– Trzydziestego pierwszego mama i siostra przyjdą, tu masz menu – marsz do kuchenki – rzucił Paweł przez ramię, choćby nie odrywając wzroku od telefonu.
– Bliźniaczki już ryby nie jedzą, pamiętaj. Majonezu też nie, mama mówi, ciężko jej.
Karolina wyciera talerz w ciszy.
Nie odwraca się, patrzy w okno.
Za szybą gaśnie dzień nad Warszawą.
Odkłada talerz, odwraca się do męża.
– To twój jubileusz, Pawle.
– No tak, dlatego chcę, żeby wszystko było jak trzeba.
– A co ze mną?
Podnosi wreszcie wzrok od telefonu.
– Ty? Jak zwykle na kuchni. Dlaczego pytasz?
Milczy.
Przez piętnaście lat milczała, gdy Elżbieta przyjeżdżała z listą poleceń.
Gdy siostra Małgorzata siadała na kanapie, a ona zbierała po jej dzieciach.
Piętnaście lat bycia niewidzialną na cudzych świętach.
– Nic – mówi i wychodzi z kuchni.
Rano, dwudziestego dziewiątego, dzwoni do mamy.
– Mamo, możemy z Kubą przyjechać?
– Jasne. A Paweł?
– Paweł zostaje. Ma gości.
Pauza w słuchawce.
– Karolinko…
– Wszystko dobrze, mamo.
Pakuje torbę szybko: dżinsy, swetry, dokumenty.
Syn Kuba staje w drzwiach, patrzy na bagaż.
– Jedziemy?
– Jedziemy.
Kiwa głową. W wieku trzynastu lat rozumie więcej niż jego ojciec przez piętnaście.
Paweł wraca o szóstej trzydzieści.
Otwiera lodówkę – pustka.
– Karolinka!
Cisza w całym mieszkaniu.
Na stole leży kartka.
„Paweł. Lista zakupów w lodówce. My z Kubą u moich rodziców. Przygotuj wszystko sam. Udanych urodzin. Klucze u pani Wioletty”.
Czyta trzy razy, nie wierzy.
Dzwoni – odrzuca połączenie.
Pisze – żadnej odpowiedzi.
Patrzy na listę: kurczak, ziemniaki, śledź, ogórki.
Nie ma pojęcia, co z tym zrobić.
Trzydziestego rano wstaje o szóstej, próbuje gotować.
Do obiadu kuchnia wygląda jak po wybuchu.
Łupiny cebuli, plamy oleju, spalony kurczak.
Ziemniaki zmieniły się w papkę.
Telefon wibruje – mama.
– Pawełku, jutro będziemy o jedenastej. Karolina wszystko przygotowała?
– Mamo, Karoliny nie ma.
– Jak to nie ma?
– Wyjechała. Do swoich.
Cisza, potem głos wysoko.
– Zostawiła cię w dzień urodzin? Ona chyba…
– Mamo, sam gotuję.
– Ty?! Paweł, to jakieś kpiny!
– Nie wiem, mamo.
– Przyjedziemy, ogarniemy. Małgorzata pomoże.
Paweł patrzy na chaos w kuchni.
Coś w nim się kurczy, parzy od wewnątrz.
Trzydziestego pierwszego w południe staje w drzwiach Elżbieta z wielką torbą.
Za nią Małgorzata z dwiema rozczochranymi dziewczynkami.
– No, pokaż, co przygotowałeś – mama idzie do kuchni. – I to wszystko?
Trzy talerze: kiełbasa, ogórki, masa o nieokreślonym kolorze.
– Serio, Paweł? – krzywi się Małgorzata. – Całą noc jechałam dla tego?
– Starałem się – mówi cicho.
Elżbieta otwiera lodówkę.
– Przecież pustka! Ani mięsa, ani ryb. Po co nas zapraszałeś, skoro nie umiesz nas przyjąć?
– To nie ja zapraszałem. To Ty powiedziałaś, iż przyjedziesz.
– Czyli matka ci przeszkadza?
Bliźniaczki już biegają po mieszkaniu.
Jedna przewraca krzesło, druga rozlewa coś na kanapę.
– Małgorzata, uspokój je trochę – prosi Paweł.
– Dzieci muszą się ruszać. Co, dzieci przeszkadzają?
Coś w nim pęka.
Przypomina sobie piętnaście lat Karoliny: gotowanie, sprzątanie, zmuszony uśmiech.
I nikt nigdy nie powiedział jej dziękuję.
– Mamo, Małgorzato, nie mogę – siada na stołku. – Nie umiem gotować. Jestem zmęczony. Zamówmy coś albo idźcie do restauracji.
– Jak do restauracji?! – Elżbieta podnosi ręce. – Na twój jubileusz? To wszystko przez nią, twoją Karolinę. Zrobiła ci wodę z głowy.
– Ona przez piętnaście lat robiła wszystko dla was! Czy ktoś jej pomógł? Powiedział chociaż raz „dziękuję”?
– My jesteśmy gośćmi, do jasnej cholery!
– Nie jesteście gośćmi. Jesteście darmozjadami.
Elżbieta blednie, łapie torbę.
– Małgorzata, zbieraj dzieci. Wracamy. Niech siedzi ze swoją drogą żoną.
Małgorzata rzuca mu spojrzenie pełne jadu.
– Pożałujesz, Pawle.
Drzwi trzaskają.
Paweł zostaje sam z ledwo ruszoną kiełbasą.
Nawet nie złożyli życzeń.
Przyszli najeść się, a jak nie było czego – zniknęli.
O siódmej wieczorem jedzie pod Warszawę.
Rodzice Karoliny mieszkają w starym domu, z werandą i krzywym płotem.
Zatrzymuje się przy furtce, widzi światło w oknach.
Puka.
Otwiera Karolina, rozpuszczone włosy, stary sweter, bez makijażu.
Przypomina sobie, jaka jest naprawdę, bez wszystkich dodatków.
– Cześć.
– Cześć.
– Mogę wejść?
Patrzy długo, potem kiwa głową.
W salonie Kuba z tabletem, w kuchni mama Karoliny kroi sałatę.
– Dobry wieczór, Pawle – nie uśmiecha się. – Herbatę zrobić?
– Nie trzeba, dziękuję.
Karolina siada na parapecie, obejmuje kolana.
– Odeszli?
– Odeszli. Pokłócili się, wyjechali.
– Bez życzeń?
– Bez.
Za oknem wiruje śnieg.
– Karolinka, przepraszam.
Milczy długo.
– Naprawdę nie rozumiałem. Myślałem, iż rodzina tak powinna działać.
– Masz rację. Nie chodziło im o mnie, tylko o Twój stół i Twoje ręce.
– Nie o moje ręce. O moje milczenie – odwraca się do niego. – Przyzwyczaili się, iż zawsze milczę.
To się musiało skończyć.
















