Teściowa niecierpliwie czekała, aż dziadek wreszcie odejdzie – liczyła na własne mieszkanie w bloku ojcowskim.

Od dziesięciu lat opiekowałam się dziadkiem mojego męża. W tym czasie mieszkaliśmy wszyscy razem: ja, dzieci i dziadek w wynajętym mieszkaniu w Łodzi. Siostra mojego męża, Kinga, zajmowała mieszkanie należące do dziadka w Warszawie. Nikt nie chciał mieć z nim nic wspólnego ani teściowa, ani wnuki. Moje życie nie ułożyło się tak, jak marzyłam nie skończyłam studiów, gwałtownie zaszłam w ciążę, o satysfakcjonującej pracy mogłam tylko pomarzyć.
Każdy dzień zlewał się z kolejnym: codziennie walczyłam, rozdzielając czas pomiędzy dziadka a dzieci.
Mój mąż nie znosił atmosfery napięcia, która ciągle panowała w domu, więc często znikał na całe dnie. Ale nigdzie nie miał lepiej żadna inna kobieta nie była nim zainteresowana, bo miał dzieci i nie posiadał mieszkania na własność. Zawsze więc wracał do mnie.
Wybaczyłam mu, choć już dawno przestałam go kochać. Zależało mi tylko na tym, by dawał pieniądze na utrzymanie dzieci i staruszka. Kinga pojawiała się u nas bardzo rzadko i zawsze z jednego powodu: błagać dziadka o emeryturę albo narzekać, iż ledwo wiążą koniec z końcem. Nie powiedziałabym jednak, iż jej rodzina biedowała. Mieszkali w Warszawie bez czynszu, więc stać ich było choćby na wakacje za granicą.
Pięć lat temu dziadek sporządził testament i zapisał mi mieszkanie:
Stałaś mi się bliższa niż cała reszta rodziny razem wzięta. Wnuk to nieudacznik oddałby mieszkanie matce albo siostrze. Lepiej, żeby mieszkały tam twoje dzieci, moje prawnuki. To choćby mała nagroda za twoje poświęcenie. By nikt w przyszłości nie złorzeczył na mnie za to, iż przez moją obecność życie wam się tak skomplikowało.
Nikt z rodziny nie miał o tym pojęcia. Gdy stan dziadka nagle się pogorszył, córka i wnuczka nagle zaczęły go odwiedzać. Wiedziały, do czego zmierzają sprawy, więc udawały troskę. Ale dziadek nie był głupi rozumiał, jaki był prawdziwy powód tych wizyt.
Po śmierci dziadka spadek miał być natychmiast podzielony. Teściowa i Kinga przekonały męża, by zrezygnował z warszawskiego mieszkania, bo przecież należało się Kindze. Zgodził się bez protestu, ale wtedy jeszcze nikt nie wiedział, co napisał dziadek w testamencie.
Nazajutrz mąż zaczął pakować swoje rzeczy i powiedział mi, iż od dawna ma inną kobietę, a ze mną mieszkał tylko dlatego, iż ktoś musiał się zajmować dziadkiem. Wyprowadził się, a mnie spadł z serca niewyobrażalny ciężar. Kiedy krewni dowiedzieli się, iż to mi przypadło mieszkanie, rozpętało się piekło groźby i szantaż.
Posłuchaj, nie dostaniesz tego mieszkania! Nie wiem, jak opiekowałaś się dziadkiem, jak go przekonałaś, żeby je ci zapisał, ale to się tak nie skończy. Jesteś oszustką, udowodnimy to w sądzie!
Spojrzałam na nich bez strachu. Wiecie, co sobie uświadomiłam? Że mogę was wszystkich wysłać do diabła. A więc: wynocha!
Ich słowa nie zabolały mnie wcale. Jestem przekonana, iż moje życie wyjdzie na prostą. Znalazłam pracę, dzieci i ja mamy własne miejsce, a co najważniejsze nie muszę już nigdy mieć do czynienia z tą rodziną.
A co ty byś zrobiła na moim miejscu?