Hej, kochana, musisz to usłyszeć, bo dziś był naprawdę wyjątkowy dzień.
Andrzej właśnie wrócił z urlopu. Dwie całe tygodnie był nieobecny pojechał nad morze, do Sopotu, odetchnąć od wszystkiego, tak mówił. Od pracy, od miasta, chyba choćby od mnie. Małgorzata tego nie wzięła do serca, bo człowiek się zmęczył. Niech sobie odpoczywa.
Ja zostałam w domu trzeba było posprzątać, bo Andrzej miał wrócić. Wymyłam okna, przeszukałam szafy, choćby balkon odkurzyłam. Wszystko po to, żeby on zobaczył, iż w naszym mieszkaniu jest przytulnie i ciepło.
Drzwi gwałtownie zamknęły się.
Andrzeju? zaglądałam z kuchni, wycierając ręce o fartuch.
Stał w przedpokoju, opalony, wypoczęty, z walizką i torbą pełną pamiątek. Uśmiechnął się, ale coś w nim było nie tak.
Cześć rzucił, zrzucając adidasy.
Jak ci się leciało? zapytałam, podchodząc bliżej. Chciałam go objąć, ale już przeszedł do salonu.
Rewelacyjnie odparł zza drzwi. Morze, słońce, poznałem ciekawych ludzi.
Odłożyłam patelnię, wyłączyłam palnik i wezwałam go na kolację. Posiedliśmy przy stole i zjadł w ciszy, nie podnosząc wzroku.
Coś się stało? zapytałam ostrożnie.
Andrzej odłożył widelec, spojrzał na mnie i rzekł:
Małgorzato, oto Jadwiga będzie u nas mieszkać.
Zamarłam.
Co? nie mogłam uwierzyć.
Jadwiga. Poznałem ją w Sopocie. Ma ciężką sytuację, nie ma dachu nad głową. Zaprosiłem ją do nas, tymczasowo.
Ty nie mogłam znaleźć słów. Zaprosiłeś obcą kobietę do naszego mieszkania?
Nie jest obca odpowiedział spokojnie Andrzej. Zostałyśmy przyjaciółkami. Jest dobrą osobą. Zrozumiesz, kiedy ją poznasz.
Muszę to zrozumieć?! podniosłam głos.
Małgorzato, nie komplikuj. To tymczasowo! Parę tygodni, maksymalnie miesiąc, dopóki nie znajdzie pracę i nie wynajmie własnego lokum.
Patrzyłam na męża i nie poznawałam go. Ten człowiek, z którym spędziłam siedem lat i który zawsze obiecywał być przy mnie, właśnie powiedział, iż przywita w naszym domu nieznajomą kobietę. A ja miałam to pojąć.
Kiedy przyjedzie? spytałam cicho.
Jutro rano odparł Andrzej.
Wstałam od stołu, odmyła naczynia, ręce drżały. W środku narastała zimna, ciemna fala.
Jadwiga przyjechała o dziesiątej rano. Z dwoma walizkami i ogromną torbą przewieszoną przez ramię. Była promienna, zadbana opalona skóra, lśniące włosy do ramion, uśmiech jakby rozświetlał pokój. Jej dżinsy przylegały do sylwetki, a na szyi złoty naszyjnik.
Stojąc w przedpokoju, patrzyłam, jak Andrzej pomaga jej zdjąć płaszcz, troskliwie zabiera jej rzeczy i uśmiecha się.
Proszę, wchodź, rozgość się mówił. Małgorzato, poznajcie, to Jadwiga.
Cześć! podniosła rękę, mocne i pewne uściski. Dziękuję, iż mnie przyjęliście. Nie zostanę na długo!
Skinęłam głową, choć nikt mnie nie pytał.
Pokój jest obok salonu otworzył Andrzej drzwi do małego pomieszczenia. Rozkładany kanapa, czyste pościele. Jak coś potrzebujesz, daj znać.
Oczywiście, wszystko w porządku odpowiedziała Jadwiga, rozglądając się po wnętrzu. Czy mogę później powiesić mój obraz?
Poczułam, jak coś się w mnie zaciska.
Śmiało odparłem. Rozgość się jak w domu.
