To dziecko Stefana…
Ta historia wydarzyła się niedawno, choć teraz wydaje się tak odległa w zadbanym mieszkaniu na czwartym piętrze dziewięciopiętrowca na osiedlu w Łodzi. Mieszkała tam emerytowana pielęgniarka, jeszcze czynna zawodowo, samotna kobieta o imieniu Celina.
Jej życie nie zapowiadało się na nic szczególnego. Stabilność: emerytura, praca, przyjaciółki, wyjazdy do wnuków i pomoc starszej mamie, która mieszkała osobno na piątym piętrze bez windy.
I tamten dzień nie różnił się od innych. Celina rano obdzwoniła mamę, pytając o zdrowie. Dzień jak co dzień, sobota, przerwa między dyżurami pracowała w prywatnej przychodni przy telefonie, zapisując pacjentów i udzielając informacji.
Dzisiaj? Trzeba ugotować coś i wpaść do mamy codzienny rytuał, który już jej się znudził i powodował lekkie przewracanie oczami.
Spacer to tylko dwa podwórka nie problem, gotowanie też nie. Zwłaszcza, iż mama jeszcze miała wczorajszy barszcz i ciasto. Najgorszy był tylko piąty piętro bez windy…
Zresztą narzekania mamy były równie ciężkie do zniesienia. Po raz kolejny wysłuchiwała historii o dolegliwościach, etapach bólu i lękach, przetworzonych już wielokrotnie przez sąsiadki i rady ekspertki z telewizji, pani dr. Katarzyny.
Rady córki zwykle były uznawane za niewiedzę, a przecież Celina przepracowała prawie czterdzieści lat jako instrumentariuszka w łódzkim szpitalu.
Co tam wiesz! Nożyk umiesz tylko podać…
Tak wyglądał więc tamten dzień. Po drodze matka, po rynku chleb razowy dla mamy, kawałek masła. Do kuchni rzuciła torbę z odpadkami, podeszła do lustra, by poprawić sobie usta. Wyglądała młodo jak na swoje lata kilka zmarszczek przy oczach, szczupła twarz, krótko ścięte, popielate włosy. Duże srebrne kolczyki i lekko opadające policzki, które dodały jej łagodności.
“Wziąć mamie chleb razowy i masło, nie zapomnieć,” myślała, rysując usta konturówką, gdy rozległ się dzwonek do drzwi.
Miała domofon, a kto mógł dzwonić w taką sobotę? Sąsiadka, pani Zofia z drugiego piętra? Czasem wpadła na herbatę.
Celina z kredką w ręku podeszła do drzwi i otworzyła.
Na progu stała dziewczyna o słowiańskich rysach, w sportowej bluzie i dżinsach, z ogonkiem z tyłu, z dużym plecakiem na ramieniu. Najbardziej jednak zapamiętała maleństwo w brązowym kocyku.
Oczy dziewczyny były zmrużone, twarz napięta, podeszła blisko i wcisnęła jej zawiniątko.
To dla pani!
Celina odruchowo przejęła dziecko, jeszcze z pomadką w ręku. Poczuła jego ciężar i spojrzała w dół… Boże, to naprawdę niemowlę!
Kiedy podniosła wzrok, dziewczyna już zbiegła kilka schodów.
To dziecko Stefana, a ja muszę się uczyć… rzuciła tylko przez ramię i nogi jej zniknęły na klatce.
Drzwi na dole huknęły.
I to wszystko…
Celina przez chwilę stała w osłupieniu, niepewna, czemu ktoś powierzył jej dziecko. Po dłuższym namyśle weszła do mieszkania, spojrzała na siatkę ze śmieciami i pomyślała bez sensu: “Muszę pamiętać o wyniesieniu odpadków, jak pójdę do mamy.”
W korytarzu stała obca torba musiała ją postawić ta sama dziewczyna, a ona choćby tego nie zauważyła.
Później dopiero dotarło do Celiny, co się stało. Przez myśl przeszło: “To przecież żywe dziecko! Czego ona mówiła? Dziecko Stefana?”
A może się przesłyszała?
Syn Celiny był jedynakiem miał na imię Konrad. Miał już własną rodzinę, dwoje dzieci, mieszkał w Gdańsku. A mąż Celiny, Jan, zmarł kilka lat temu.
Nic się nie zgadzało… A dziecko w ramionach zaczęło się poruszać. gwałtownie rozwinęła kocyk niemowlę w śpiochach, może miesięczne, z żabką na smoczku.
