Usłyszała, jak mąż rozmawia z mamą, i nagle pojęła, po co tak naprawdę wzięła go za męża.
Igor, nie widziałeś mojej niebieskiej teczki z dokumentami? Pamiętam, iż zostawiłam ją na komodzie, а там teraz leżą tylko twoje czasopisma rzekła Bogna, nerwowo przeglądając stertę papierów w przedpokoju i co chwilę spoglądając na zegarek. Do ważnego spotkania zostało już zaledwie czterdzieści minut, a korki w centrum Warszawy już tworzą długie czerwone węże na nawigacji. Nie lubiła spóźnień. Po piętnastu latach pracy jako dyrektor finansowy w wielkiej firmie budowlanej punktualność stała się jej drugą naturą, zakorzenioną w podświadomości.
Igor wyszedł z kuchni, żując kanapkę z szynką. Miał na sobie ten sam domowy garnitur, który Bogna podarowała mu na urodziny miękki, aksaminiasty, granatowy, podkreślający jego błękitne oczy. Miał trzydzieści dwa lata, wyglądał świetnie: szczupły, zadbany, z modną fryzurą. Obok niego stała Bogna, której w zeszłym miesiącu skończyły się czterdzieści trzy lata, i choć otaczała się drogimi kremami, kosmetologami i regularnym fitness, czasem czuła się niekomfortowo.
Bóg, czemu się denerwujesz? uśmiechnął się ciepło, podszedł do niej i niechlujnie otrząsnął okruchy z podbródka. Przeniosłem ją na półkę w szafie, żeby nie ścięła się kurzem. Wiesz, kocham porządek. Zaraz ci ją przyniosę.
Z młodzieńczym zapałem podbiegł do szafy i w sekundę podsunął jej zaginioną teczkę.
Dzięki, kochanie! pogłaskała go w policzek, pachnący po goleniu balsamem. Co bym bez ciebie zrobiła? To wszystko, biegnę. Obiad w lodówce, podgrzejesz. Będę późno, mamy audyt w planie.
Powodzenia, moja królowo! zawołał, gdy Bogna ruszała na klatkę schodową.
W windzie uśmiechała się do swojego odbicia w lustrze. Jakże miała szczęście. Trzy lata temu, po trudnym i brudnym rozwodzie z pierwszym mężem, który wyssał z niej wszystkie soki, nie myślała o nowym związku. A wtedy zjawił się Igor: młody, ambitny menedżer w salonie samochodowym, nie gwiazda, ale opiekuńczy. Zaskakiwał ją niespodziewanymi kwiatami, śniadaniami w łóżku, komplementami. Przyjaciółki szeptały za plecami: To małżeństwo z interesu, on dla kasy, dla mieszkania. Bogna odrzucała ich komentarze. Czy można podrobić iskierkę w oczach? Czy można udawać trzy lata?
Wsiadła do swojego SUV-a, położyła teczkę na fotelu pasażera i uruchomiła silnik. Spojrzała w tył auta leżała torba do pralni, którą miała wrzucić wczoraj, a w kieszeni płaszcza znajdował się drugi telefon służbowy, na który mieli dzwonić audytorzy.
Kurczę! wykrzyknęła, zatrzymując auto i wracając.
Zmuszona do cofnięcia, winda szarpnęła w górę niczym osowiała żuka. Bogna otworzyła drzwi kluczem, starając się zrobić to cicho, by nie rozpraszać Igora, który miał usiąść przy laptopie nad kolejnym projektem.
W przedpokoju usłyszała głos męża dochodzący z salonu. Igor krzyczał, emocjonalny, najwyraźniej krążąc po pokoju.
Mamo, przestań się wtrącać! Mówiłem, iż wszystko jest w planie! ton jego był podenerwowany, nie jak pięć minut wcześniej.
Bogna zamarła, ręka nie dosięgnęła wieszaka. Jego intonacja była obca, nieznana. Wiedziała, iż podsłuchiwanie nie jest dobre, ale nogi przywarły do parkietu.
Co ona tam chce? kontynuował Igor. Mamo, słuchasz mnie w ogóle? Nie jestem idiotą. Trzy lata wytrzymuję tę starą kobietę nie po to, by teraz wyjść z jakąś chatą na wsi.
W piersi Bogny eksplodował lodowy kryształ. Starą kobietę? Czy on tak ją nazywa?
Dobra, mamo, jeszcze wytrzymam! rozbawiony Igor zachichota, a śmiech wydawał się szorstkim skrawkiem. Czy widziałaś ją bez tynku? Żadne zastrzyki nie pomagają. Każdego wieczoru, kiedy leżę w łóżku, wyobrażam sobie, iż jestem w pracy. Muszę płacić za szkodliwość, oddawać mleko!
