Ja i moja żona mamy teraz czterdzieści cztery lata. Miesiąc i pół temu po raz kolejny zostaliśmy rodzicami. Już wcześniej mieliśmy pięciu synów, a teraz, w końcu, mamy córkę!
Nasza relacja zaczęła się jeszcze w liceum, byliśmy wtedy młodzi, a pierwsze dziecko urodziło się, gdy żona miała szesnaście lat. Nie zmniejszyło to wcale naszej miłości, wręcz przeciwnie zbliżyło nas do siebie i pobraliśmy się dosyć szybko.
Moi rodzice zawsze nas wspierali i kiedy dowiedzieliśmy się, mając dwadzieścia lat, iż spodziewamy się drugiego dziecka, cała rodzina była naprawdę szczęśliwa.
Mama kiedyś powiedziała mi, iż żałuje, iż sama miała tylko jedno dziecko. Tak bardzo chciała mieć dwójkę, ale nie było jej dane, więc opiekowanie się wnukami sprawia jej ogromną radość.
Bycie ojcem nie zawsze jest łatwe są przerażające chwile, gdy dzieci chorują, są śmieszne sytuacje i te smutne, wynikające z rodzinnych kłótni. Ale to w ogóle nie osłabia mojej miłości ani do dzieci, ani do żony. Uważam, iż jeżeli możemy mieć dzieci, powinniśmy je mieć. Czujemy się szczęśliwi i nie zamierzamy się zatrzymywać chcemy jeszcze więcej pociech.
Jak myślisz, czy to dobre podejście?
!["Sprzedaliśmy dom, żeby żyć spokojniej. Najbardziej żałuję jednej decyzji" [LIST]]()