I tak się stało. Już od pierwszego dnia Jadwiga zachowywała się jakby mieszkała u nas na stałe. Wstawała wcześnie, wcześniej niż ja, w krótkich szortach i topie, nalewała kawę i siadła naprzeciwko Andrzeja przy stole. Rozmawiali, śmiali się o czymś swoim. Gdy wchodziłam, rozmowa cichła.
Dzień dobry mówiła z uśmiechem. Czy mogę użyć twojej kawiarki? Twój kawa jest wyśmienita!
Skinęłam głową i wyszłam do pracy. Wieczorem wracałam, a ona już była w salonie, patrzyła telewizję, nogi na kanapie.
Małgorzato, mogłabyś wyprać tę bluzkę? poprosiła.
Pralka jest tam, po drugiej stronie odpowiedziałam spokojnie. Samodzielnie.
Jadwiga zmarszczyła brwi, uśmiech nieco się ochłodził.
Dobra, dobra, przepraszam.
A potem zaczęła gotować. Rozkładała produkty po wszystkich półkach, zajmowała garnki, patrzyła na kuchenkę, jakby to była jej własna.
Andrzeju, spróbuj! wołała, podając talerz. Zrobiłam makaron po włosku!
Patrzyłam z drzwi, jak mąż chwali jej danie, nie zwracając na mnie uwagi.
Małgorzato, podasz mi łyżkę? pytała, wyciągając rękę.
Nie, dziękuję odparłam i poszłam do sypialni.
Po półtora tygodnia zaczęły się plotki wśród sąsiadek. Ciocia Hela zatrzymała mnie przy klatce:
Co to za gość u was? Młoda, piękna. Mąż przywiózł z urlopu?
Zgarnęłam chwilę oddechu i rzuciłam: Tymczasowo, przyjaciółka.
Przyjaciółka mruknęła Hela, marszcząc brwi. No cóż, przyjaciółki różnią się.
Czułam, iż wszyscy patrzą, a nikt nie mówi wprost. W pracy koleżanka spojrzała ze współczuciem, a szef nagle zapytał: Jak u was w domu? i w tym pytaniu kryło się całe osądzenie.
W domu Andrzej coraz częściej spędzał czas z Jadwigą oglądali filmy, siedzieli przy kuchni do późna, rozmawiali o wszystkim.
Andrzeju, chyba już pora? wtrącałam, choć minęły trzy tygodnie. To miała być tymczasowa sytuacja.
Daj jej jeszcze trochę czasu. Szuka pracy, mieszkania. Nie możemy jej wyrzucać na ulicę!
A mnie? wpadłam. To mój dom! Nie wyraziłam zgody!
Jesteś zazdrosna odparł. Jadwiga to po prostu przyjaciółka. Nie komplikuj.
Andrzej nie widział problemu, albo nie chciał go dostrzec.
Pewnego wieczoru wróciłam wcześniej niż zwykle, otworzyłam drzwi cicho i weszłam do kuchni. Andrzej i Jadwiga stały przy oknie, zbyt blisko siebie. Rozmawiali, śmiali się, a on położył rękę na jej ramieniu.
Co się dzieje? zapytałam.
A, Małgorzato! odsunął rękę. Coś za wcześnie wstałaś.
Co się dzieje? naciskałam.
Nic nie dzieje się odpowiedział poirytowany. Po prostu rozmawiamy.
Jadwiga milczała, patrząc w podłogę. Odeszłam do sypialni, już nie mogłam tego znieść.
Tej nocy nie spałam. Leżałam w ciemności, nasłuchując, jak Andrzej szura w łazience, potem chadza po pokoju, kładzie się obok mnie, nie obejmuje, tylko odwraca się na bok.
Rano podjęłam decyzję.
Andrzeju powiedziałam, gdy pił kawę w kuchni. Musimy porozmawiać we trójkę.
Podniósł wzrok.
O czym?
O wszystkim. Wieczorem. I przekaż to Jadwidze.
Małgorzato, nie kłótnij się. Po prostu zrób to.
Wieczorem usiedliśmy przy stole we trójkę. Ja rozłożyłam talerz przed sobą.
Dziękuję, iż mnie przyjęłaś powiedziała Jadwiga niepewnie. Nie spodziewałam się tego.
Ja też nie spodziewałam się wielu rzeczy przerwałam ja. Ale porozmawiajmy szczerze.
Spojrzałam najpierw na męża, potem na Jadwigę.