No, maleństwo… pogłaskała delikatnie dziecko, które jeszcze przez chwilę popiskiwało, po czym ponownie zasnęło.
Torba zawierała dwie butelki z mlekiem, puszkę mieszanki, paczkę pieluszek i ubranka.
Celina wciąż nie mogła się pozbierać. Zaraz prawdopodobnie zadzwoni domofon; dziewczyna wróci, wszystko wyjaśni, weźmie dziecko… Dzień będzie jak zawsze!
Do końca poprawiła makijaż i wyglądała przez okno, wypatrując dziewczyny. Ale czas mijał, a ona nie wracała.
Dziecko w końcu się popłakało. Przez chwilę Celina dumała, czy ma prawo je rozbierać i karmić, ale w końcu zdjęła śpioszki.
Dziewczynka.
I wtedy dopiero przyszło do niej uczucie ogromnej odpowiedzialności. Dziewczynkę jej podrzucono!
Czyżby to naprawdę był ktoś z rodziny? Może… jej syn? Przypomniała sobie, ile było z nim kłopotów w młodości, zanim się ustatkował. Uwielbiał życie towarzyskie, dziewczyny, bywało, iż zapraszał je do domu. Ale teraz miał rodzinę, dzieci rosły, niedawno spłacili kredyt na swoje mieszkanie…
No już, moja dobra… szeptała, przewijając malutką i nosząc ją po pokoju.
Boże, czy to możliwe, iż matka zostawiła to dziecko na jej rękach i zniknęła na zawsze?
Pamięć zawodowa podpowiadała Celinie, co powinna zrobić zadzwonić na policję. Ale co, jeżeli to jednak dziecko Konrada? Przykładała dziewczynkę do światła, szukając podobieństwa do wnuczki Hani…
Myślenie odbiegało od rutyny. Bała się jakiegokolwiek skandalu. Syn miał przecież rodzinę, cudowną żonę Olę. Gdyby wyszło coś takiego, rodzina by się rozpadła! A dzieci?
Malutka, wypijesz mleczko… dziewczynka ssała zachłannie, przymykając oczka. Cóż, Celina tęskniła za obecnością małego dziecka.
Rozmawiała z wnukiem przez telefon. Dowiedziała się, iż tata wyjechał w delegację, gdzieś na wschodnie granice, bez zasięgu. Miał wrócić za dwa dni.
Chciała zadzwonić do synowej, ale pomyślała tylko, by powiedzieć, iż bardzo jej zależy na rozmowie z Konradem.
Mamo, skręciłam sobie nogę, dzisiaj nie przyjdę okłamuje potem matkę przez telefon. Ale jedzenia masz dosyć.
Mama narzeka, wypytuje, straszy, iż sama przyjdzie, choć piąte piętro bez windy…
Po wszystkim Celina przebrała się w domową sukienkę, usiadła obok dziewczynki. Zaczęła się zastanawiać: kto mógłby pomóc podjąć decyzję? No oczywiście przyjaciółka.
Wiesiu, nie uwierzysz! Podrzucili mi dziecko…
Wiesia nie wpadła w panikę, a zaczęła analizować sprawę jak detektyw i zaraz pojawiła się z planem działania.
Sprawdźmy, czy w klatce nie mieszka Stefan! To przecież do niego miało trafić dziecko…
Przejęła inicjatywę i zeszła do sąsiadów z szóstego piętra. Tam rzeczywiście mieszkał Stefan, jedyny o tym imieniu w klatce.
Po chwili do ich mieszkania zawitał Stefan. Był zaskoczony, słysząc całą historię.
Ja? Mi żadne dzieci nie podrzucano, nigdy nic takiego! wzbraniał się, pokazując rękoma, iż nie ma z tym nic wspólnego.
Może komuś się pomyliło piętro… zauważyła Celina, już sama zaczynając wątpić.
Stefan obiecał jednak pomóc z poszukiwaniami przez internet. Był informatykiem i mobilizował się do publikowania ogłoszenia o szukaniu matki lub ojca dziecka.
Celina w końcu zatelefonowała do synowej. Niczego nie podejrzewała, była zaabsorbowana dziećmi. Konrad oddzwoni wieczorem.
Następnej nocy Celina nie spała co chwila zrywała się do dziecka, karmiła, tuliła. Rano telefon od mamy gruszki jeszcze trzeba jej kupić…
W końcu, przewieszając sobie szal, stworzyła z niego improwizowaną chustę. Poszła do sklepu z dziewczynką, która spała ufnie przy jej piersi. Zasmakowała w tej nowej, zaskakującej roli.
