W GOŚCINIE…DO SYNA…

Nie, nie przyjeżdżaj teraz, mamo. Droga długa, całą noc w pociągu, a już nie jesteś młoda. Po co ci ten kłopot? Poza tym wiosną w ogrodzie prawdopodobnie mnóstwo pracy mówił mi mój syn.

Synu, po co? Nie widzieliśmy się od lat. Chciałabym choć raz zobaczyć twoją żonę, jak mówią, lepiej poznać synową blisko odpowiedziałam szczerze.

No to umówmy się, poczekaj do końca miesiąca, przyjedziemy razem na Święta Wielkanocne, wtedy będzie dużo wolnych dni uspokoił mnie Michał.

Szczerze mówiąc, już byłaś gotowa wyruszyć, ale uwierzyłam, iż lepiej poczekać w domu. Jednak nikt nie przyjechał. Dzwoniłam kilkakrotnie do syna, a on odrzucał połączenia. W końcu sam oddzwonił, tłumacząc, iż jest bardzo zajęty i nie ma sensu mnie czekać.

Zasmuciło mnie to. Przygotowywałam się na przyjazd syna i jego żony, która wyszła za mąż pół roku temu, a ja jej jeszcze nie widziałam. Michała syna, którego nazwałam sobie na własny użytek urodziłam, kiedy miałam trzydzieści lat i nigdy nie wyszłam za mąż. Postanowiłam mieć własne dziecko.

Może to grzech, ale nie żałowałam tej decyzji, choć nie było łatwo. Nie mieliśmy pieniędzy, ledwo przeżywaliśmy, a ja pracowałam na kilku etatach, by zapewnić dziecku najważniejsze. Syn dorósł i pojechał na studia do Warszawy. Aby wesprzeć go w pierwszych miesiącach, wyjeżdżałam do Niemiec po pracę, wysyłając mu pieniądze na czesne i zakwaterowanie. Moje matczyne serce rosło z dumy, iż mogę pomóc.

Michał od trzeciego roku sam dorabiał, a po ukończeniu uczelni znalazł stałą pracę. Do domu przyjeżdżał rzadko, maksymalnie raz w roku. Ja, mieszkająca w Lublinie, nigdy nie była w Warszawie. Myślałam, iż kiedy przyjdzie jego ślub, na pewno pojawię się osobiście. Zaczęłam odkładać pieniądze sześćdziesiąt tysięcy złotych.

Pół roku temu zadzwonił i oznajmił wielką nowinę zamierza się ożenić.

Mamo, nie przyjeżdżaj, najpierw tylko zaręczymy się, a wesele zorganizujemy później ostrzegł mnie syn.

Zmartwiłam się, ale co zrobić? Michał przedstawił mi swoją narzeczoną przez wideorozmowę. Dziewczyna, Grażyna, wydawała się piękna, elegancka i bogata. Jej ojciec, znany przemysłowiec, miał zapewnić nam wszelkie wygody.

Mijały dni, a syn nie przyjeżdżał, nie zapraszał mnie. Nie mogłam już dłużej czekać, więc kupiłam bilet kolejowy, spakowałam domowe jedzenie, upiekłam chleb i wyruszyłam. Zadzwoniłam do Michała przed wejściem do pociągu.

Co ty, mamo, dajesz! Jestem w pracy, nie zdążę cię przywitać. Oto adres, wezwij sobie taksówkę odrzucił.

Rano dotarłam do Warszawy, wezwałam taksówkę i zaskoczyła mnie cena przejazdu. Z okna samochodu podziwiałam poranne, mgłą spowite ulice. Drzwi otworzyła mi Grażyna. Nie uśmiechnęła się, nie przytuliła, tylko suchą ręką wskazała kuchnię. Michał jeszcze nie był w domu, odjechał wcześnie do pracy.

Rozkładając torby, wydobyłam ziemniaki, buraki, jajka, suszone jabłka, marynowane grzybki, ogórki, pomidorki i kilka słoików konfitury. Grażyna milczała, po czym rzekła, iż to wszystko na nic, bo nie jedzą takiego jedzenia i w ogóle nie gotują w domu.

Co wy jecie? zdziwiłam się.

Codziennie przywozi nam dostawa jedzenie. Nie lubię gotować, bo po tym w kuchni zalega nieprzyjemny zapach, który długo się rozwiewa odpowiedziała Grażyna.

