Od siedmiu miesięcy Kaja nie wychodziła z domu. Nie z powodu pandemii ani kwarantanny — po prostu nie mogła. Choroba przygwoździła ją do łóżka w wynajętym mieszkaniu na trzecim piętrze kamienicy przy ulicy Długiej w Gdańsku. Lekarze rozkładali ręce, mama przyjeżdżała w co drugi weekend z Bydgoszczy, a siostra Magda po pracy codziennie przynosiła obiad w pojemnikach z Ikei.
Sypialnia Kai wychodziła na północ. Za oknem, dokładnie na wysokości parapetu, rósł stary kasztanowiec. W listopadzie został z niego jeden rudy liść, który trzymał się gałęzi jak ostatni pasażer na pustym przystanku. Kaja patrzyła na niego codziennie rano, jeszcze zanim wzięła telefon do ręki. Czasem miała wrażenie, iż ten liść jedyny w całym mieście nie dostał wiadomości, iż już po sezonie.
Pewnego wtorku zapytała Magdę:
— Myślisz, iż on jeszcze długo?
Magda odstawiła kubek z herbatą na parapet.
— Kto?
— Ten liść. Został jeden.
Siostra podeszła do okna. Z dołu dobiegał dzwonek tramwaju numer osiem, który skręcał w stronę Opery Bałtyckiej. Magda oparła czoło o chłodną szybę i przez chwilę nic nie mówiła. Znała Kai pytania od dawna — zawsze chodziło w nich o coś innego, niż wynikało ze słów.
— A czemu pytasz?
Kaja przekręciła się na bok. Kabel od kroplówki przesunął się po kołdrze z cichym szelestem.
— Bo jak spadnie, to chyba ja też przestanę. Nie wiem, jak to wytłumaczyć. Po prostu tak czuję.
W pokoju unosił się zapach rosołu, którego Kaja znowu nie tknęła, i wilgotnych liści wnoszonych na butach z klatki. Magda nie odpowiedziała od razu. Zdjęła płaszcz, powiesiła go na oparciu krzesła, po czym usiadła na brzegu łóżka i wyjęła z torebki małe nożyczki do paznokci. Kaja nie zwróciła na nie uwagi.
— To go przypilnuję — powiedziała w końcu Magda. — A ty mi obiecaj, iż codziennie na niego spojrzysz. Umowa?
Kaja kiwnęła głową. Tej nocy pierwszy raz od dawna zasnęła bez tabletek nasennych.
Grudzień przyszedł mokry i wietrzny. Zatoka przez tydzień nie dawała spokoju, wiatr wył w kominach starego budynku, a liść trwał. Styczeń przysypał go śniegiem, luty zmroził na szklankę — a on wciąż wisiał na swoim miejscu. Nie drgnął choćby podczas orkanu, który pozrywał banery reklamowe na całym Dolnym Mieście.
Kaja codziennie rano odsuwała firankę i sprawdzała. Był. Zawsze był.
Zaczęła jeść. Najpierw połówkę kanapki, potem całą. Poprosiła o laptop i zaczęła pracować zdalnie — najpierw po godzinie dziennie, potem po trzy. W lutym sama umyła włosy nad wanną. W marcu zrobiła pierwszy krok bez balkonika, trzymając się futryny.
— Twoja umowa działa lepiej niż sterydy — powiedziała do Magdy przez telefon.
Siostra roześmiała się krótko. W tle słychać było dworcowy komunikat — wracała z delegacji.
— Mówiłam, iż go przypilnuję.
W połowie kwietnia lekarz prowadzący, doktor Wierzbicka, zamknęła kartę i powiedziała to, na co Kaja czekała osiem miesięcy:
— Może pani wychodzić. Bez ograniczeń. Proszę tylko nie biegać maratonów od razu.
Kaja wróciła do domu taksówką. Nie zdjęła kurtki. Nie wypiła herbaty, którą zaparzyła jej sąsiadka spod dwójki. Zeszła po schodach, czując, jak drżą jej nogi — z wysiłku, nie ze strachu.
Podeszła do kasztanowca.
Spojrzała w górę.
Liść przez cały czas tam był. Tkwił dokładnie w tym samym miejscu co w listopadzie, tylko teraz, w dziennym świetle i z odległości dwóch metrów, wyglądał inaczej. Zbyt równy. Zbyt nasycony jak na kwiecień. Kaja przysunęła się bliżej. Kora pnia była szorstka, ale coś jasnego odcinało się na tle gałęzi.