Bogna przycisnęła dłoń do ust, by nie wykrzyczeć. Łzy rozbłysły, rozmazując tusz. Chciała wdarć się do pokoju, uderzyć go, wyrzucić. ale zimna, zła siła trzymała ją w miejscu. Musiała posłuchać. Musiała dowiedzieć się wszystkiego.
Wiesz, mamo, niedługo się wszystko zwróci głos Igora stał się marzycielski. Wczoraj wspomniała, iż chce przelać na mnie dom na wsi w Srebrnym Borze. Powiedziała, iż to prezent na rocznicę. Wyobraź sobie, ile to kosztuje! Zadzwoniłem już do pośrednika, sprawdziłem. Gdybyśmy sprzedali, mielibyśmy na mieszkanie w centrum dla ciebie i na mój biznes, a resztę moglibyśmy zniknąć daleko stąd. A Bogusia co? Będzie płakać, ale się uspokoi. Jest twarda, jeszcze zarobi.
W słuchawce coś go rozpraszalo, bo Igor zaczął się bronić:
Nie żałuję jej! Przypomnij sobie, jak na twoim jubileuszu wciągała nas sałatami! Majonez szkodzi, cholesterol. A ja ją nienawidzę tak, iż zębami się trzęsie, zwłaszcza gdy naucza mnie życia. Igorze, rozwijaj się, czytaj książki. Tch!
Bogna zsunęła się po ścianie i usiadła na piętach. W uszach szum. Trzy lata. Trzy lata kłamstw. Każde kocham, każdy uścisk, każdy bukiet wszystko było inwestycją. Czekał na wielki łup: dom na wsi, odziedziczony po ojcu, wart fortunę, który zamierzała przelać na męża, by poczuł się właścicielem, a nie przygarniętym. Co za głupia!
Dobra, mamo, jedziemy przerwał Igor. Ona może wrócić, zapomni, bo w chmurach lata. Zadzwonię wieczorem, kiedy zaśnie. Kocham cię. Jesteś jedyną kobietą, dla której zrobię wszystko.
Usłyszały się kroki w stronę kuchni. Bogna, zbierając siłę w pięść, cicho wymknęła się z mieszkania, delikatnie zamykając drzwi za sobą.
W przedsionku przycisnęła czoło do zimnej ściany. Serce waliło w gardle, ciało drżało jak drobny proch. Co robić? Wracać? Wywołać scenę? On zacznie się bronić, kłamać, iż nic nie rozumiał, iż to żart, iż mówił o szefowej Nie. Z takimi ludźmi nie można reagować emocjami.
Bogna wytrzygnęła twarz rękawem drogiego płaszcza. Była dyrektorem finansowym. Potrafi liczyć, planować i zadawać ciosy, kiedy przeciwnik tego nie spodziewa się. On chce gry? Dostanie ją.
Zeszła w dół, wsiadła do samochodu i spojrzała w lusterko wsteczne. Oczy czerwone, tusz płynący. Starą kobietę wyszeptała. Trzy lata. Igorze, zobaczymy, kto kto przetrwa.
Nie pojechała do pracy. Zadzwoniła do zastępcy, powiedziała, iż źle się czuje, i poprosiła, by poprowadziła spotkanie bez niej. Sama pojechała do małej kawiarni na obrzeżach, gdzie nikt nie mógł jej zaskoczyć. Potrzebowała planu.
Wieczorem wróciła do domu, jak zwykle, z torbami zakupów, z wymuszoną na twarzy uśmiechniętą, który kosztował ją wiele wysiłku.
Igor spotkał ją w przedpokoju, wyciągnął rękę do pocałunku. Bogna ledwo powstrzymała się, by nie odskoczyć. Oparła policzek, starając się nie wdychać jego zapachu. Teraz pachniał gnijąco, choć był przykryty drogim perfumem, który, nawias, kupowała mu ona.
Zmęczona, biedaczku? zapytał troskliwie, odbierając torby. Przygotowałem kolację. Makaron z owocami morza. Twoje ulubione.
Dziękuję, kochanie odpowiedziała, głos lekko chrypiący, ale równy. Głowa rozdziera. W pracy szaleństwo.
Podczas kolacji obserwowała go: jak nakłada sałatkę, nalewa wino, patrzy w oczy szczerym spojrzeniem. W głowie brzmiało: Muszę płacić za szkodliwość.
Igorze zaczęła, kręcąc kieliszkiem. Dziś dużo myślałam o nas.