Do mamy dotarły. Mama najpierw patrzyła szeroko otwartymi oczami.
A to co?! dopytywała się.
To wnuczka sąsiadki, poprosiła mnie, żebym zajęła się nią na godzinę, bo fryzjerka przedłużyła jej wizytę.
Tak, tak… A imię?
Nie spytałam, nie przyszło mi do głowy.
Wieczorem telefon od Konrada. Gdy tylko usłyszał wersję Celiny, był wstrząśnięty.
Mamo! Ja jestem Konrad, nigdy nie nazywałem się Stefan! Dzwoń od razu na policję nalegał wzburzony.
Celina odwlekała to, argumentując, iż dziecko choćby nie miało czasu się porządnie najeść.
Ostatecznie jednak poczuła, iż jutro trzeba będzie zadzwonić służbom choćby dlatego, iż przed nią dyżur.
Ale znów powtarzała sobie, iż nigdzie dziecku nie będzie lepiej niż u niej. Znając szpitalne sale, wyobrażała sobie los dziewczynki w opiece społecznej.
Zmęczona, ułożyła siebie i dziecko na kanapie. Usnęły przy sobie, przytulone.
Nad ranem dobiegł ją dzwonek do drzwi.
W progu stanęła tamta dziewczyna roztrzęsiona, boso, w koszulce i szortach. Oczy miała rozbiegane, szukała spojrzenia Celiny.
Czy pani wie, gdzie jest moje dziecko? Czy pani wie? jęknęła z rozpaczą, niemal błagając.
Celina wpuściła ją do środka. Dziewczyna odetchnęła, a gdy zobaczyła córkę śpiącą na łóżku, uklękła przy niej i zapłakała.
Celina podejrzewała, jak to się wydarzyło. Przyszykowała dziewczynie herbatę i coś słodkiego.
Później dowiedziała się wszystkiego. Dziewczyna miała na imię Ludmiła, a dziewczynka Bianka.
Losy banalne. Ludmiła była studentką łódzkiej szkoły medycznej niedaleko od tego samego budynku, gdzie kiedyś uczyła się Celina.
Była z małej wsi spod Włocławka. Tam, minionego roku, poznała Stefana, student łódzkiego uniwersytetu. Obiecał, iż się nią zajmie, choćby matka jego miała pomagać. ale po Nowym Roku urwał kontakt, zablokował ją wszędzie.
Matka była dla niej już tylko macochą, ojciec zbeształ i odciął od wsparcia. Ludmiła została sama, rodziła w Łodzi, mieszkała kątem u przyjaciółki. Pół roku życia w nieustannym stresie. Potem przypomniała sobie, iż matka Stefana mieszka w tutejszym bloku. Jednak pomyliła klatki, mieszkania i tak trafiła do Celiny.
Tej nocy płakała i na przemian powtarzała, iż już wszystko stracone. Rankiem napisała Stefanowi przez internet dowiedziała się, iż nie miał pojęcia o dziecku, bo matka nigdy nie widziała małej.
Wtedy przybiegła, spytać, czy jej córka wciąż tu jest.
Celina uznała, iż dziewczyny nie może wypuścić i zaproponowała nocleg. Okazało się, iż mają miejsce, a sama Celina mogłaby przecież pomóc, dzieląc się mieszkaniem.
Zostań na razie z nami. Przecież i tak nie masz gdzie iść. Przygotujesz się spokojnie do egzaminów, Bianka się wyśpi. Jutro wróć po swoje rzeczy.
I tak też zrobiły. Ludmiła została u Celiny. Powoli odzyskiwała spokój, mogła przygotować się do obrony pracy i zdała wszystko celująco. choćby mama Celiny zaczęła słuchać jej rad medycznych.
Po czasie Ludmiła dostała pracę w pogotowiu, a Stefan sąsiad informatyk regularnie zapraszał ją do pomocy. Przeprowadziły się z Bianką dwa piętra wyżej Ludmiła stała się opiekunką leciwej babci Stefana.
A Celina? Tak bardzo cieszyła się, iż nie zadzwoniła od razu na policję. Bo pewnie zniszczyłaby szansę na szczęśliwe zakończenie odbudowanego życia.
I tak kilka cichych, dobrych dni zmieniło porządek świata dla jednej rodziny, jednej dziewczyny z dzieckiem, dzieciństwa, które jednak ukorzeniło się w cieple nowego domu.
