Teściowa nie mogła się doczekać, aż dziadek w końcu umrze, bo liczyła na mieszkanie po nim.

Przez dziesięć lat troszczyłam się o dziadka mojego męża pana Leona. Mieszkaliśmy wtedy wszyscy razem: ja, moje dzieci i on, w skromnym, wynajmowanym mieszkaniu w Łodzi. Siostra mojego męża, Bożena, zajmowała mieszkanie należące do dziadka na Retkini. Nikogo więcej nie obchodził ten starszy człowiek. Ani teściowa, ani wnuki każdy patrzył tylko na swoje korzyści. Mnie życie nie oszczędziło: nie skończyłam studiów, zaszłam w ciążę zaraz po maturze, wybitnej kariery nigdy nie zrobiłam.
Dni mijały jeden po drugim bez różnicy. Każdego ranka wstawałam, by nakarmić dzieci i zmienić opatrunek dziadkowi. Miotałam się między obowiązkami, modląc się, by dłużej wytrzymać.
Mój mąż, Krzysztof, uciekał z domu, kiedy tylko mógł: nie potrafił znieść ciągłego stresu. Na zewnątrz szukał pocieszenia, ale żadna kobieta nie była nim zainteresowana. Bez mieszkania, z dwójką dzieci na karku zawsze wracał na noc do mnie. Przebaczałam, bo nie miałam już ani złudzeń, ani uczuć. Liczyło się, by dawał pieniądze na utrzymanie dzieci i dziadka. Bożena rzadko nas odwiedzała, zjawiała się tylko po to, by poprosić dziadka o jego skromną emeryturę albo użalać się nad trudną sytuacją finansową choć żyło im się całkiem dobrze. Nie płacili czynszu, więc mogli choćby pozwolić sobie na wakacje w Hiszpanii czy Chorwacji.
Pięć lat temu dziadek Leon spisał testament:
Stokrotko, dla mnie jesteś ważniejsza niż cała ta rodzina razem wzięta. Krzysiek oddałby mieszkanie matce albo Bożenie. Chcę, żeby tu mieszkały twoje dzieci moje prawnuki. To będzie rodzaj podziękowania za twoją opiekę. Żebyście nigdy nie przeklinali mojego imienia, gdyby przez mnie wasze życie stało się nie do zniesienia.
Nikt o tym nie wiedział. Gdy zdrowie dziadka się pogorszyło, zarówno jego córka, jak i wnuczka, nagle zaczęły przychodzić w odwiedziny. Widziały, jaka przyszłość ich może ominąć, więc udawały troskę. Ale dziadek nie był naiwny rozumiał, o co chodzi.
Po śmierci pana Leona, spadek został gwałtownie pocięty na kawałki. Teściowa i Bożena przekonały Krzyśka, żeby zrzekł się mieszkania, bo przecież Bożena i jej rodzina już tam mieszkali. On się zgodził, nie mając pojęcia o testamencie.
Następnego dnia Krzysiek zaczął pakować swoje rzeczy. Bez skrupułów oznajmił, iż odchodzi do innej kobiety, a był ze mną tylko dlatego, iż potrzebował opiekunki dla dziadka. Wyszedł, a ja poczułam niebywałą ulgę zrzuciłam z ramion ciężar lat cierpienia.
Kiedy rodzina dowiedziała się o testamencie, wybuchła prawdziwa wojna. Bożena i teściowa zgasły w złości i pogróżkach.
Słuchaj, nigdy nie zobaczysz tego mieszkania! Coś ty zrobiła, jak oszukałaś dziadka, iż ci to zapisał? I tak cię wyrzucimy, spotkamy się w sądzie! Ty oszustko, zobaczysz, jak się to skończy!
Spojrzałam im w oczy i powiedziałam:
Dopiero dziś zrozumiałam, iż wasza obecność to ostatnia rzecz, jakiej tu potrzeba. Więc zabierzcie się stąd raz na zawsze!
Ich słowa już mnie nie raniły. Wiedziałam, iż czeka mnie nowe życie. Mam pracę, dzieci i własne mieszkanie, daleko od tej rodziny. I najważniejsze już nigdy więcej nie zamierzam oglądać się za siebie.
A co zrobiłbyś na moim miejscu potrafiłbyś walczyć o własne szczęście, choćby jeżeli wszyscy są przeciwko tobie?