Nim się obejrzałam, do kuchni wpadł mały chłopiec, trzyipółletni.

Poznajcie, to mój syn. Daniel przedstawiła.

Danilo? zapytałam.

Nie, Daniel, nie Daniel. Nie lubię, kiedy przekręcają imiona.

Dobrze, jak powiesz, Daniele.

Nie jestem Daniele, nazywam się Daniel. W mieście nikt nie przekręca imion, ale skąd wam wiedzieć odpowiedział chłopiec.

Łzy kipiały mi w oczach. Nie dlatego, iż syn ma żonę i dziecko, ale iż nic nie powiedział mi o tym wcześniej.

Nagle spojrzałam na ścianę i zobaczyłam wielki portret ze ślubu.

O, nie było ślubu? To przynajmniej zrobiliście piękne zdjęcie wymamrotałam, próbując zmienić temat.

Jak nie było ślubu? Było, dla dwustu osób. Po prostu ciebie nie było, a Michał powiedział, iż zachorowałaś. Może tak lepiej, iż tak się stało odparła Grażyna, oceniając mnie od stóp po głowę.

Czy zjemy śniadanie? zapytała.

Tak wymamrotałam.

Grażyna postawiła przede mną filiżankę herbaty i kilka kawałków drogiego sera. To w jej pojęciu było śniadanie. Ja potrzebowałam porządnego posiłku po długiej podróży. Chciałam usmażyć jajka i podać własny chleb, ale Grażyna stanowczo zabroniła smażenia, tłumacząc, iż zapach w kuchni jest nie do przyjęcia. Nie pozwoliła choćby zjeść domowego chleba, twierdząc, iż ona i Michał przestrzegają diety zdrowotnej.

Zrezygnowałam z jedzenia, rozczarowana, iż syn nie zaprosił mnie na własny ślub, na który latami zbierałam pieniądze. Wypiłam herbatę, a Grażyna milczała, jakby nie chciała słyszeć mojego rozpaczy. Nagle do mnie podbiegł Daniel, przytulił się. Chciałam go objąć, ale Grażyna machnęła ręką, mówiąc, iż nie wolno, bo nie wiemy, z czym przyjechałam.

Nie mając dla chłopca miejsca, podałam mu słoik malinowego dżemu, mówiąc: Będziesz miał słodką przekąskę do naleśników. Grażyna wyciągnęła mi słoik z krzykiem:

Ile razy mam powtarzać? Jesteśmy na diecie, nie jemy cukru!

Czułam, iż zaraz rozpadnę się w łzy. Nie dokończyłam herbaty, poszłam na korytarz, włożyłam buty, a Grażyna nie zauważyła, ani nie zapytała, dokąd idę. Wysiadłam na klatkę schodową, usiadłam na ławce i pozwoliłam łzom spłynąć. Nigdy nie czułam się tak przygnębiona.

Po chwili zobaczyłam, jak Grażyna wychodzi na spacer z Danielem i wyrzuca wszystkie moje słoiki na śmietnik. Nie była w stanie wypowiedzieć słowa. Gdy odeszła, spakowałam wszystko z powrotem do torby i pobiegłam na dworzec. Miałam szczęście ktoś odszedł z biletem, a ja kupiłam go na wieczorny odjazd.

Przy dworcu stała jadłodajnia. Kupiłam sobie zupę pomidorową, kawałek smażonego mięsa, ziemniaki z surówką. Byłam głodna, zapłaciłam niemało, ale czy nie zasługuję na odrobinę przyjemności? Spakowałam torby do szafy bagażowej i miałam jeszcze kilka godzin, by przechadzać się po Warszawie, której ulice mnie fascynowały.

W pociągu nie zasnęłam. Płakałam, bo syn nie zadzwonił, nie zapytał, gdzie jestem. Czułam się, jakby śnieg latem przygniatał mnie bardziej niż zimny wiatr. Mój jedyny syn był dla mnie całym światem, a okazał się niepotrzebny.

Teraz zastanawiam się, co zrobić z pieniędzmi, które odłożyłam na ten ślub. Czy zwrócić mu te sześćdziesiąt tysięcy złotych, by wiedział, iż matka zawsze o niego dbała? Czy zostawić wszystko, bo nie zasłużył?