Urodziłam ci syna, ale niczego od ciebie nie chcę zadzwoniła kochanka.
Mąż spojrzał na Lidię wzrokiem psa wyrzuconego z domu.
Tak, Lidka, dobrze słyszysz. Sześć miesięcy temu była inna. Dosłownie kilka spotkań, zwyczajna rozrywka. A ona niedawno urodziła mi syna
Lidii zakręciło się w głowie. Że co proszę?!
Jej wierny, kochający mąż i dziecko z kimś innym!
W głowie tłukło się jedno wielkie: ja chyba śnię.
Kilka minut zajęło jej przetrawianie sensu wypowiedzi męża.
Siedział naprzeciw, jakby mu powietrze zeszło z płuc, ramiona oklapnięte, dłonie skulone między kolanami. Człowiek zgnieciony własnymi błędami, pomyślała Lidia.
Syn powtórzyła. Ty, żonaty facet, masz syna i to nie ze mną?
Lidka, przysięgam, nie wiedziałem nawet. Myślałem, iż się rozeszliśmy, poszła do męża. Myślałem, iż wszystko OK. Wczoraj zadzwoniła: Masz syna. 3 kilo 200, zdrowy. Odłożyła słuchawkę.
Lidia aż wstała, z trudem stając na nogach kolana jak z waty, jakby właśnie przebiegła maraton.
Za oknem hulała jesień. Pozwoliła sobie na mały zachwyt kolorowy park, deszcz smagający liście Pięknie. W jakimś innym życiu.
No i co teraz? spytała, nie patrząc w jego stronę.
Nie wiem odparł.
O, wspaniała odpowiedź samca-alfa. Szef rodziny, król Kanapy! Nie wiem.
Obróciła się gwałtownie.
Pojedziesz tam? Zobaczyć dzieciaka?
Przerażony Konrad podniósł wzrok.
Lidka, napisała mi adres szpitala. Wypis mają pojutrze. Powiedziała: Chcesz przyjedź, nie chcesz nie. Ja od ciebie nic nie chcę. Dumna jest.
Nic nie chce, jasne.
Nic nie chce powtórzyła Lidia z ironicznym uśmiechem. Święte słowa.
Nagle drzwi wejściowe trzasnęły. Wracali chłopcy.
W sekundę Lidka założyła maskę lata pracy w nieruchomościach nauczyły ją pozować, choćby gdy umowa pali się w oczach.
Do kuchni zajrzał starszy z synów wysoki, barczysty dwudziestolatek.
O, rodzice! Co tacy smętni? Mamo, coś do jedzenia mamy? Po treningu padamy z głodu.
W lodówce są pierogi, podgrzejcie sobie rzuciła Lidia.
Tata, miałeś zobaczyć, co mi przy gaźniku padło w tym gratku, co dziadek kupił młodszy syn trzepnął tatę po ramieniu.
Lidia patrzyła na nich z rosnącym bólem.
Nazywają go 'tata’, choć rodzonego lata temu wywiało, płaci tylko alimenty Konrad wychował ich, uczył jeździć rowerem, leczył stłuczone kolana, jeździł na wywiadówki.
To był ich Ojciec. Ten prawdziwy.
Konrad wygiął usta do uśmiechu:
Jasne, Szymek. Zobaczę, później pogadamy z mamą.
Chłopaki odeszły, hałasując talerzami.
Kochają cię powiedziała Lidia cicho. A ty
Przestań, Lidka. Ja też ich kocham. To moje chłopaki. Nigdzie się nie wybieram.
Mówię ci szczerze to był błąd. Chwila słabości. Nic poważnego.
Po prostu głupota!
Głupota, której trzeba będzie zmieniać pieluchy
Do kuchni wbiegła sześciolatka. To był moment, w którym pancerz Lidii zaczął pękać. Córka rozpędzona jak pendolino wlazła tacie na kolana.
Tatusiu! Czemu jesteś smutny? Mama cię skrzyczała?
Konrad przytulił ją, wtulając nos w jasne włoski.
Żył dla niej.
Lidia wiedziała: za Marysię poszedłby w ogień. Miłość ojcowska bezwarunkowa i mocna jak flaszka żubrówki.