Weszła na niski murek i wspięła się na palce.
Liść był z cienkiego plastiku. Wycięty manualnie, pomalowany farbą akrylową w kolorze kasztanowej rdzy, przymocowany do gałęzi przezroczystą żyłką wędkarską. Na odwrocie ktoś napisał czarnym markerem jedną literę: „K”.
Kaja dotknęła go palcem. Plastik był zimny, gładki, śliski po porannym deszczu. Dopiero teraz zauważyła, iż żyłka została owinięta wokół gałęzi osiem razy i zabezpieczona kroplą kleju na gorąco.
Stała tak, z dłonią na pniu, i patrzyła na ten liść, który przetrwał śnieg, mróz, wiatr i zwątpienie. Nie dlatego, iż był silny. Dlatego, iż ktoś zrobił go tak, by nie mógł spaść.
Z kieszeni wyjęła telefon. Wystukała wiadomość do Magdy:
„Jesteś w domu?”
Odpowiedź przyszła po minucie.
„Wychodzę do ciebie. Daj mi pół godziny.”
Kaja usiadła na ławce pod drzewem i czekała. Obok przebiegł pies sąsiadki — rudy kundel, który zawsze szczekał na listonosza. Tramwaj ósemka znowu wezwał zakręcie. Miasto pachniało mokrym asfaltem i pierwszymi pąkami.
Kiedy Magda wyszła zza rogu z reklamówką pełną pomarańczy, Kaja wstała i pokazała jej liść.
— Ty to zrobiłaś.
Magda przystanęła. Poprawiła pasek torby na ramieniu.
— Kiedy?
— W ten wtorek, jak zadałaś to pytanie. Wyszłam od ciebie, poszłam do castoramy po farbę, potem wróciłam po drabinę od dozorcy. Wniosłam ją po schodach, bo winda znów nie działała. Śmiał się ze mnie, iż maluję liść w nocy, jak jakaś wariatka.
Kaja patrzyła na siostrę. Wyobraziła ją sobie: noc, mżawka, drabina rozstawiona na chodniku, Magda w rękawiczkach ogrodowych, z pędzelkiem i suszarką do włosów na przedłużaczu, żeby farba wyschła szybciej. To nie był obraz, który dało się wymazać.
— To ile miałaś roboty?
— Cztery godziny. Farba nie chciała złapać na plastiku, musiałam malować trzy razy. A potem jeszcze wiatr zerwał pierwszą wersję, bo przykleiłam taśmą dwustronną. Więc kupiłam żyłkę.
Kaja przytuliła ją mocno. Torba z pomarańczami wylądowała na chodniku i dwie sztuki potoczyły się pod ławkę.
— Nie zasłużyłam na to — szepnęła Kaja.
— Nie dlatego to zrobiłam — odparła Magda. — Zrobiłam, bo nie mogłam patrzeć, jak gaśniesz przez jakiś liść. Wiedziałam, iż jak spadnie, to ty przestaniesz wierzyć. A wtedy ja bym nie dała rady cię utrzymać. Nikt by nie dał. Więc zrobiłam taki, który nie spadnie.
Kaja podniosła pomarańcze z ziemi. Jedna była lekko obita.
— Wiesz, co teraz zrobimy? — zapytała.
— Co?
— Kupimy drabinę. Porządną, składaną, za dwieście pięćdziesiąt złotych. I zawieś tę twoją atrapę na gałęzi naprawdę wysoko, tak żeby nikt jej nie zauważył przez najbliższe dziesięć lat.
Magda uniosła brwi.
— Po co?
— Bo teraz ja komuś powiem, żeby na nią patrzył. Nie wiem jeszcze komu. Ale na pewno tak.
Weszły do klatki. Na półpiętrze pachniało kapustą z trzeciego piętra. Stara winda wciąż nie działała, więc poszły schodami, powoli, ramię w ramię. Kaja pierwszy raz od pół roku wspięła się na górę bez odpoczynku.
Wieczorem zadzwoniła do mamy. Nie powiedziała jej o liściu. Powiedziała tylko, iż od wtorku wraca do pracy i iż w weekend przyjedzie do Bydgoszczy pociągiem Intercity, tym o 7:42.
Mama milczała przez chwilę.
— A dasz radę z tymi schodami na dworcu?
— Dam — powiedziała Kaja. — Ktoś mi pokazał, iż pewne rzeczy się nie kończą, choćby gdyby miały.
