Teściowa odliczała dni do śmierci seniora, marząc o odziedziczeniu mieszkania po dziadku

Dziś znowu wracam pamięcią do ostatnich dziesięciu lat mojego życia. Przez dekadę opiekowałam się dziadkiem męża. Wtedy razem z dziećmi i staruszkiem mieszkaliśmy w wynajmowanym mieszkaniu na obrzeżach Krakowa. Siostra mojego męża, Danuta, zajmowała mieszkanie należące do dziadka, które znajdowało się w centrum miasta. Tak naprawdę nikt poza mną nie przejmował się losem tego starszego człowieka ani teściowa, ani wnuki.
Moje życie wcale nie potoczyło się po mojej myśli. Nigdy nie skończyłam studiów na Uniwersytecie Jagiellońskim, wpadłam w ciążę jeszcze jako bardzo młoda dziewczyna. O wymarzonej pracy czy karierze mogłam zapomnieć codzienność upływała mi na trosce o dzieci i dziadka. Każdy dzień wyglądał praktycznie jednakowo rano śniadanie, potem lekarstwa dla seniora, potem spacer z dziećmi, zupa, pranie, gotowanie…
Mój mąż Michał nie umiał wytrzymać tej napiętej atmosfery w domu i często znikał na całe dni. Żadna kobieta jednak go nie chciała miał przecież dzieci i nie miał mieszkania, więc ciągle wracał do mnie. Przestałam już liczyć, ile razy mu wybaczyłam, choć miłość we mnie dawno wygasła. Robiłam to wszystko dla dzieci i żeby mieć pieniądze na codzienne potrzeby oraz opiekę nad dziadkiem.
Danuta pojawiała się u nas niezwykle rzadko i wyłącznie z jednego powodu żeby poprosić dziadka o dodatkową emeryturę albo narzekać na rzekomo złą sytuację finansową. Nie uwierzę jednak, iż jej rodzinie się nie powodziło bez czynszu mogli sobie pozwolić na dwa razy do roku wakacje w Turcji.
Pięć lat temu dziadek zapisał mi mieszkanie w testamencie:
Stałaś mi się bliższa niż cała rodzina razem wzięta. Mój wnuk to nieporozumienie, i tak oddałby mieszkanie swojej matce lub siostrze. Niech chociaż twoje dzieci, czyli moje prawnuki, mają gdzie mieszkać. To będzie nagroda za twoją ciężką pracę. Chcę, by potem nikt nie miał do mnie żalu, iż wasze życie było przez to wszystko trudniejsze.
Oprócz mnie nikt o tym nie wiedział. Gdy dziadek zaczął bardzo podupadać, nagle pojawili się jego bliscy córka i wnuczka. Zaczęły odwiedzać go niemal codziennie, jakby nagle sobie przypomniały o rodzinie… Ale dziadek był mądrym człowiekiem i dobrze wiedział, o co im chodzi.
Po pogrzebie bardzo gwałtownie podzielono majątek. Teściowa i Danuta przekonały Michała, aby zrezygnował z mieszkania na rzecz Danuty, skoro i tak tam mieszkała. Zgodził się bez słowa, nie wiedział przecież o testamencie.
Nazajutrz Michał zaczął pakować swoje rzeczy i powiedział mi w twarz, iż ma inną kobietę i mieszkał ze mną jedynie z obowiązku wobec dziadka. Wyprowadził się. Poczułam wtedy, jakby z moich barków spadł ogromny ciężar, choć była też pustka i strach. Przyszła jednak pewność, iż dam sobie radę.
Kiedy krewni dowiedzieli się o testamencie, wybuchła prawdziwa wojna. Grozili, iż mnie zniszczą.
Nigdy nie dostaniesz tego mieszkania! Może i opiekowałaś się dziadkiem, ale nie wiem, jak sprawiłaś, iż ci je zapisał. Udowodnimy w sądzie, iż to oszustwo!
Wtedy zrozumiałam, iż pierwszy raz w życiu mogę postawić na swoim i wszystkich ich odprawić.
Dosyć tego! Proszę się wynosić!
Ich słowa nie dotknęły mnie już wcale. Znalazłam pracę. Z dziećmi zamieszkałam we własnych czterech kątach w sercu Krakowa. Najważniejsze, iż nie muszę już mieć nic wspólnego z tą rodziną. Wiem, iż moje życie będzie wreszcie normalne.
Ciekawa jestem, czy Ty na moim miejscu zrobiłabyś to samo?