Nie, księżniczko. Po prostu gadamy o dorosłych sprawach. Idź bajki włącz, zaraz przyjdę.
Marysia wybiegła, w kuchni znów zrobiło się cicho.
Wiesz, iż nic już nie będzie jak dawniej? Lidia usiadła do stołu.
Nie pójdę nigdzie, Lidka. Kocham ciebie, dzieci bez was nie dam rady.
Takie banały, a rzeczywistość jest inna: masz tam syna. Potrzebuje ojca.
Ona teraz mówi niczego nie chcę. Bo jest na haju poporodowym albo już kombinuje.
Minie miesiąc, pół roku mały zacznie chorować, rosnąć wtedy zadzwoni: Konrad, nie mamy kombinezonu na zimę!
Albo: Konrad, musisz iść z nim do lekarza!
I polecisz. Bo jesteś dobry i gulasz się sam.
Konrad zamilkł.
A pieniądze, Konrad? Lidia ściszyła głos. Skąd je weźmiesz?
Zmarszczył się, jakby go cięła kosa. Dwa lata temu jego biznes padł, a długi Lidia spłacała z własnej kieszeni.
Obecnie w zasadzie wszystko co mieli dom w Wilanowie, auto, wakacje, edukacja dzieci wisiało na niej.
Konrad nie miał normalnej karty, cały czas blokowali mu konta, korzystał z gotówki, czasem z jej konta.
Jakoś znajdę mruknął nieśmiało.
Gdzie? Zostaniesz taksówkarzem w nocy? Albo będziesz mi z portfela podbierał, żeby tamtym pomagać?
Ty wiesz, jakie to żałosne? Ja utrzymuję rodzinę, a ty na moje pieniądze sponsorujesz kochankę i bękarta?
Nie mów tak! Konrad aż podskoczył z krzesła. To się skończyło pół roku temu!
Dziecko wiąże ludzi bardziej niż obrączka.
Pojedziesz na wypis?
Pytanie wisiało w powietrzu. Konrad schował twarz w dłoniach.
Nie wiem, Lidka Szczerze. Po ludzku powinienem. Dziecko niczemu winne.
Po ludzku powtórzyła z kpiącym uśmiechem. A po ludzku względem mnie? Marysi? Chłopaków?
Pojedziesz, zobaczysz zawiniątko. Weźmiesz na ręce.
Koniec popłyniesz. Znam cię, miękiszon.
Zaczniesz jeździć raz w tygodniu, potem co drugi dzień, potem na weekendy.
A nam powiesz, iż masz dużo pracy. A my tu będziemy siedzieć i czekać.
Lidia podeszła do kranu, odkręciła, popatrzyła na strumień i zakręciła.
Młodsza jest o osiem lat, Konrad. Ma trzydzieści dwa, urodziła ci syna. Swojego, z twoją krwią. Moi synowie nie są twoi z krwi, choć ich wychowałeś. A tam twój.
Serio myślisz, iż to nie ma znaczenia?
Gadasz głupoty! Chłopaki są moi, wychowałem ich!
Daj spokój. Każdy facet potrzebuje dziedzica, własnego.
Przecież mamy Marysię!
Marysia to dziewczynka
Konrad zerwał się z miejsca.
Dość! Nie wyrzucaj mnie na żywca! Przysięgłem, zostaję w rodzinie. Ale robota z lodem też nie jestem.
Dziecko się urodziło. Moje, tak. Zawiniłem wobec ciebie, masakra.
Chcesz wywal mnie. Dziś się pakuję, pójdę do matki, do kawalerki, pod most ale mnie nie szantażuj!
Lidia zamarła, przeszył ją strach.
Powie: Idź to on pójdzie. Dumny głupol, ale dumny.
Od razu przytuli się do tamtej będzie bohaterem, biednym, ale swoim.
A ona go wtedy straci na zawsze.
Nie chciała go stracić. Mimo bólu, mimo palącej złości kochała go. A i dzieci go kochały.
Rozwalić można w minutę. A później co? Żyć w pustym domu, gdzie każdy kąt przywołuje wspomnienia?
Siadaj powiedziała cicho. Nikt cię nie wyrzuca.
Konrad przez sekundę jeszcze stał, potem powolutku usiadł.
Lidka, przepraszam cię. Po prostu jestem durniem
Durniem zgodziła się. Ale naszym durniem.