Mam jedno pytanie. Proste. I chcę szczerej odpowiedzi.
Co to ma znaczyć? zaczął Andrzej.
Milcz. Głos był spokojny, ale twardy. Jadwiga, jak tu mieszkasz? Jako lokatorka, członkini rodziny, czy jako jego druga żona?
Cisza. Jadwiga zbledła, Andrzej zatrzymał się z kieliszkiem w ręku.
Zaczynam wyszła Jadwiga.
Odpowiedz szczerze naciskałam. Bo mam dość udawania. Dość podsłuchiwania w kątach, jak przygotowujesz mu śniadania, korzystasz z moich rzeczy, a zachowujesz się, jakbyś była gospodarzem!
Małgorzato, uspokój się wtrącił się Andrzej.
Nie! uderzyłam dłonią w stół, szkło brzęknęło. Miesiąc wytrzymałam to!
Jadwiga opuściła wzrok.
Nie chciałam
Nie chciałaś czego? nachyliłam się. Nie chciałaś żyć tutaj? Nie chciałaś zająć mojego miejsca?!
Nie zajmuję twojego miejsca.
Zajmujesz!
Wtedy Jadwiga podniosła głowę, spojrzała mi w oczy i powiedziała:
Dobra, chcesz prawdy? Mamy romans, Andrzej i ja, od Sopotu. Nie zaprosiłem cię tylko po nocleg poprosiłem ją, bo go kocham.
Słowa zawisły w powietrzu. Czułam, jak wszystko się wali.
Obróciłam się do Andrzeja:
Czy to prawda?
Patrzył w dół na stół.
Tak w końcu westchnął. Tak, to prawda.
Usiadłam z rękami drżącymi, serce waliło jak szalone.
Więc cały ten miesiąc kłamałeś? Mówiłeś, iż to tylko przyjaciółka, a ja przesadzam?
Nie chciałem cię ranić.
Nie chciałeś?! wybuchłam, śmiejąc się gorzko. Wprowadziłeś kochankę pod jeden dach! I mówisz, iż nie chciałeś ranić?
Andrzej przeprosił, a ja go uciszyłam:
Zamknij się.
Jadwiga wstała:
Małgorzato, rozumiem, iż jest ci ciężko.
Nic nie rozumiesz! krzyknęłam. Weszłaś do mojego domu, spałaś w moim mieszkaniu, jadłaś z mojego naczynia! Udawałaś ofiarę, a w rzeczywistości
Nie dokończyłam. Odsunęłam się i poszłam do sypialni.
Andrzej podszedł:
Małgorzato, porozmawiajmy spokojnie.
Porozmawiamy? otworzyłam szafę, wyciągając jego rzeczy i jej rzeczy. Tu i teraz. Zbieraj się i wyjedź.
Nie możesz próbował.
Mogę! rzuciłam koszulę na podłogę. To moje mieszkanie, je kupiłam przed ślubem! Decyduję, kto tu mieszka!
Ale
Bez ale! patrzyłam na niego z nienawiścią, bólem, pogardą. Zdradziłeś mnie. Teraz odejdź.
Stojąc bezradny, Andrzej powoli zaczął pakować się. Jadwiga stała w drzwiach, milcząca. Po pół godziny wyszli z walizkami, z obrazem, którego nie zdążyła powiesić.
Pierwszy tydzień nie opuszczałam mieszkania. Leżałam w łóżku, patrzyłam w sufit, płakałam, a potem po prostu leżałam. Pustka była tak ciężka, iż prawie nie dało się oddychać.
Andrzej dzwonił, pisał, ja nie odpowiadałam. Jadwiga też próbowała kontaktu, przepraszała, tłumaczyła się. Blokowałam jej numer.
Pewnego ranka wstałam, spojrzałam w lustro bladą, z workami pod oczami, rozczochrane włosy. Pomyślałam: koniec. Dość cierpienia, dość poddawania się ludziom, którzy mnie zdradzili.
Wzięłam prysznic, przebrałam się, zrobiłam kawę, otworzyłam okna i wpuściłam świeże powietrze. Zacząłem nowy rozdział.
Miesiąc później przyszedłTeraz Małgorzata wreszcie odnalazła spokój i ruszyła pewnym krokiem ku nowemu życiu.
