory wszyscy w domu żyli w strachu. Gdybym została tej nocy, mogłabym stać się jego kolejną ofiarą.
Dreszcz przeszedł mnie na wskroś, każde słowo kłuło jak nóż. Przypomniałam sobie jego złowrogie spojrzenie podczas wesela, bolesny uścisk dłoni przy pożegnaniu. To, co wydawało mi się zwykłym napięciem, było zapowiedzią grozy.
Nieznajomy okazało się, iż to daleki bratanek służącej wtrącił:
Musisz natychmiast wyjechać. Nigdy nie wracaj. Będą cię szukać, im dłużej zwlekasz, tym większe niebezpieczeństwo.
Ale gdzie miałam iść? Nie miałam pieniędzy, dokumentów. Telefon zabrano mi zaraz po ślubie, żeby nie rozpraszać. Byłam z pustymi rękami.
Służąca wyciągnęła mały woreczek: kilka banknotów, stary telefon i dowód osobisty, który potajemnie odzyskała. Rozpłakałam się, nie mogąc wydusić słowa. W tej chwili zrozumiałam, iż wydostałam się z pułapki, ale droga przede mną była niepewna.
Postanowiłam zadzwonić do matki. Gdy usłyszałam jej łamiący się głos, brakło mi słów. ale służąca dała znak, bym mówiła półprawdę, nie zdradzając miejsca ukrycia rodzina męża na pewno wysłałaby ludzi, by mnie śledzili. Matka mogła tylko płakać i błagać, bym przeżyła, obiecując, iż znajdziemy sposób.
Następne dni spędziłam w ukryciu, nie wychodząc na zewnątrz. Bratanek przynosił jedzenie, a służąca wracała za dnia do pałacu, by nie wzbudzać podejrzeń. Żyłam jak cień, dręczona pytaniami: Dlaczego ja? Czy znajdę odwagę, by walczyć, czy skazana jestem na wieczną ucieczkę?
Pewnego popołudnia służąca wróciła z ponurą miną:
Zaczynają się domyślać. Musisz zaplanować następny krok. Tu nie będziesz bezpieczna długo.
Serce znów zabiło mocniej. Zrozumiałam, iż prawdziwa walka dopiero się zaczyna.
Tej nocy służąca przyniosła druzgocące wieści: moje kruche bezpieczeństwo chwiało się. Wiedziałam, iż nie mogę uciekać w nieskończoność. jeżeli chcę naprawdę żyć, muszę się z nimi zmierzyć i uwolnić.
Powiedziałam służącej i jej bratankowi: Nie mogę wiecznie się chować. Im dłużej czekam, tym gorzej. Chcę iść na policję.
Bratanek zmarszczył brwi: Masz jakieś dowody? Same słowa nie wystarczą. Co gorsza, przekupią wszystkich, a ty zostaniesz uznana za kłamczuchę.
Jego słowa przybiły mnie. Nie miałam nic prócz strachu i wspomnień. ale służąca szepnęła:
Zachowałam coś. Dokumenty i księgi, które pan potajemnie prowadził. jeżeli wyjdą na jaw, zniszczą ich. Ale odzyskanie ich nie będzie łatwe.
Opracowaliśmy ryzykowny plan. Następnej nocy służąca wróciła do pałacu, udając, iż pracuje. Ja z bratankiem czekaliśmy na zewnątrz, gotowi odebrać papiery.
Na początku szło gładko.
