Teściowa z niecierpliwością czekała, aż dziadek odejdzie, wierząc, iż wtedy wreszcie dostanie jego mieszkanie

Opiekowałam się dziadkiem mojego męża przez dziesięć lat. W tym czasie mieszkaliśmy wszyscy razem ja, dzieci i dziadek w wynajmowanym mieszkaniu w Warszawie. Siostra mojego męża, Grażyna, zajmowała wtedy mieszkanie należące do dziadka. Nikt adekwatnie nie interesował się staruszkiem ani moja teściowa, ani jego wnuki. Moje życie od początku nie układało się po mojej myśli nie skończyłam studiów, niedługo po maturze zaszłam w ciążę, a potem zabrakło mi szansy na dobrą pracę.
Każdy dzień wygląda niemal identycznie: muszę równocześnie opiekować się dziadkiem i dwojgiem maluchów.
Mój mąż nie potrafi wytrzymać ciągłego napięcia w domu i często znika na całe dni. Inne kobiety nie są nim jednak zainteresowane ma dzieci, nie ma własnego mieszkania, więc zawsze w końcu wraca do mnie. Przebaczyłam mu to wszystko, choć uczucia do niego dawno wygasły. Robiłam to głównie po to, żeby przynosił pieniądze na utrzymanie dzieci i dziadka. Grażyna, siostra, wpadała do nas bardzo rzadko i tylko z jednego powodu: zawsze chciała poprosić dziadka o emeryturę albo ponarzekać na swoje rzekome problemy finansowe. A przecież nie żyli źle dzięki temu, iż nie musieli płacić czynszu, często wyjeżdżali z rodziną na wakacje za granicę.
Pięć lat temu dziadek przepisał mi mieszkanie w testamencie:
Jesteś mi bliższa niż wszyscy pozostali razem wzięci. Mój wnuk to łachmaniarz, oddałby mieszkanie matce albo siostrze. Niech twoje dzieci tu mieszkają będą moimi prawnukami. To swoista nagroda za twój trud. I żebyś nigdy nie powiedziała, iż przez mnie miałaś ciężkie życie.
Oczywiście nikt z rodziny o tym nie wiedział. Kiedy dziadek zaczął poważnie chorować, i teściowa, i Grażyna nagle zaczęły się pojawiać. Wiedziały, co się święci, więc udawały troskę. Ale dziadek nie był naiwny, doskonale widział, o co im naprawdę chodzi.
Po śmierci dziadka spadek miał być gwałtownie rozdzielony. Teściowa z Grażyną przekonały mojego męża, by zrezygnował z praw do mieszkania, bo przecież i tak mieszkała tam Grażyna. On się zgodził, nie mając jednak pojęcia o testamencie.
Następnego dnia mój mąż się spakował i oznajmił mi, iż ma inną kobietę, a mieszkał ze mną tylko dlatego, iż musiałam opiekować się dziadkiem. Wyprowadził się, a ja poczułam niewyobrażalną ulgę, jakby zdjęto mi z ramion wielki ciężar. Gdy reszta rodziny dowiedziała się o testamencie, rozpętała się prawdziwa wojna i padały groźby.
Słuchaj, nigdy nie dostaniesz tego mieszkania! Nie wierzę, jak niby opiekowałaś się dziadkiem, co mu naopowiadałaś, iż wszystko ci zapisał ale my ci tego nie odpuścimy. Oskarżymy cię w sądzie, udowodnimy, iż jesteś oszustką!
Wiecie, co zrozumiałam? Że mogę już was wszystkich odprawić z kwitkiem. Więc: wynocha stąd!
Ich słowa nie zrobiły na mnie wrażenia. Teraz jestem pewna, iż moje życie się ułoży znalazłam pracę, mam z dziećmi swoje własne mieszkania. Najważniejsze, iż już nie mam nic wspólnego z tą rodziną.
A Ty co byś zrobiła na moim miejscu?