Wieczór minął we mgle.
Lidia pomagała Marysi z zadaniami, ogarniała papiery do pracy, ale myślami była daleko.
Wyobrażała sobie tamtą kobietę. Jaka jest? Młoda, pewnie ładna.
Teraz patrzy na niemowlę i myśli: Wygrałam.
Skoro niczego nie chce, nie robi awantur, najłatwiej: Masz syna, ogarniamy się sami, jesteśmy dumni.
Faceci na to lecą jak muchy do miodu. Zaraz chce być bohaterem.
Konrad kręcił się po łóżku, wzdychał, spał niespokojnie, a Lidka leżała z otwartymi oczami w ciemności.
Ma czterdzieści pięć lat, jest piękna, zadbana, ogarnięta, a jednak młodość już mija.
A tam młodsza.
***
Rano było jeszcze gorzej.
Chłopaki gwałtownie zjedli i polecieli, a Marysia zaczęła grymasić.
Tato, zapleć mi warkocza! Mama robi krzywo!
Konrad wziął szczotkę, jego wielkie łapy, zaznajomione i z kierownicą, i z młotkiem, delikatnie rozczesywały jasne włoski.
Zaplatanie wymagało od niego takiej koncentracji, iż wystawił czubek języka.
Lidka popijała kawę, patrząc na to.
To jej mąż prawdziwy, ciepły, domowy.
A gdzieś tam jest inne dziecko, które ma do niego prawo!
Konrad odezwała się, gdy Marysia zniknęła w swoim pokoju. Musimy podjąć decyzję. Teraz.
Odłożył szczotkę.
Myślałem całą noc.
I?
Nie pojadę na wypis.
Coś w niej ścisnęło, ale maska została na twarzy.
Dlaczego?
Bo jeżeli pojadę, dam nadzieję. Jej, sobie, temu dziecku.
Nie umiem być ojcem na dwa domy. Nie chcę, Lidka! Nie chcę cię okłamywać, nie chcę zabierać czasu Marysi, chłopakom.
Wybierałem jedenaście lat temu. Ty jesteś moją żoną, tutaj jest moja rodzina.
A tamten chłopak? Lidia była zdumiona, iż pyta.
Będę pomagać finansowo, przez alimenty lub założymy konto.
Ale jeździć nie. Lepiej, żeby rósł nie znając mnie, niż miał czekać na weekendy, a tatuś będzie patrzył na zegarek, wyrywając do swojej prawdziwej rodziny. Tak jest uczciwiej.
Lidia milczała, kręcąc obrączką na palcu.
Jesteś pewien? Nie będziesz żałować?
Będę przyznał Konrad. Na pewno będę myśleć, jak tam mały, ale jak zacznę się tam kręcić, stracę was.
Ty tego nie wytrzymasz. Jesteś twarda, Lidka, ale nie ze stali.
Zaczniesz mnie nienawidzić, a ja nie chcę być znienawidzony przez ciebie.
Boże, jakie to chaotyczne…
Przyszedł, położył jej ręce na ramionach.
Lidka, nie chcę innego życia. Mam ciebie, dzieci. Cała reszta to cena za moją głupotę.
Zapłacę ale tylko pieniędzmi.
Czasem, troską, uwagą nie jestem w stanie się podzielić
Lidia położyła swoją dłoń na jego.
Pieniędzmi mówisz? uśmiechnęła się krzywo.
Zarobię, padnę, ale zarobię. Nigdy więcej nie poproszę cię o wsparcie. To mój problem, Lidka.
Poczuła ulgę. Może i nie zachowywał się wobec niej wzorowo, ale właśnie takich słów wyczekiwała.
Nie zamierzała nigdy dzielić męża z nikim. Co ją obchodziła tamta? Urodziła z żonatym, jej sprawa.
***
Na wypis Konrad nie pojechał.
Kochanka potem dzwoniła do upadłego wrzeszczała, czemu nie przyszedł.
Konrad postawił sprawę jasno: rozliczą się tylko przez konto; spotkań nie będzie.
Kochanka po kilku wykrzyknieniach rozłączyła się i przez pół roku nie dała znaku życia. Jej numer przeszedł do historii i Lidii bardzo to pasowało.