Igor napiął się ledwie na ułamek sekundy, ale Bogna, patrząc na niego innymi oczami, zauważyła w jego spojrzeniu strach.
O co dokładnie?
O tym domu w Srebrnym Borze. Pamiętasz?
Twarz Igora natychmiast się rozluźniła, w oczach zapłonął drapieżny błysk, który gwałtownie schował pod maską czułości.
Pamiętam, oczywiście. Ale wiesz, iż niczego nie potrzebuję od ciebie. Najważniejsze, iż jesteśmy razem.
Kłamco pomyślała Bogna.
Rozumiem skinęła. Ale chcę zrobić coś ważnego dla ciebie. Chcę, byś czuł się pewnie. Zajmę się dokumentami w przyszłym tygodniu. Przepiszę dom na ciebie.
Igor prawie upuścił widelec. Starał się zachować spokój, ale kąciki ust podkrzywiły się zdradliwie.
Bogusiu, to poważny krok Jesteś pewna? Może nie powinniśmy się spieszyć?
Pewna. Jesteś moim mężem, moją ostoją. Kto, jeżeli nie ty? A twoja mama nie będzie przeciw? Może zaprosimy ją na obiad w weekend, żeby uczcić mój wybór? Chcę, żeby wiedziała, jak bardzo cię cenimy.
Mamusia? rozpromienił się Igor. Oczywiście! Będzie szczęśliwa! Zawsze mówi: Jaka to mądra Bogusia.
Bogna spuściła wzrok, ukrywając złowieszczy uśmiech.
Wspaniale. Niech przyjedzie w sobotę. Przygotuję coś specjalnego.
Kolejne trzy dni stały się dla niej wyrafinowanym torturą. Musiała spać w tym samym łóżku, znosić jego dotyki, słuchać jego gadania. Ale cel dodawał sił. Skonsultowała się z prawnikiem, wiedziała, co robi.
W sobotę przybyła Tamara Piotrowna, matka Igora, w pełnym przepychu. Miała bluzkę z falbankami i masywną broszkę, którą Bogna widziała jedynie przy wielkich uroczystościach. Teściowa lśniła sztuczną życzliwością.
Bogusiu, córeczko, jak schudłaś! wykrzyknęła, wchodząc i patrząc na synową. Pracujesz dużo, nie darujesz sobie odpoczynku. A Igor mówi, iż chcesz nas czymś przyjemić?
Proszę, Tamaro Piotrowna, zapraszam do stołu wprowadziła gości.
Stół uginał się pod bogactwem: pieczona kaczka, sałatki, kawior, drogie wino. Igor kręcił się, obsługując damy, ale Bogna widziała, jak nerwowo czeka na główne danie rozmowę o nieruchomości.
Gdy podano przystawki i Igor nalał wina, Bogna stuknęła widelcem w szklankę, domagając się uwagi.
Drodzy moi zaczęła uroczystym tonem. Zwołałam was nie bez powodu. Jesteście moją rodziną. Chcę podzielić się z wami planami.
Igor i Tamara Piotrowna zamarły, patrząc na nią niczym króliki przy wężu. Teściowa choćby przestała oddychać, trzymając serwetkę w pięści.
Wiecie, iż mam dom w Srebrnym Borze kontynuowała. Rozmawialiśmy o jego przekazaniu.
Tak, tak, Bogusiu, to bardzo mądre rozwiązanie wykrzyknęła Tamara. Mężczyzna musi czuć się właścicielem, to wzmacnia małżeństwo.
Zgadzam się w pełni przytaknęła Bogna. Dlatego dziś rano udałam się do notariusza.
Igor podszedł do przodu, oczy błysnął chciwość.
I? wypuścił.
Zdałam sobie sprawę z jednej ważnej rzeczy zrobiła teatralną pauzę. W tych niepewnych czasach nie można wkładać wszystkich jajek do jednego koszyka. Dlatego postanowiłam nie tylko przepisać dom, ale myśleć daleko.
Co to ma znaczyć? uśmiech spłynął z twarzy Igora.
Sprzedałam dom. Dziś rano. Transakcja zamknięta, pieniądze przelane.
W pokoju zapanła cisza tak gęsta, iż słychać było tykanie zegara w korytarzu. Tamara otworzyła usta, zamknęła, znów otworzyła.
Sprzedałaś? zapytał Igor, głosem przygasłym. Ale jak? Bez mnie? Umówiliśmy się Ty powiedziałaś
MóBogna odwróciła się i wyszła, wiedząc, iż w końcu odzyskała kontrolę nad własnym życiem.
