Teściowa nie mogła się doczekać, kiedy dziadek w końcu umrze, bo liczyła na odziedziczenie mieszkania

Przez dziesięć lat opiekowałam się dziadkiem mojego męża. W tym czasie mieszkaliśmy z dziećmi i staruszkiem w wynajmowanym, ciasnym mieszkaniu w Warszawie. Siostra mojego męża, Bożena, zajmowała natomiast mieszkanie należące do dziadka na Ursynowie. Ani teściowa, ani reszta wnuków nigdy nie interesowali się losem starca. Moje życie zawsze układało się pod górkę bez ukończonych studiów, wcześnie zaszłam w ciążę i nigdy nie zrobiłam wymarzonej kariery.
Każdy dzień zlewał się w jeden: opieka nad niesamodzielnym dziadkiem przeplatała się z wychowywaniem dwóch córek.
Mój mąż, Paweł, nie wytrzymywał ciągłego napięcia i domowej rutyny znikał często na długie godziny. Inne kobiety nie chciały go miał już dzieci i nie miał własnego kąta, więc za każdym razem wracał do mnie z opuszczonymi ramionami. Wybaczyłam mu, choć uczucia dawno ostygły. Trzymałam się tego małżeństwa tylko po to, żeby dawał pieniądze na dzieci i na opiekę nad dziadkiem. Bożena pojawiała się u nas najwyżej raz na kilka miesięcy, zawsze w jednym celu: poprosić o trochę emerytury dziadka albo poskarżyć się na swoją sytuację finansową. Ale nie powiedziałabym, iż jej się źle powodziło nie płacili czynszu za mieszkanie, więc mogli pozwolić sobie choćby na wakacje nad Adriatykiem.
Pięć lat temu dziadek przekazał mi mieszkanie w spadku:
Stałaś mi się bliższa niż własna rodzina. Wnuk to nieudacznik, oddałby mieszkanie matce albo siostrze. Niech twoje dzieci, moje prawnuki, tam zamieszkają. To taka mała nagroda za twoją pracę. Żebyście nie mieli do mnie żalu, iż przez mnie życie was przygniotło.
Nikt w rodzinie nie miał wtedy o tym pojęcia. Dopiero gdy dziadek poważnie zachorował, teściowa i Bożena zaczęły nagle go odwiedzać, zgrywając troskliwe opiekunki. Ale on znał powód tych wizyt nie był głupi.
Po śmierci staruszka spadek rozdzielono błyskawicznie. Teściowa z Bożeną przekonały Pawła, żeby zrezygnował z mieszkania bo przecież Bożena tam mieszkała z rodziną. On się zgodził, ale nikt jeszcze nie znał tajemnicy testamentu.
Następnego dnia Paweł się spakował. Oznajmił mi, iż znalazł sobie inną kobietę, a przez ostatnie lata był tu tylko dlatego, iż ktoś musiał zajmować się dziadkiem. Wyprowadził się. Poczułam, jakby ogromny ciężar spadł mi z serca. Zaraz potem cała rodzina ruszyła na mnie z oskarżeniami, kiedy dowiedzieli się o testamentowym zapisie wybuchła prawdziwa wojna, nie obyło się bez gróźb.
Posłuchaj dobrze wrzeszczała teściowa nigdy nie dostaniesz tego mieszkania! Nie wiem, jak zmanipulowałaś staruszka, ale nie pozwolimy ci go przejąć. Udowodnimy w sądzie, iż to oszustwo!
A wiecie co? odpowiedziałam spokojnie Teraz mogę was wszystkich po prostu pożegnać. Wynoście się z mojego życia!
Ich krzyki nie zrobiły na mnie wrażenia. Wiem, iż już mogę żyć normalnie znalazłam pracę, moje córki i ja mamy własne mieszkanie na Ursynowie. Najważniejsze, iż już nie muszę zaliczać się do tej rodziny i to jest moje zwycięstwo.
A co Ty byś zrobiła na moim miejscu?